บทที่ 910 พวกเราควรไปดูเขา

ทีน่าหยุดก้าวเดิน รอยยิ้มบนใบหน้าที่มีความสุขมากในตอนแรกของมาเลน่าก็นิ่งไปเช่นกัน

อากาศโดยรอบควบแน่น ทีน่าปล่อยแรงกดดันออกมา ในที่สุด แววตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึกก็มีความเกลียดชังปรากฏขึ้น

“เขาทำอะไร”

“เขาจับขาคนอื่น! ถ้าฉันไม่โกหก เกรงว่าคงถูกคนอื่นค้นพบไปนานแล้ว” เทอรี่หัวเราะเยาะแววตาดูถูก “แม้แต่เด็กเหลือขอก็ควบคุมไม่ได้”

พูดจบ เทอรี่ก็เดินไปยังรถซึ่งรออยู่แถวนั้นมานานแล้ว ก้าวขึ้นและจากไป

มาเลน่าจับแขนของทีน่าแน่น แววตาเกิดประกายดำมืด “คุณแม่ ฉันคิดว่าพวกเราควรไปดูเขา...”

“เธอพูดถูก มาเลน่า”

สองแม่ลูกมายังเส้นทางที่คุ้นเคยในสถานที่ที่ซุกซ่อนมิดชิดอยู่ในคฤหาสน์

คฤหาสน์ตระกูลสมิทถูกสร้างขึ้นอย่างสวยสดงดงาม แต่สถานที่นี้กลับสกปรกมากและอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็น

มาเลน่าปิดจมูก เหยียบโคลนใต้ฝ่าเท้าเดินลึกเข้าไปอีกเล็กน้อย ที่นั่นมีบ้านหมาเล็กๆ หลังหนึ่ง

“ไอ้เด็กเหลือขอ ออกมา” มาเลน่าพูดอย่างชิงชังด้วยเสียงสูง

ในคอกสุนัขสามารถเห็นร่างผอมบางได้อย่างชัดเจน หลังจากได้ยินเสียงของมาเลน่า ก็อดไม่ได้ที่จะหดตัวลง

มาเลน่าเห็นเขาไม่ออกมา จึงหยิบกิ่งไม้บนพื้นแล้วค่อยๆ เดินไปหาเด็กน้อย

สิ่งที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ตระกูลสมิท ไม่มีใครได้ล่วงรู้

……

เช้าวันรุ่งขึ้น ญาธิดากับภวินท์มาที่บริษัทของเทอรี่

สิ่งที่เทอรี่พูดที่โต๊ะอาหารเย็นเมื่อวานนี้ไม่ใช่เรื่องโกหก เขากำลังจะมอบธุรกิจสีเทาให้ภวินท์จัดการจริงๆ

ทั้งสองไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้มาเร็วขนาดนี้ พวกเขาดีใจพร้อมกับมีความระแวดระวังอย่างมากขณะเดินเข้าไปในห้องทำงานของเทอรี่