บทที่ 912 กำลังจะถูกพบ

ญาธิดาโดนตีที่หลังศีรษะจนมึนไปเล็กน้อย แต่ดีที่ไม่ได้สลบ

เธอลูบศีรษะตะเกียกตะกายขึ้นจากพื้น

เวลานี้ ลมแรงพัดเข้าหลังใบหู เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังจะซ้ำกลอุบายเดิม

ญาธิดาเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว เบี่ยงตัวเล็กน้อยหลบการโจมตี และเอื้อมมือไปคว้าแขนของคนร้าย

ผอม เล็ก น้ำหนักในมือเบามาก

นี่คือความรู้สึกแรกของญาธิดา

เป็นเด็ก

เด็กที่อยู่ในมือเธอดิ้นไม่หยุด ปากส่งเสียงครวญคราง เมื่อเห็นว่าเธอไม่ปล่อย จึงกัดเข้าที่แขนของญาธิดา

ความเจ็บปวดโจมตีเข้ามา เลือดพุ่งกระฉูด ญาธิดาส่งเสียงในลำคอด้วยความเจ็บปวด พยายามไม่ส่งเสียงร้อง แม้เจ็บเกินทนก็ไม่ปล่อยเด็กไป

ญาธิดาหันหลังไป ด้วยแสงจันทร์อ่อนข้างนอก แทบมองไม่เห็นหน้าเด็ก

ผมสีดำยุ่งเหยิง เสื้อผ้าบนตัวก็ถูกสิ่งสกปรกเปื้อนจนกลายเป็นสีดำ ดวงตาดุร้าย

เมื่อเห็นญาธิดาหันมา เด็กก็ยิ่งดิ้นรนหนักขึ้น

ญาธิดาสูดอากาศเพราะถูกเขากัด แต่เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กที่อยู่ตรงหน้าคือคนที่ขวัญตาพูดถึง

พยายามแต่ไม่เจอพอไม่พยายามกลับเจอง่ายๆ อยู่ดีๆ ตนก็พบเขาที่นี่

ญาธิดาทนต่อความเจ็บ เสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ “อย่ากลัว ฉันไม่ใช่คนเลว”

แต่เด็กกลับยิ่งกัดลึกอีก ขนมปังกลิ้งหล่นจากมือ สองมือดิ้นรนพยายามสลัดให้หลุดจากการบีบรัดของญาธิดา

คราวนี้ญาธิดาสังเกตเห็นขนมปังในมือเล็ก

เขาคงจะหิว

คิดถึงตรงนี้ ญาธิดาก็เอามือข้างหนึ่งหยิบช็อกโกแลตออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วส่งไปตรงหน้าเด็ก “นี่ ให้เธอ”

ช็อกโกแลตเป็นสิ่งที่ขวัญตาพูดกับเธอ จึงนำมันมาด้วย