บทที่228 ล้างมือทำซุปเพื่อใคร?

ญาธิดาวิ่งไปที่ห้องผู้ป่วยข้างๆ เพื่อไปดูพายุ เห็นว่าเขาไม่เป็นไร ถึงได้ออกจากห้อง เมื่อกำลังลังเลว่าจะกลับเองหรือไม่นั้น จู่ๆ หลุยส์ก็ได้ผลักประตู แล้วเดินออกมา

เขายิ้มให้เธอ และเขย่ากุญแจรถในมือ “ไปกัน ผมจะไปส่งคุณ”

ญาธิดาพยักหน้าให้เขาอย่างสุภาพ “งั้นรบกวนคุณแล้ว”

หลังจากออกจากโรงพยาบาล และขึ้นรถแล้ว ญาธิดาไม่ได้พูดอะไร และสำหรับเธอกับหลุยส์ก็ไม่ได้ถึงกับสนิทกันมาก

แต่หลุยส์ไม่ใช่คนประเภทที่สามารถทนต่อความเงียบได้นานซะงั้น รอตั้งนานไม่เห็นญาธิดาเอ่ยปาก ก็อดไม่ได้แล้ว

เขาใช้ความคิดเริ่มหาคำถามมาหลายหัวข้อ ญาธิดาดูไม่ค่อยจะสนใจนัก แค่ตอบไปแบบไม่คิดอะไร และไม่มีความต้องการที่จะพูดคุยอะไร

เมื่อนึกถึงภวินท์นอนอยู่ที่โรงพยาบาล เธอก็ไม่ได้มีอารมณ์ที่จะพูดคุยมากนัก

หลุยส์เห็นว่าเธอไม่สนใจ ดังนั้นจึงปิดปากและหยุดพูดทันที

ไม่ช้า รถก็หยุดที่ทางเข้าของชุมชน ญาธิดาได้เอ่ยปากเบาๆ ว่า “ส่งถึงตรงนี้ก็พอแล้ว รบกวนคุณแล้วค่ะ”

“ไม่รบกวนครับ” หลุยส์ยิ้มมุมปาก เหลือบมองเธอ แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “ถ้าคุณยังเป็นห่วงวินมันจริงๆ งั้นวันหลังค่อยไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลก็ได้”

ในขณะที่พูด เขาก็ขยับเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย กะพริบตาแล้วพูดว่า “จะบอกความลับกับคุณนิดหน่อย เวลาที่เจ้าวินไม่สบายชอบดื่มซุปปลา”

ญาธิดาอึ้งไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้น ก็ได้ยิ้มให้เขา แล้วก้าวลงจากรถ ปิดประตู

จากนั้นได้ก้าวเข้าไปในเขตชุมชน ญาธิดารู้สึกงุนงงเล็กน้อย และในหัวได้คิดทบทวนกับคำพูดเหล่านั้นของหลุยส์

ในเมื่อภวินท์ชอบดื่มซุปปลา เช่นนั้นเธอจะต้องเรียนวิธีทำดีไหม?

ความคิดที่เพิ่งผ่านในหัวของเธอ และในวินาทีต่อมา เธอก็ยกเลิกความคิดนี้ไป

ภวินท์ชอบอะไร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ? นอกจากนี้ อุบัติเหตุรถชนในครั้งนี้ก็ไม่ใช่เธอทำ เธอไม่ทำงานตัวเองให้ดี แล้วจะมาสนใจเขามากขนาดนี้ทำไม?

ในใจได้แอบด่าตัวเองอยู่หลายประโยค ดังนั้นเธอจึงได้รู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก้าวเท้าเดินตรงไปยังตึกคอนโดอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อเธอผ่านซูเปอร์มาร์เก็ตในชุมชน การก้าวเท้าของเธอก็ได้ช้าลงมากโดยไม่รู้ตัว

ในหัวราวกับว่ามีคนเล็กสองคนกำลังถกเถียงกันอยู่ในสมอง ญาธิดากัดฟัน ก้มหน้าแล้วเดินเข้าไปในตึกคอนโดอย่างรวดเร็ว

เพียงเดินไปได้เพียงสองก้าว เธอได้คิดถึงท่าทีภวินท์ที่มีเลือดไหลอยู่ในรถ ในใจก็แน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว และหันตัวกลับมาโดยไม่ตั้งใจ เดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อปลาและเต้าหู้

ส่วนตัวเธอเองก็ไม่ได้กินข้าว และพอดีได้ทำซุปให้ตัวเองกินด้วย!

เมื่อคิดเช่นนี้ ในใจของเธอก็สมดุลขึ้นอย่างฉับพลัน

กลับมาที่คอนโดเล็กๆ ญาธิดาได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่ผ้ากันเปื้อนและเริ่มทำอาหาร เธอเดินไปที่อ่างล้างจาน และมองดูปลาที่ยังไม่ได้ถอดเกล็ด จู่ๆ ปวดหัวขึ้นเล็กน้อย

เมื่อครู่เธอใจร้อนถึงได้ซื้อมา และเธอก็ไม่ได้คิดถึงปัญหาที่ตามมา ตอนนี้มองดูปลาหนึ่งตัว เธอหมดหนทางและไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรแล้ว

จากนั้นได้หยิบเอาโทรศัพท์ออกเสิร์ชหาวิดีโอสอนวิธีทำอยู่ตั้งนาน เธอถึงเพิ่งจะได้สวมถุงมือ หยิบมีด และเรียนรู้วิธีการถอดเกล็ดปลาจากวิดีโอ

บนตัวปลาทั้งเหนียวทั้งลื่น ญาธิดาใช้เวลานานมาก ถึงได้จัดการความสะอาดปลาจนเสร็จ

ทำตามขั้นตอนในวิดีโอเตรียมส่วนผสมทั้งหมดเสร็จแล้ว เธอยังไม่ทันได้เปิดแก๊ส กริ่งประตูก็ดังขึ้นทันที

ญาธิดานิ่งสักพัก แล้วรีบถอดถุงมือออก วิ่งไปที่ประตู และทันทีที่เปิดประตู ก็เห็นว่าอัญมณียืนถือถุงหลายใบอยู่ข้างนอก

“ธิดา ฉันรู้ว่าเธอต้องอยู่บ้าน เธอดูสิ ฉันเอาอะไรมาด้วย!”

อัญมณีโบกไก่ทอดกับเป็ดย่างที่อยู่ในมืออย่างดีใจ “เร็วๆๆ รีบกินตอนที่มันร้อนๆ ...”

ญาธิดาปิดประตู นึกถึงตัวเองที่จัดการสิ่งของไปแล้วครึ่งหนึ่งที่ห้องครัว จู่ๆ ได้มีความรู้สึกอยากจะร้องไห้

เธอหันไป แล้วรับถุงที่อยู่ในมือของหล่อน เอ่ยปากถาม “อันอัน ทำไมจู่ๆ ถึงไม่มาที่นี่ล่ะ?”