บทที่ 995 เราสองคนหย่ากันแล้ว

ความง่วงซึมหายไป ญาธิดาลุกขึ้นนั่งแล้วถามขึ้นว่า “เป็นไงบ้าง ได้ข่าวพายุบ้างไหม”

ภวินท์ส่ายหน้าเบา ๆ “ตอนนี้ยังไม่มี”

ญาธิดารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ภวินท์เดินเข้าไปหาเธอ ตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วพูดอย่างเค่งขรึมว่า “ฉันส่งคนไปตรวจสอบแล้วเชื่อว่าอีกไม่นานต้องรู้ผลแน่นอน”

ญาธิดาพยักหน้า และซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของภวินท์อย่างเงียบ ๆ

ภวินท์ก้มมองใบหน้าซูบผอมของญาธิดาแล้วรู้สึกปวดใจยิ่งกว่าเดิม “คุณผอมไปหมดแล้ว”

“ช่วงนี้ฉันจะอยู่กับเธอก็แล้วกัน”

“ไม่ต้อง บริษัทต้องการคุณ คุณอยู่ที่บริษัทเถอะ ฉันจัดการได้ แค่ช่วงนี้พักผ่อนไม่เต็มที่เท่านั้นเอง นอนพักแล้วเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”

“ไม่ได้” ภวินท์ปฏิเสธเสียงเด็ดขาด “ผมจะอยู่กับคุณ”

เขารู้ว่าถ้าปล่อยญาธิดาไว้แบบนี้ต่อไป ร่างกายของเธอต้องรับไม่ไหวแน่

ญาธิดาอบอุ่นใจ

ไม่ว่าจะยังไงเขาก็คอยดูแลเอาใจใส่เธอแบบนี้เสมอ ฉะนั้นเธอจึงพยักหน้าตกลง “โอเค คุณอยู่กับฉัน”

ขอเพียงแค่มีภวินท์อยู่ เธอก็รู้สึกสบายใจมากเป็นพิเศษ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ญาธิดานอนหลับสนิทตลอดทั้งคืนในอ้อมแขนของภวินท์

ทันทีที่ลืมตา ญาธิดาก็เห็นว่าภวินท์กำลังนอนตะแคงข้างมองเธออยู่

“ตื่นแล้วเหรอ”

ญาธิดาพยักหน้าอย่างว่าง่ายพลางซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของภวินท์

ดวงตาของภวินท์มืดลงเล็กน้อย ลูกคอของเขาเลื่อนขึ้นลง

เขามองแก้มอันบอบบางของญาธิดา ขณะที่กำลังจะบรรจงจูบลงไป

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของภวินท์ก็ดังขึ้น

บรรยากาศละมุนละไมถูกทำลาย ภวินท์รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายก่อนปลายสายจะพูดอะไรบางอย่าง

ภวินท์ขมวดคิ้วเป็นปมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “โอเค ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เขาหันไปมองญาธิดา “ธิดา ได้ข่าวพายุแล้ว”

ตอนเจอพายุ เขากำลังอยู่ในบาร์สุดหรูแห่งหนึ่ง

ในอ้อมแขนของเขาโอบกอดผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง บนโต๊ะก็วางเกลื่อนไปด้วยขวดไวน์ขวดเบียร์