บทที่529 เป็นภัยคุกคามของเขา！

พอทุกอย่างพร้อมแล้ว ญาธิดาก็จัดแจงอีธานให้เอลล่าให้เรียบร้อย หลังจากนั้นก็ไปรวมตัวกับพยัคฆ์และพวกพี่เข้ม ถ้ารวมเธอแล้ว ก็มีทั้งหมดเก้าคน พวกเขาแบ่งกันนั่งรถSUVไปสองคน และมุ่งหน้าไปยังเขาราม

ระหว่างทางนั้น ญาธิดาก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย เหมือนกับสัมผัสได้ว่าบรรยากาศเต็มไปด้วยความกังวล พี่เข้มก็พูดออกมาเพื่อปรับบรรยากาศ “พี่ธิดา ไม่ต้องกังวลไปหรอก เพื่อนของพวกเราเป็นคนสนิทของคุณภวินท์ทั้งนั้น จะให้ขึ้นเขาหรือลงน้ำก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก แล้วอีกอย่างพวกเราก็นำอุปกรณ์เฉพาะทางมาด้วย จะให้ค้นหาทั้งภูเขา ก็คงจะใช้เวลาแค่ไม่กี่วันหรอก”

พอพี่เข้มพูดจบ ก็ดึงเชือกป่านขนาดเส้นหนาเท่าหัวแม่มือออกมาจากช่องด้านหลังรถ แล้วก็ยังมีไฟสนามและอุปกรณ์ปฐมพยาบาลพร้อมกับของอื่นๆ อีก

ญาธิดาได้ยินดังนั้นก็คลี่ยิ้มให้กับเขา พร้อมกับพูดว่า “ฉันเชื่อใจทุกคนนะ”

พอพูดจบ เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดกับพี่เข้มว่า “พี่เข้ม พี่อายุมากกว่าฉันอีก ต่อไปไม่ต้องเรียกฉันว่าพี่ธิดาแล้วนะ จะเรียกฉันว่าธิดาก็ได้”

พอพี่เข้มได้ยินดังนั้น ก็เอามือเกาหลังหัวอย่างเขินอาย พร้อมกับยิ้มและพูดว่า “ได้ ต่อไปผมจะเรียกคุณว่าธิดาแล้วกัน”

ญาธิดาพยักหน้า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

และในตอนนี้เอง เธอก็ลูบกระเป๋าเสื้อของตัวเอง แล้วก็พบว่าลืมเอาโทรศัพท์มา พอเห็นว่ารถกำลังจะแล่นออกจากประตูแกรนด์ บูเลอวาร์ดแล้ว เธอก็รีบพูดว่า “เดี๋ยวก่อน！”

“ฉันลืมเอาโทรศัพท์มา ขอกลับไปเอาหน่อยนะ”

วันนี้ก่อนที่จะออกมานั้น เธอตั้งใจชาร์จโทรศัพท์ให้เต็ม เพื่อที่ว่าหลังจากขึ้นเขาไปแล้ว ถ้าเจออะไรที่น่าสงสัย จะได้ถ่ายรูปบันทึกไว้ได้ทันเวลา แต่ว่าตอนนี้เธอกลับลืมเอาโทรศัพท์มา เรื่องหลายอย่างก็คงจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ และพวกเขาก็ยังไม่ได้ไปไกลเท่าไหร่นัก กลับไปเอาตอนนี้ก็ยังทัน

พอพี่เข้มได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร และรีบให้ลูกน้องที่ขับรถนั้นวนรถกลับในทันที รถจอดอยู่ใต้ต้นไทรที่ไม่ไกลจากบ้านพักเท่าไหร่นัก และญาธิดาก็ลงจากรถเพื่อไปหยิบโทรศัพท์

และในตอนนี้เอง ก็มีรถสีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาในประตูของแกรนด์ บูเลอวาร์ด พร้อมกับขับตรงไปยังบ้านพัก

บนรถนั้น ธีทัตสวมใส่ชุดลำลองสีดำ ใต้ตาคล้ำเล็กน้อย เหมือนกับว่าเขาค่อนข้างจะเหนื่อยล้า

เขาฟังลูกน้องรายงานเรื่องงานในหูฟังไปด้วย แล้วก็ยกมือขึ้นมานวดคิ้วไปด้วย

เมื่อวาน เพราะว่าการรักษาของอัญมณีไม่คงที่ เขาก็ต้องอยู่จนถึงเที่ยงคืนกว่าจะได้นอน บวกกับการที่เขาต้องมาขึ้นเครื่องบินแต่เช้า เพราะว่าต้องรีบกลับมาที่เมือง J ก็เลยมีเวลาพักผ่อนแค่สองสามชั่วโมงเท่านั้น ช่างเหนื่อยล้าจากการเดินทางและหมดแรงจริงๆ

ตอนนี้ ร่างกายของอัญมณียังไม่ฟื้นฟูทั้งหมด ยังคงต้องอยู่ที่โรงพยาบาลของหมอเจมส์ในเมืองนอกต่อไปเพื่อรับการรักษาอย่างต่อเนื่อง แต่เพราะว่าญาธิดากลับมาแล้ว บวกกับช่วงนี้ที่เมือง J มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นติดต่อกันมากมาย เขาก็ไม่ไว้วางใจ เลยรีบตามกลับมาทันที

เพราะว่าไฟลท์บินค่อนข้างเช้า เขาก็เลยไม่ได้รบกวนญาธิดา คิดว่าพอออกมาจากสนามบินแล้ว ก็ตรงกลับมาที่แกรนด์ บูเลอวาร์ดเพื่อมาเจอพวกเขาทีเดียว

เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ แล้วก็เหลือบมองบ้านพักที่คุ้นตา และสายตาของเขาก็ดูอบอุ่นขึ้นเยอะ เขาพูดอะไรบางอย่างกับคนที่อยู่ปลายสาย แล้วก็ถอดหูฟังออก

ทันใดนั้น เขาก็เห็นอะไรบางอย่าง และดวงตาของเขาก็หรี่ลง พอโฟกัสไป ก็ได้เห็นรถSUVสีดำที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้หน้าประตูบ้านพักพอดี

นั่นไม่ใช่รถของพวกเขา รถในโรงจอดรถในบ้านพักนั้นมีเพียงแค่สองคันเท่านั้น คันหนึ่งคือรถของญาธิดา ส่วนอีกคันหนึ่งคือสกู๊ตเตอร์ที่ดร.ยติภัทรและคุณปภาวีจะเอาไว้ใช้ตอนที่ออกไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต และรถรุ่นนี้ก็ไม่ใชรถของตระกูลภูสิทธ์อุดมของพวกเขาอย่างแน่นอน

ความระแวดระวังเกิดขึ้นในใจเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วแล้วสั่งคนขับรถอย่างเย็นชาว่า “เดี๋ยวก่อน”

คนขับรถลดความเร็วลงทันที กอดที่จะจอดลงริมถนนนั้น เขาก็เงยหน้ามองธีทัตผ่านกระจกมองหลังและถามว่า “คุณธีทัต มีอะไรจะสั่งรึเปล่าครับ? ”

ธีทัตขมวดคิ้วเข้าหากัน และวิเคราะห์รถคนนั้น หลังจากนั้นก็รีบพูดว่า “ไม่ต้องขับเข้าไปนะ ขับตรงไปเรื่อยๆ เลย”

ถนนของบ้านพักค่อนข้างกว้าง ถ้าเกิดว่าขับตรงจากนี้ไปเรื่อยๆ ก็จะไปถึงด้านหลังของบ้านพัก ถึงแม้ว่าคนขับจะรู้สึกสงสัย แต่ว่าก็ยังขับไปข้างหน้าตามคำสั่ง