บทที่617 ฉันขอให้เธอคิดดีๆ

อัญมณีเห็นญาธิดาไม่พูดอะไรอยู่นาน เธอก็โกรธจนแทบจะควบคุมไม่ไหวแล้ว “ธิดา ฉันว่าพวกเขาตั้งใจ! พวกเราเห็นก่อนนะ ฉันจะไปพูดกับพวกเขาเดี๋ยวนี้!”

ว่าแล้ว อัญมณีก็เดินไปหาภวินท์กับแพรวาอย่างไม่ลังเล

และทางนั้น แพรวากำลังยืนอยู่ข้างภวินท์ กระตุกยิ้มมุมปากอย่างได้ใจและมองดูพวกเธอด้วยสายตาที่เย็นชา

เห็นว่าอัญมณีใกล้เดินเข้าไปถึงตัวพวกเขาแล้ว ญาธิดาก็ถึงตั้งสติได้ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วรีบเดินไปข้างหน้า เรียกเสียงเบาว่า “อันอัน! กลับมานะ……”

ไม่รู้ว่าอันอันไม่ได้ยินหรือไม่ยอมฟังกันแน่ เธอไม่คิดจะหยุดเดินด้วยซ้ำ รีบเดินพุ่งไปหาภวินท์อย่างรวดเร็ว

สุดท้ายญาธิดาก็ช้ากว่าอยู่ดี และหยุดเธอไว้ไม่ทัน

เห็นอัญมณีมองขวางแพรวาอย่างเย็นชา ต่อมาก็ถามภวินท์ด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ภวินท์ นายหมายความว่ายังไงกัน?”

ภวินท์ถามกลับอย่างไม่รีบร้อนว่า “ทำไมเหรอ?”

“นายว่าทำไมล่ะ?” อัญมณีถูกเขาถามกลับแบบนี้ ก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เธอกัดฟันกรอด เห็นพนักงานเอาถุงสวยๆกำลังจะห่อของ เธอก็ชี้ไปทางนั้นแล้วพูดว่า “นายพูดมาสิ ทำไมต้องแย่งของที่พวกเขาเห็นก่อนด้วย?”

ภวินท์เงยหน้ามองไปยังญาธิดา สักพักไม่ได้พูดอะไร แต่แพรวาที่อยู่ข้างๆกลับพูดขึ้นก่อน

“คุณอัญมณี คุณช่วยเข้าใจหน่อยว่า ของที่พวกเราซื้อเป็นของที่ทางร้านยังไม่ได้ขาย ตอนนั้นคุณยังไม่ได้ซื้อ ก่อนที่คุณยังไม่ได้ซื้อไม่อนุญาตให้คนอื่นซื้อก่อนเหรอ!”

แพรวาพูดอย่างมีเหตุผล ทำเอาอัญมณีเงียบพูดไม่ออก

ญาธิดาเดินเข้ามา ได้ยินที่พวกเขาพูดกัน ลังเลสักพักก็ยื่นมือไปจับแขนของอัญมณีไว้ แล้วพูดเสียงเบาว่า “อันอัน พวกเราไปกันเถอะ ไปดูของอย่างอื่นกัน ไม่แน่อาจจะมีที่สวยกว่านี้นะ”

อัญมณีขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเธอไม่พอใจอย่างมาก และไม่อยากไปด้วย

ญาธิดาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดเกลี้ยกล่อมต่อว่า “พวกเรายังไม่ได้ซื้อจริงนี่ ในเมื่อมีคนซื้อแล้วก็ช่างเถอะ ไม่ได้มีแค่อันนี้สักหน่อย”

ได้ยินดังนี้ สีหน้าของอัญมณีก็ดีขึ้นเล็กน้อย เธอหันไปมองญาธิดา กะพริบตาแล้วพูดอย่างเห็นด้วยว่า “เธอพูดถูก นี่ไม่ใช่ของที่สำคัญจนต้องมีครอบครองไว้สักหน่อย”

ว่าแล้ว เธอก็หันไปมองแพรวา เชิดหน้าขึ้นอย่างดูถูก กลับหลังหันแล้วลากญาธิดาเดินออกไป

ญาธิดาเห็นอัญมณีไม่ได้พูดอะไร สีหน้าก็ดีขึ้นมา ต่อมาเธอก็กลับหลังหันกำลังจะเดินออกไป แต่ตอนนี้เอง ภวินท์ที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็พูดขึ้นกะทันหันว่า “เดี๋ยวก่อน”

ไม่รอญาธิดาพูดจบ เขาก็พูดต่อว่า “ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ”

ญาธิดาลังเลสักพัก กลับหลังหันไปมองเขา “มีอะไร?”

ภวินท์หันไปมองอัญมณีที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันอยากพูดกับเธอสองคน”

คำพูดของเขาเห็นได้ชัดว่าให้คนอื่นๆออกไปก่อน อัญมณีก็ฟังออกเหมือนกัน เธอขมวดคิ้วกำลังจะพูดอะไร แต่ตอนนี้เอง ญาธิดาก็พูดขึ้นว่า “ไม่จำเป็นหรอก ตอนนี้พวกเราไม่ได้พาคนนอกมาสักหน่อย มีอะไรก็พูดมาตรงๆเถอะ”

ภวินท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองเธอไม่ได้พูดอะไร

ตอนนี้เอง แพรวาก็ยิ้มแล้วเดินไปข้างหน้า พูดกับอัญมณีว่า “คุณอัญมณี พวกเราไปเดินดูทางนั้นด้วยกันไหม? ฉันรู้สึกว่าพวกเราชอบอะไรเหมือนๆกันนะ”

ว่าแล้ว เธอก็อวดถุงสวยๆในมือให้อัญมณีดู

อัญมณีกลอกตามองบนอย่างไม่หลีกเลี่ยง กำลังจะปฏิเสธ แต่แพรวากลับเดินเข้ามา คล้องแขนเธอแล้วลากเธอไปทางนั้น