บทที่117 ไม่อยากให้ผมไปหรือ ？

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ญาธิดาก็ตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด

เธออยากจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองจริงๆ ตอนนี้เมื่อคุณศศิมาโวยวายที่บริษัทแบบนี้ ทุกคนล้วนเชื่อว่าเธอเป็นมือที่สาม คำนินทาแต่ละอย่าง เธอเองฟังแล้วยังรู้สึกรับไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอก็ไม่สามารถจะเปลี่ยนงานได้ในเร็ววันด้วย แทนที่จะถูกคนอื่นชี้หน้าด่าว่า ออกมาต่อสู้เพื่อชื่อเสียงของตัวเองสักตั้งจะดีกว่า

มือทั้งสองข้างกำแน่นเข้าด้วยกัน ญาธิดาครุ่นคิด ในที่สุดก็ประสานกับสายตาของภวินท์อย่างกล้าหาญ “ฉันต้องอย่างไร？”

สีหน้าภวินท์เย็นชา แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเห็นด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย “ฟังการจัดเตรียมของผม”

หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ญาธิดากัดริมฝีปาก ค่อยๆ ตัดสินใจ แล้วกล่าวด้วยเสียงเบา “ได้ ฉันตกลงร่วมมือกับคุณ”

หยุดไปครู่หนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสวยใสเต็มไปด้วยความแน่วแน่มองไปทางภวินท์ “แต่ว่า ฉันยังมีอีกหนึ่งเงื่อนไข”

แสงสลัวที่ยากจะสังเกตเห็นฉายผ่านในแววตาของภวินท์ ราวกับว่ารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาหยุดไปครึ่งวินาที แล้วถามเสียงเรียบๆ ว่า “เงื่อนไขอะไร？”

ญาธิดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แสร้งทำเป็นสงบ “ถ้าฉันเดาไม่ผิด หากทำเรื่องครั้งนี้สำเร็จคุณจะได้ประโยชน์มากกว่าฉันมากมาย”

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าระหว่างภวินท์กับมาร์ตินจะมีปัยหาอะไรกัน แต่ว่าเธอสามารถดูออก พวกเขาทั้งสองเหมือนเสือดุร้ายสองตัวในป่าเดียวกัน น้ำกับไฟอยู่ด้วยกันไม่ได้ ต้องมีสักวันที่ต้องสู้กันตายไปข้างหนึ่ง

ในเมื่อภวินท์เสนอให้เธอช่วยเขา นั่นหมายความว่าเขามีแผนอยู่แล้ว และต้องชนะ เธอช่วยเขาจัดการมาร์ติน ส่วนเขาช่วยเธอพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอ แม้ว่าจะเป็นการช่วยเหลือกัน ต่างคนต่างหาผลประโยชน์จากกัน แต่เมื่อเทียบกันแล้ว เธอเสียเปรียบมากกว่าใช่ไหม?

ภวินท์เลิกคิ้วเล็กน้อย ขยับมุมปาก รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขานั้นกลับไม่เคยคิดว่า ญาธิดาจะฉลาดกว่าที่เขาคิด ที่สำคัญคือกล้าที่จะต่อรองกับเขาด้วย

หยุดไปครู่หนึ่งแล้วเขาก็ขยับริมฝีปาก กล่าวเสียงเรียบๆ ว่า “เงื่อนไขอะไร พูดมา”

ญาธิดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าแล้วกล่าวว่า “ฉันจะลาออก”

ไม่ง่ายเลยที่จะมีโอกาสต่อรองกับภวินท์ เธอจะปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปได้อย่างไรกัน?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าภวินท์ซีดลงเล็กน้อย ดวงตาลุ่มลึกมีประกายเย็นชาเล็กน้อย

เธออยากจะจากเขาไปอย่างรอไม่ได้ขนาดนี้เลยหรือ？！

ผ่านไปเนิ่นนานเห็นว่าชายหนุ่มยังไม่ตอบ ญาธิดากระวนกระวายเล็กน้อย กลัวว่าเขาจะไม่ยอม จึงถามอีกว่า “ได้ไหม？”

หว่างคิ้วของภวินท์ขมวดเข้าหากัน แล้วกล่าวเสียงเยือกเย็นว่า “ดูการกระทำของคุณ”

เมื่อได้ฟังเขาพูดเช่นนี้ ดวงตาของญาธิดาฉายแววตื่นเต้นดีใจ

ขอเพียงเขารับปาก เรื่องที่เธอจะออกจากบริษัทก็มีความหวังแล้ว

มองดูความดีใจที่ปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาวแล้ว สีหน้าภวินท์ยิ่งดูไม่ได้เลย เขาจ้องมองเธอลึกๆ แล้วกล่าวเสียงเย็นชา “สิ่งแรกที่คุณต้องทำในตอนนี้ก็คือกลับไปทำงานที่บริษัท สำหรับคำนินทาเหล่านั้นปล่อยมันไปไม่ต้องไปสนใจ”

ญาธิดากัดริมฝีปาก เมื่อนึกถึงมาร์ติน แล้วเธอก็รีบถามขึ้นว่า “แล้วทางมาร์ตินล่ะ ”

ภวินท์กล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ว่า “ฟังการสั่งการจากเขาก่อน ไม่เช่นนั้นจะทำให้เขาเกิดความสงสัยได้ ถ้ามีปัญหาอะไรที่เธอรับมือไม่ได้ ก็บอกผม”

เมื่อนึกถึงภาพที่มาร์ตินให้เธอไปเอนเตอร์เทนเหล้าครั้งก่อน ในใจญาธิดาก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา แต่เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์และอิสรภาพของตัวเองในอนาคต ครั้งนี้เธอจะต้องอดทน

เธอพยักหน้า ตอบตกลงว่า “ได้”

“ตู๊ด——”

จู่ๆ เสียงมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของภวินท์ดังขึ้นมา พายุโทรมา เขากดรับสาย

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น เขาตอบกลับไปว่า “อืม คุณรอผมอยู่ข้างล่าง ผมจะลงไปเดี๋ยวนี้ ”

วางสายแล้ว เขาก็ลุกขึ้น “มีบางเรื่องต้องไปจัดการ”

พูดพลาง เขาก็ก้าวเท้าเดินไปทางข้างนอก

ญาธิดารู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงลุกขึ้นตาม “ไหนบอกว่า…ช่วงเช้าไม่มีงานอะไรไม่ใช่หรือ ”

ภวินท์เพิ่งจะเดินไปถึงตรงประตู ก็ได้ยินเสียงเธอพูดเช่นนี้ เท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงัก หันหลังมาทันที มองไปที่เธอแล้วกล่าวว่า “ทำไมหรือ ไม่อยากให้ผมไปหรือ？”