บทที่ 992 ต้นสายปลายเหตุ

เมื่อก่อนพายุเป็นคนที่ติดต่อได้ตลอดเวลา และไม่เคยปิดโทรศัพท์มือถือเลย

แต่ตอนนี้พวกเขากลับติดต่อเขาไม่ได้

ทุกคนในที่นี้ต่างรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ญาธิดาขมวดคิ้วแน่นและเริ่มนั่งไม่ติด “ไปเถอะ พวกเราไปหาพายุ”

“อลิสาฝากดูแลอันอันให้ดีด้วยนะ”

…

ภวินท์ภาญาธิดามาที่หมู่บ้านหรูที่พายุพักอยู่

ที่นี่เป็นเรือนหอของพายุกับอันอัน และญาธิดาเคยมาที่นี่สองสามครั้งแล้ว

พวกเขายืนอยู่หน้าประตูบ้านของพายุ เคาะประตูอยู่นานแต่กลับไม่มีใครเปิดประตู

“พวกคุณคือ?”

ญาธิดารีบตอบไปว่า “พวกเราเป็นเพื่อนของเจ้าของบ้านหลังนี้ค่ะ ระยะนี้พวกเราติดต่อเขาไม่ได้ รู้สึกเป็นห่วงก็เลยมาดูที่นี่แต่ว่าเขาไม่มีใครเปิดประตูเลยค่ะ”

เพื่อนบ้านครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “พวกเธอหมายถึงพ่อหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาคนนั้นใช่ไหม เขาย้ายออกไปตั้งแต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้แล้ว ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”

“ย้ายออกไปแล้ว? คุณรู้ไหมคะว่าเขาไปที่ไหน” ญาธิดารีบถาม

คนคนนั้นส่ายหน้าไปมา “ไม่รู้เหมือนกัน ได้ยินมาว่าเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นระหว่างเขากับภรรยา และทั้งสองคนก็ทะเลาะกันรุนแรง”

ญาธิดารู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

อันอันกับพายุทะเลาะกันเหรอ

หรือเป็นเพราะทะเลาะกับพายุอาการของอันอันถึงได้กำเริบ พวกเขาเข้าใจนาราผิดอย่างนั้นเหรอ

แต่สัญชาตญาณของเธอกลับบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น

เรื่องราวต่าง ๆ เริ่มสลับซับซ้อนมากขึ้นเรื่อ ๆ ราวกับเมฆหมอกหนาเข้าปกคลุมญาธิดาเอาไว้อย่างกะทันหัน

“ถ้าอย่างนั้นคุณพอจะทราบไหมคะว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ได้ยินแค่ว่าวันนั้นพวกเขาทั้งคู่ทะเลาะที่บ้าน แถมทะเลาะกันรุนแรงมาก หลังจากนั้นก็ไม่รู้แล้ว”

“โอเคค่ะ ขอบคุณค่ะ”

หลังจากได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์แล้วญาธิดาก็ไม่อยู่ที่นี่ต่อและกลับขึ้นรถไปพร้อมกับภวินท์ทันที

ภวินท์พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ตอนนี้จะเอายังไงต่อ”