บทที่ 937 เจ้าพวกตัวดีพวกนี้นี่！

ไม่นานเครื่องบินก็เทคออฟ หายไปในกลุ่มเมฆบนท้องฟ้าเหมือนกับนกน้อย

หลังจากที่เครื่องบินออกไปได้ไม่นาน ก็มีเงาคนที่สูงใหญ่คนหนึ่งโผล่ขึ้นมาที่สนามบิน มองเที่ยวบินที่เทคออฟออกไปเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าที่หล่อเหลาดูอารมณ์เสีย

จากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรออกไปหนึ่งหมายเลข

“เอมี่ ช่วยผมจัดเตรียมเครื่องบินบินตรงไปยังเมือง Jหน่อย……”

……

เที่ยวบินนี้เป็นเที่ยวบินตรง ญาธิดากับขวัญตาเหนื่อยมากแล้วจริงๆ พอขึ้นเครื่องก็หลับไปเลยทันที

พอลืมตาขึ้นมาอีกที ก็ผ่านไปห้าชั่วโมงแล้ว

หลังจากที่ญาธิดาตื่นขึ้นมา ก็เห็นไรอันกำลังปีนอยู่ตรงหน้าต่างเครื่องบิน จ้องมองเมฆหนาๆข้างนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ไรอัน นายอยากจะพักผ่อนไหม?”ญาธิดาถามขึ้น

ไรอันส่ายหัวให้กับเธอ ดูเหมือนจะดีใจสุดๆ จู่ๆญาธิดาก็ตอบสนองกลับมา ไรอันถูกขังอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลสมิทมาโดยตลอดตั้งแต่เด็กจนโต นี่ดูเหมือนว่าจะเป็นครั้งแรกที่ได้มาสัมผัสกับโลกภายนอกสินะ

“ที่พวกเรานั่งอยู่……นี้……คืออะไร?”มองดูเมฆอยู่สักพัก ไรอันก็เงยหน้าขึ้นมามองญาธิดา เปิดปากพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกัก

ญาธิดาตอบกลับอย่างใจเย็น“เรียกว่าเครื่องบิน เร็วมากๆเลยนะ สามารถนั่งพวกมันไปทั่วทั้งโลกได้เลย แถมก็ใช้แค่เวลาสั้นๆด้วย”

ไรอันพยักหน้าอย่างหนักแน่น ดีใจสุดๆ“เมื่อ……ที่อยู่ที่คฤหาสน์มีสิ่งนี้บินผ่าน……ผมนึกว่าเป็น……นก……ที่แท้……ก็เรียกว่าเครื่องบินนี่เอง……”

ไรอันพูดติดๆขัดๆ ญาธิดารู้สึกว่าน่าเอ็นดูไม่น้อย

ไรอันไม่ได้บกพร่องทางสติปัญญาหรือว่าทางจิตใจ แต่ตอนที่อยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลสมิท ไม่เคยมีปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นคนเลย แล้วก็ไม่มีใครไปพูดคุยกับเขา ไม่มีใครบอกเรื่องสามัญสำนึกกับเขาเลยด้วย

ตอนที่ญาธิดาถูกบังคับให้ไปหลบอยู่ในคอกหมาด้วยกันกับไรอัน เธอก็พบว่า มาเลน่าผู้หญิงคนนี้ เลี้ยงดูไรอันเหมือนกับหมา

ไรอันหยุดพักอยู่สักพัก ก็พูดขึ้นมาต่อ“ตอนนี้……ผม……นั่งอยู่บนเครื่องบิน……”

ญาธิดายื่นมือออกมาโอบเขาเข้ามาในอ้อมกอด น้ำเสียงอ่อนโยน“ไรอันต่อไปถ้าเกิดนายต้องการล่ะก็ สามารถนั่งเครื่องบินได้ทุกเมื่อเลยนะ”