บทที่230 ผู้พูดไม่คิดอะไร แต่ผู้ฟังกลับคิด

เมื่อเห็นสีหน้าของภวินท์เปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน หลุยส์เห็นแกล้งคนได้สำเร็จ จึงหัวเราะออกมา และจากนั้นเขาก็พูดประโยคที่ยังพูดไม่จบออกมาอีกครั้ง “เป็นเพื่อนของญาธิดา อัญมณี”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ภวินท์ส่งสายตาที่เย็นชาให้เขา และได้ก้มหน้าดูไฟล์งานต่อ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ต่างกันมากของเขา หลุยส์นั่งลงที่ด้านข้าง และยกขาสองข้างขึ้นอย่างเกียจคร้าน “สีหน้าของนายนี่เปลี่ยนเร็วเกินไปไหม! จะพูดไปฉันไม่เคยเห็นนายมีความรู้สึกที่พิเศษแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนเลยจริงๆ พอได้ยินชื่อของเธอ......”

“พิเศษเหรอ?” ภวินท์ยกคิ้วขึ้น มือได้เลื่อนไปที่แท็บเล็ต “ก็แค่ติดค้างเธอเท่านั้น ไม่มีอะไร นายไม่ต้องมโนอะไรมาก”

น้ำเสียงของผู้ชายทั้งเย็นชาทั้งแข็งกร้าว และลักษณะสีหน้าไม่ได้ผันผวนมากนัก ก็เหมือนกับว่าเขากำลังพูดถึงข้อเท็จจริงอยู่

หลุยส์ถอนหายใจสองครั้ง ยักคิ้วขึ้น และค่อยๆ โน้มตัวไป “นายคิดว่าพรุ่งนี้ญาธิดาจะมาเยี่ยมนายไหม?”

หยุดนิ่งสักพัก เขาได้พูดอีกว่า “หรือไม่ เรามาพนันกัน?”

ได้ยินเสียงของหลุยส์พูดใส่หูเขาไม่หยุด ภวินท์ได้ขมวดคิ้ว เงยหน้ามองไปที่เขา แล้วถามอย่างเย็นชาว่า “หลุยส์ นายนี่ว่างมากใช่ไหม?”

เหมือนผู้หญิงชอบนินทาอย่างไรอย่างนั้น

หลุยส์ไม่โกรธกลับยิ้ม หัวเราะออกมา “ถ้าไม่ใช่เพื่อความปลอดภัยของนาย จึงได้มาเฝ้าอยู่ที่นี่ด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นตอนนี้ฉันคงกำลังนอนกอดสาวๆ ของฉันไปแล้ว”

ภวินท์เหลือบมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา ประโยคที่เหน็บแนมถูกปล่อยออกมา “ระวังติดโรค”

นิสัยเจ้าชู้ของหลุยส์ ไม่เคยเปลี่ยนเลย แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีข้อดี เมื่อเจอเรื่องสำคัญ ก็จริงจังและเข้มงวดมากที่สุด

หลุยส์ไม่ได้คัดค้าน เงยหน้าขึ้น และดึงหัวข้อเมื่อครู่นั้นกลับมาต่อ “พูดจริงนะ ฉันคิดว่าถ้าพรุ่งนี้ญาธิดามา สามารถยืนยันได้ว่าเธอมีนายอยู่ในหัวใจ”

วันนี้เขาจงใจที่จะเปิดเผยความชอบของภวินท์ออกให้เธอ หากเธอสนใจภวินท์จริงๆ วันที่สองจะต้องหิ้วซุปปลามาเยี่ยมเขาแน่นอน หากเธอไม่มีเขาอยู่ในใจ มันจะกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ภวินท์ได้ยินดังนั้น จึงเลือกที่จะเงียบไม่สนใจเขา แต่ในใจกลับปั่นป่วนขึ้นมา

พรุ่งนี้ญาธิดาจะมาจริงๆ เหรอ?

ท้องฟ้ายามค่ำคืนอึมครึม เขตชานเมืองถูกปกคลุมด้วยป่าไม้ คนก็น้อย เมื่อท้องฟ้าได้มืดลง โลกทั้งใบก็มืดไปหมด

ภูผานั่งอยู่บนระเบียงเล็กๆ ยากที่จะมีอารมณ์ดีในการเล่นกับก้อนเมฆ เมื่อก้อนเมฆได้เอียงศีรษะใช้ปากหวีขนที่อยู่บนตัวเป็นครั้งคราว หลังจากนั้นค่อยเดินไปมาที่ข้างเขา แกว่งร่างกายไปมา หัวน้อยๆ แกว่งไปซ้ายขวา ซุ่มซ่ามแต่น่ารัก

ครามก้าวเดินเข้ามา ฝีเท้าวางลงเบามาก หลังจากเดินเข้าใกล้แล้วถึงได้เอ่ยเบาๆ “นายน้อย ภารกิจของคืนนี้ยังต้องดำเนินการต่อไหมครับ?”

ภูผาเงยหน้าขึ้น ภายในแววตาได้ประกายความเย็นชาและมืดมนออกมาเล็กน้อย

เดิมทีคิดว่าครั้งนี้ภวินท์ไม่ว่าอย่างไรจะประสบอุบัติเหตุรถชน ไม่ตายก็คงต้องพิการ แต่ไม่คิดว่าเขาจะโชคดีมากแบบนี้

โชคดีที่เขาได้ใช้ความคิดมากขนาดนั้น เดิมทีคิดว่าปริญจะโง่ก็ไม่โง่ถึงขนาดนี้ และเรื่องเล็กน้อยแบบนี้จะต้องสามารถจัดการกับมันได้เป็นอย่างดี แต่คิดไม่ถึงพอถึงช่วงสุดท้าย เขานั้นได้ประเมินเขาสูงเกินไปแล้วจริงๆ

แต่พูดไปแล้ว มีครั้งไหนที่ชีวิตภวินท์ไม่ได้โชคดีแบบนี้บ้าง? ถึงแม้ว่าปริญจะจัดการกับเขาด้วยวิธีที่สกปรกก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรมากมายขนาดนั้น

ภูผายิ้มที่มุมปาก หลังจากนั้น เขาค่อยๆ ปัดผ้าห่มที่คลุมอยู่บนขา และพูดคุยเบาๆ “แผนการยังคงดำเนินต่อไป”

เขาวางแผนอย่างถี่ถ้วนมานาน เพื่อหาจังหวะที่จะลงมือตอนที่ภวินท์ไม่ได้ระมัดระวัง ถึงแม้ว่าครั้งนี้ภวินท์ไม่ได้บาดเจ็บสาหัส แต่สินค้าชุดนี้ไม่สามารถล่าช้าได้

หากล่าช้าไป รอให้ภวินท์ได้รู้ตัวและระมัดระวังตัวมากขึ้น เมื่อถึงตอนนั้นอยากจะลงมือมันก็ยากแล้ว

ครามพยักหน้า กำลังจะไปจัดการ ใครจะรู้ว่าภูผาจะเอ่ยปากหยุดเขาว่า “เรื่องนี้ ปล่อยให้มาร์ตินไปทำ”

ให้โอกาสเขาครั้งสุดท้าย เพื่อทดสอบความภักดีของเขา ในขณะเดียวกัน หากถูกพบเบาะแสอะไร เรื่องนี้มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา

“เข้าใจแล้วครับ”

เมื่อภูผามองไปที่ก้อนเมฆข้างๆ สีหน้าก็ผ่อนคลายออกมาก มุมปากโค้งเล็กน้อย “สักพักเรียกคุณเกล้าแก้วมาที่นี่หน่อย”

“ครับ”

หลังจากครามจากไป ผ่านไปไม่นาน ประตูก็ถูกคนเคาะ และเสียงของเกล้าแก้วก็ดังมาจากข้างนอก “คุณภูผาคะ”