บทที่619 เพราะเธอ ฉันจึงรักคนที่เธอรักด้วย

“ว่าไงนะ?”

ญาธิดาตกตะลึง ขนาดถุงมือในมือก็ยังไม่ได้ถอด ก็รีบวิ่งไปด้านนอกหน้าประตูใหญ่ มองดูลานบ้านที่ว่างเปล่า นอกจากฟุตบอลบนพื้นหญ้าแล้ว รอบด้านก็ไม่มีเณรศีลอยู่เลย

ญาธิดารีบถามเด็กๆสองคนที่ร้อนรนทำตัวไม่ถูก “เณรศีลไปไหนแล้ว? พวกลูกเห็นไหม?”

“ไม่นะครับ ผมหันมาเขาก็หายไปแล้ว……”

เอลล่าตกใจสะอื้น พูดทั้งน้ำตาว่า “หนูเห็นประตูเปิดเอาไว้ แล้วพี่เขาก็วิ่งออกไป……”

ญาธิดารีบวิ่งไปที่หน้าประตู ก็เห็นประตูเปิดแง้มเปิดออกนิดเดียวจริงด้วย เธอรีบวิ่งออกไปมองซ้ายมองขวา มองดูรอบๆก็ยังไม่เห็นใครเลย!

“ลูกแน่ใจนะว่าไม่ได้ดูผิดไป?”

“ไม่นะครับ/คะ……”

อีธานกับเอลล่าส่ายหน้าพร้อมกัน

ญาธิดารู้สึกใจสั่นขึ้นมา เธออ้าปากรู้สึกคอแห้งมากและส่งเสียงออกมาไม่ได้

ตอนนี้เอง คุณปภาวีก็วิ่งออกมา แล้วถามอย่างร้อนรนว่า “ทำไมเหรอ? มีเรื่องอะไรกัน?”

ญาธิดาอยากจะร้องไห้ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ถ้ารู้แบบนี้เธอน่าจะเฝ้าอยู่ข้างๆดีกว่า ใครจะไปรู้ว่าเธอเพิ่งออกไปแค่ไม่ถึงสิบนาที เณรศีลก็หายไปแล้ว

หรือว่า เขารู้สึกว่าบ้านหลังนี้ไม่ดีพอเหรอ? ดังนั้นเลยตั้งใจวิ่งออกไป?

สมองของญาธิดาแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ก็คิดอะไรไม่ออกเลย เห็นว่าใกล้ตึกแล้ว วิ่งออกไปตอนนี้ ถึงจะอยากหาก็คงหายากมาก

และในตอนนี้เอง ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เสียงของธีทัตดังขึ้น “ทำไมเหรอ? แต่ละคนมายืนอยู่ข้างนอกทำไมกัน”

ญาธิดารีบหันหน้ากลับไปมองธีทัต แล้วพูดเสียงสะอื้นมาก “เณรศีลหายไปแล้ว……”

“ว่าไงนะ?” ธีทัตขมวดคิ้วเป็นปมแน่น รีบเดินไปข้างหน้าถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมอยู่ๆถึงหายตัวไปล่ะ?”

อย่าธิดารู้สึกเป็นกังวล น้ำตาไหลออกมาโดยควบคุมไม่ได้ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเพิ่งละสายตาแค่สิบนาที อีธานกับเอลล่าก็วิ่ง บ้านบอกฉันว่าเณรศีลหายตัวไป ฉันตามออกไปดู ข้างนอกก็ไม่เจอใครเลย ตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำแล้วด้วย เขาจะเป็นอะไรไหม……”

“ไม่ต้องร้อนใจไป ” ธีทัตเดินเข้าไปข้างหน้ายกมือขึ้นปาดน้ำตาให้เธอเบาๆ ต่อมาก็หันหน้ากลับไปมองคุณปภาวีที่ร้อนรนเหมือนกันว่า “แม่ครับ แม่พาลูกแฝดกลับเข้าบ้านก่อนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้หรอกครับ”

คุณปภาวีรีบพยักหน้า จับมือเด็กสองคนที่ดวงตาแดงก่ำเข้าไปในบ้าน

ธีทัตรีบกลับหลังหัน มองญาธิดาอีกครั้งแล้วพูดเสียงเบาว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะออกไปหาเดี๋ยวนี้ เขายังเป็นเด็ก คงยังไปไหนได้ไม่ไกลหรอก และแกรนด์ บูเลอวาร์ดยังม่กล้องวงจรปิดด้วย ผมจะให้ยามเอาวิดีโอมาดู คุณรออยู่ที่บ้านนะ ไม่แน่เขาอาจจะกลับมาเองก็ได้ พวกเรามีระบบรักษาความปลอดภัยตลอดเวลา”

ญาธิดารีบพยักหน้า ตอนนี้ วิธีการของธีทัตเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว

มองดูธีทัตวิ่งออกไป จนกระทั่งไม่เห็นแผ่นหลังของเขาก็ถึงกลับเข้ามาในบ้าน แต่เธอก็กระวนกระวายจนนั่งไม่ไหว

เธอยังไม่ได้ให้เณรศีลกับธีระเจอกันเลย ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คิดไปคิดมาแล้ว เธอก็รู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก

เธอบอกให้คุณปภาวีกับดร.ยติภัทรพาลูกแฝดไปกินข้าวในบ้านก่อน แล้วตัวเองก็ไปนั่งรอบนโซฟา ตอนนี้ทุกวินาทีผ่านไปช้ามาก ช้าจนเธอรอไม่ไหว

เธอมองดูเข็มนาฬิกาวิ่งหมดหนึ่งรอบ แต่ด้านนอกกลับยังเงียบสนิท ไม่มีเสียงเท้าเดินกับเสียงอื่นเลย

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าประตู หัวใจยังคงกังวลไม่หาย

ไม่รู้ว่าผ่านไปอีกนานเท่าไหร่ เธอรู้สึกเมื่อยขามาก ฟ้าก็มืดแล้ว เหมือนความมืดมนครอบงำโลกไว้