บทที่ 907 บอกฉันมา เธอเป็นใคร

เผชิญกับการนัวเนียของมาเลน่า แม้ว่าเขาจะมีจิตใจที่แข็งแกร่ง แต่ในตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

โดยเฉพาะสายตาของญาธิดาที่มองพวกเขาออกมาเมื่อครู่

เมื่อเผชิญกับสายตานั้น ภวินท์รู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง อยากดึงญาธิดามากอดไว้ในอ้อมแขนเสียเดี๋ยวนั้น

แต่เขาทำไม่ได้

มาเลน่าหยุดมือที่กำลังเล่นดอกไม้ เงยหน้าขึ้นจ้องภวินท์อย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้าดูบ้าคลั่งและดื้อรั้น “บอกฉันมา เธอเป็นใคร”

ความหึงหวงแผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอ แค่ประโยคเช่นนี้ แต่มาเลน่ากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า

แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่ภวินท์จะบอกเธอ เพียงพูดอย่างเฉยเมย “เธอเป็นคนที่ดีกว่าคุณนับไม่ถ้วน”

“ฮ่าฮ่า”

ทันใดนั้นมาเลน่าก็หัวเราะ

“โจอี้ เชื่อฉัน ฉันจะตามหาเธอให้เจอ รอจนถึงตอนนั้น คนที่เคียงข้างคุณจะมีแค่ฉัน”

มาเลน่าบีบกลีบดอกไม้ น้ำดอกไม้สีแดงสดไหลลงมาตามซอกนิ้วของเธอ ซึมลงสู่ดินแล้วหายวับไปในพริบตา

ภวินท์ตกใจฉับพลัน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น

เมื่อครู่เขาค่อนข้างหงุดหงิด

เขาไม่ควรเปิดเผยเรื่องนี้กับมาเลน่า

ใครจะรู้ว่าผู้หญิงบ้าคนนี้จะทำอะไร

แต่ข้อดีคือ ตอนนี้เขากับญาธิดามีความสัมพันธ์แบบพี่น้อง มาเลน่าคงจะไม่สืบเรื่องของเธอ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใจภวินท์ก็สงบลงเล็กน้อย

มาเลน่าเช็ดฝ่ามือราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเดินต่อไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ขอบคุณโจอี้ที่ให้ฉันรู้เรื่องนี้”

……

จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็นในตอนบ่าย มาเลน่ากับภวินท์ถึงได้กลับมาที่เดิม

ญาธิดารีบมองไปยังทั้งสองคน แต่กลับเห็นว่ามาเลน่าท่าทางมีความสุขมาก