บทที่221 สารภาพรักของธีทัต

ภวินท์เปิดปากพูดเบาๆ “อยู่ข้างหลัง”

ขณะที่พูด เขาหันหน้าไปมองเธอ และสายตาที่ลึกเงียบมองมาที่เธอ “ทำไม? ผมมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ ไม่ดีใจ?”

คำพูดของชายคนนั้นมีน้ำหนัก ยังมีความคลุมเครือเล็กน้อย และได้จมลงไปในหัวใจของเธอ เธอกัดริมฝีปาก ถึงกับไม่มีอะไรจะพูด

เธอกล้าพูดเหรอ? ถึงแม้จะไม่ดีใจแต่ต้องได้กลืนมันลงท้องไป

เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาของภวินท์ได้มองผ่านเธอไป แล้วมองด้านหลังเธอ ญาธิดาถึงนึกขึ้นได้ ทางด้านซ้ายของตัวเองยังมีผู้ชายอีกหนึ่งคน

ในเวลาที่เหมาะสม เสียงนุ่มๆ ของธีทัตได้ดังขึ้น “ธิดา จะเริ่มแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น เธอรีบหันศีรษะ แล้วยกมุมปากพูดขอโทษธีทัต สายตาได้มองไปข้างหน้า และพยายามหายใจให้สงบ

ถูกชายสองคนขนาบข้างทั้งซ้ายขวาไว้ เรื่องแบบนี้เธอเพิ่งได้พบเจอครั้งแรก

มาพร้อมกับเสียงเปียโนอันไพเราะ ม่านสีแดงจะค่อยๆ เลื่อนออก ไฟทั้งสองด้านของสถานที่จัดงานได้สับเปลี่ยนกันไป และดนตรีได้เริ่มบรรเลงอย่างเป็นทางการ

เปียโนได้บรรเลงเดี่ยว วงดนตรีซิมโฟนีออร์เครสตราหมุนเวียนกันขึ้นแสดง หลังจากรายการได้แสดงผ่านไปหลายรายการ ญาธิดานับเลขในใจ รายการที่สี่เป็นการแสดงของอัญมณี เป็นการบรรเลงเพลงหมู่ของเชลโลกับเปียโน

เมื่อเห็นอัญมณีซึ่งสวมชุดกระโปรงสีแดง แววตาของญาธิดาได้เป็นประกายขึ้น และอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเล็กน้อย

ด้วยเสียงเปียโนที่นุ่มนวลดังขึ้นมา อัญมณีได้สีเชลโล ตามทำนอง สองเครื่องดนตรีที่แตกต่างกันได้ผสมผสานเข้าด้วยกัน เติมเต็มซึ่งกันและกัน ปะทะกัน ทำให้ท่วงทำนองเพลงในการบรรเลงมีความรู้สึกที่แตกต่างกัน

ญาธิดามองไปที่อัญมณีบนเวที และเธอในขณะนี้ ได้เรื่อยเฉื่อยน้อยกว่าปกติ ดูเงียบและสงบมากขึ้น แต่กลับยังคงมีเสน่ห์

ทว่าด้านข้าง ภวินท์กำลังจ้องมองหญิงสาวที่มีดวงตาเป็นประกายที่อยู่ข้างๆ และอดที่จะขยับปากไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีความเข้าใจเกี่ยวกับดนตรี กลับยังฟังอย่างจริงจัง แต่มันก็มีความน่ารักไปอีกแบบ

สายตาของเขามองลง ถึงได้มีเวลาว่างสังเกตเธอตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง

วันนี้ญาธิดา ดูเหมือนจะแตกต่างไปจากปกติ เหอะ......จะพูดอย่างไรล่ะ มีความเป็นผู้หญิงแล้ว?

ความคิดนี้ได้แวบเข้ามาในหัวของภวินท์ และในวินาทีต่อมา จู่ๆ เขาก็ได้รู้สึกตาขึ้นมา แล้วมองขึ้นไปที่ชายที่อยู่ทางซ้ายของญาธิดา

ต่อมา เขาได้ขมวดคิ้วแน่น จู่ๆ หัวใจก็หนักหน่วงลงทันที

เธอแต่งตัวแบบนี้ เป็นเพราะธีทัตเหรอ? รู้ว่าต้องไปชมคอนเสิร์ตกับเขา จึงได้แต่งตัวแบบนี้ ทั้งยังแต่งหน้าเป็นพิเศษ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ภวินท์ก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ในใจเหมือนกับมีอะไรมาอุดไว้ไม่ให้มีความสุขอย่างไรอย่างนั้น

ในความทรงจำของเขา แม้กระทั่งก่อนการหย่าร้าง เธอไม่เคยแต่งตัวแบบนี้ต่อหน้าเขาเลย......

ความรู้สึกที่ไม่พอใจนี้ได้เริ่มตั้งแต่วินาทีนั้น จนสิ้นสุดคอนเสิร์ต และมันก็ไม่จางหายไป

คอนเสิร์ตได้จบไปแล้วนานกว่าหนึ่งชั่วโมง ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปอย่างเป็นระเบียบ

ญาธิดากำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อส่งข้อความหาอัญมณีถามเธอว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน จากนั้นธีทัตที่อยู่ด้านข้างจู่ๆ ก็เอนตัวเข้ามา แล้วพูดเบาๆ ว่า “ธิดา อันอันส่งข้อความมาให้ผม บอกว่าเธออยู่ที่ห้องรับรอง เธอให้พวกเราไปหาเธอที่นั่น”

ญาธิดานิ่งไปชั่วคราว แล้วพยักหน้า แล้วถามว่า “คุณรู้ไหมว่าห้องรับรองอยู่ที่ไหน?”

ธีทัตยิ้ม “รู้สิ ผมจะพาคุณไป”

ภวินท์ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดของทั้งสองคน และมองไปที่ธีทัตด้วยสายตาที่เย็นชา ความเศร้าในใจก็ลึกลงไปอีก

ริมฝีปากที่เม้มแน่นของเขาขยับ แล้วพูดว่า “ญาธิดา วันนี้ผมจะไปส่งคุณ”

ญาธิดาได้ยินดังนั้น จึงหันไปมองเขา และพูดด้วยความลังเลว่า “ไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน ฉันต้องไปหาเพื่อนของฉันอีก”

เมื่อได้ยินคำเรียกที่ห่างเหินออกมาจากปากเธอ ภวินท์ขมวดคิ้วแน่น และบรรยากาศรอบๆ ตัวก็เย็นลงทันที

ทำไม? วาดขอบเขตกับเขาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?