บทที่ 957 ฉันรักคุณ ภวินท์

แต่เฝ้าดักรอติดต่อกันหลายวัน ทั้งเมืองJ ก็ไม่เห็นเงาของญาธิดาเลยแม้แต่นิดเดียว เธอเหมือนกับสูญหายไปจากโลกมนุษย์แล้วอย่างไรอย่างนั้น

ส่วนหนึ่งรู้เบอร์ติดต่อของญาธิดา ก็โทรศัพท์ไปเลยตรงๆ แต่อีกฝั่งไม่ได้รับสาย

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เมือง J ญาธิดาไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด เพราะว่าในตอนนี้ เธอมาเหยียบอยู่ในพื้นที่ของยุโรปอีกครั้งแล้วนั่งเอง

คนที่มาด้วยกันกับเธอในครั้งนี้ ก็ยังมีจรณ์และลูกๆทั้งสองคนอีกด้วย

พวกเขาทำการปลอมตัวอย่างง่ายๆ แล้วก็เช่าคอนโดแห่งหนึ่งไว้พักอาศัย

ในขณะเดียวกัน ภายในคฤหาสน์ตระกูลสมิท

พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันงานแต่งงานของมาเลน่ากับภวินท์แล้ว หลังจากที่คิดไปคิดมา เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ภวินท์ฉวยโอกาสหนีไปได้ มาเลน่าก็เลยเลือกที่จะจัดงานแต่งงานภายในคฤหาสน์ตระกูลสมิท

ยิ่งใกล้วันงานแต่งงาน สมิธก็ยิ่งจับตามองภวินท์อย่างเข้มงวดมากขึ้น

ในตอนนี้เธอกำลังใช้ส้อมจิ้มขนมหวานหนึ่งชิ้น ใส่ไปในปากของภวินท์เบาๆ สายตาอ่อนโยนอย่างถึงที่สุด“วิน พอพรุ่งนี้พวกเราแต่งงานกันแล้ว ต่อไปฉันจะป้อนอาหารให้คุณกินทุกวันเลย”

ภวินท์สีหน้านิ่งเงียบ หันหน้าหนีของที่มาเลน่าป้อน

ผู้หญิงคนนี้นิสัยแปรปรวนไม่แน่นอน จิตใจก็ยิ่งบิดเบี้ยวไม่ปกติ จากการที่ได้อยู่ด้วยกันมาในช่วงที่ผ่านมานี้ เขาก็ยิ่งรังเกียจมาเลน่ามากขึ้น

ภวินท์ไม่กิน มาเลน่าก็แววตาโหดเหี้ยมดุร้าย มือซ้ายบีบคางของภวินท์เอาไว้อย่างแรง ยัดของหวานที่อยู่ในมือชิ้นนั้นเข้าไปในปากของเขาทันที

“อ้าปาก！”มาเลน่าพูดขึ้นอย่างดุร้าย

ภวินท์กัดฟันแน่น ไม่ยอมกินของผ่านมือของมาเลน่าเลยแม้แต่นิดเดียว

มาเลน่าแทบจะไม่สนความสมัครใจของภวินท์เลยแม้แต่น้อย ออกแรงยัดของหวานเข้าไปในปากของเขา

ของหวานถูกขยี้จนเละคาริมฝีปากที่ปิดเอาแน่นของภวินท์ เศษร่วงจากคางตกลงบนตัวที่ถูกมัดเอาไว้เอาของภวินท์