บทที่810 รักเขามากกว่ารักตัวเอง

ญาธิดากลับบ้านมาแล้วอาบน้ำอุ่นอย่างสบายเนื้อสบายตัว หลังจากที่ล้างคราบเลือดและฝุ่นออกจากร่างกาย แล้วสวมชุดเดรสยาวพอดีตัว ก่อนจะถือกระเป๋าแล้วออกจากบ้าน

ภวินท์เอนหัวมองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ “คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ?”

“อื้ม” เธอตอบแล้วหยุดไปสักพัก แล้วอธิบายอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ไม่ได้เข้าบริษัทนานแล้ว ต้องเข้าไปดูหน่อย”

ภวินท์ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เป็นอีธานที่ก้าวไปข้างหน้าแล้วกอดขาเธอเอาไว้ ดูเป็นเด็กดีอย่างมาก “ผมไปด้วยได้ไหมครับ เพราะสถานการณ์ที่รุนแรงล่าสุดนี้ คอมพิวเตอร์คุณแม่ก็ต้องเพิ่มระบบความปลอดภัยนะครับ”

ญาธิดารีบตอบอย่างรวดเร็ว “ครั้งหน้าดีไหมครับ วันนี้คุณแม่มีเรื่องสำคัญมากจริงๆ ครับ”

อีธานและภวินท์ส่งสายตาหากัน ถึงจะยอมปล่อยมือออกจากญาธิดา หลังจากที่เธอแอบถอนหายใจอย่างรู้สึกโล่งก็เดินออกจากบ้านไป และตรงดิ่งไปยังห้างสรรพสินค้าแถวบ้านเพื่อเลือกของขวัญวันเกิดให้ต้นกล้า นิธิศนั้นก็ได้ส่งโลเคชั่นให้เธอแล้วเรียบร้อย

เมื่อเห็นเธออยู่ถนนฝั่งตรงข้ามคนเดียวจากหน้าต่าง นิธิศที่อยู่ในร้านอาหารก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ

เพียงไม่นานญาธิดาก็ผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นว่าบนโต๊ะอาหารมีเขาแค่คนเดียวก็อดไม่ได้ที่จะชะงักเล็กน้อย “ต้นกล้าล่ะคะ”

นิธิศเชิญให้เธอนั่งลงอย่างสุภาพ ก่อนจะผลักแว่นกรอบทองของเขาแล้วอธิบายว่า “แกกำลังเรียนฟื้นฟูการพูดอยู่ที่โรงเรียนครับ เดี๋ยวคนขับรถจะส่งแกมาครับ เราสั่งอาหารกันก่อนเถอะครับ”

เธอไม่ได้สงสัยอะไรมาก แค่ได้ยินว่าตอนนี้ต้นกล้ายอมให้ความร่วมมือในการฟื้นฟู ในใจก็รู้สึกดีใจมากแล้ว “ตอนนี้ต้นกล้าให้ความร่วมมือในการรักษาแล้วเหรอคะ?”

นิธิศพยักหน้า “ธิดาครับ ทั้งหมดนี้เพราะคุณเลยครับ ถ้าไม่ได้คุณคอยกล่อมต้นกล้ามาโดยตลอด เขาคงไม่ยอมรักษาเร็วขนาดนี้หรอกครับ”

“ฉันก็ดีใจที่ช่วยคุณได้ค่ะ”

ระหว่างที่ทั้งสองคุยกันอยู่นั้น พนักงานก็นำอาหารเสิร์ฟลงบนโต๊ะญาธิดานั้นคุยเรื่องที่เป็นห่วงต้นกล้าไม่หยุด ไม่ได้มีความตั้งใจที่จะหยิบตะเกียบเลยแม้แต่น้อย

นิธิศพยายามเร่งเธออยู่หลายครั้ง แต่เธอก็ยิ้มแล้วส่ายมือ “เจ้าของวันเกิดตัวน้อยยังไม่มาเลยค่ะ เราจะทานกันก่อนได้ยังไงคะ”

เสียงจุกขวดไวน์ที่ถูกเปิดออกดังก้องอยู่ในหูของทั้งสอง พนักงานวางขวดไวน์ลงกลางโต๊ะด้วยความเคารพ

เมื่อเธอได้ยินเสียงนั้นหัวใจของเธอก็ค้างไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอหยุดลงบนอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ ราวกับว่าเพิ่งจะรู้ตัว เธอขมวดคิ้วเข้าหากันตามสัญชาตญาณ

อาหารบนโต๊ะไม่มีจานไหนที่เหมาะสำหรับเด็กเลยจานเดียว แม้แต่ส้อมก็มีเพียงสองชุดเท่านั้น

งานเลี้ยงวันเกิดที่ลูกตัวเองมาเป็นข้ออ้างนั้น นิธิศไม่ได้เตรียมแม้แต่เค้กสักก้อนเดียว แต่กลับเปิดไวน์ที่ราคาไม่เบาขวดหนึ่ง

นิธิศดูออกว่าสีหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก จึงรีบแก้ตัวว่า “อีกสองชั่วโมงกว่าต้นกล้าจะมาถึงครับ ข้าวมื้อนี้ผมเลี้ยงคุณเพียงคนเดียวครับ ขอบคุณที่ปฏิบัติต่อต้นกล้าเหมือนลูกของตัวเองครับ”

“คุณนิดคะ มันดูไม่ค่อยเหมาะสมที่จะใช้คำว่าปฏิบัติเหมือนลูกแท้ๆ” ริมฝีปากบางเธอเม้มเบา ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

สายตาของเขามุ่งมั่นพลางเอากล่องผ้ากำมะหยี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างจริงจัง ก่อนจะเปิดออกแล้วดันไปตรงหน้าของเธอ “ผมรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้มันกะทันหันเกินสำหรับคุณ แต่ผมหวังว่าคุณจะให้โอกาสผมสักครั้งหนึ่งนะครับ”

สีหน้าบนหน้าของญาธิดาหยุดนิ่ง แล้วตะลึงกับการกระทำของเขา

“ธิดาครับ ต้นกล้าต้องการแม่คนหนึ่ง และต้องการครอบครัวที่มีแม่ สิ่งที่สำคัญมากกว่านั้นคือความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณนั้นเป็นเรื่องจริง หวังว่าคุณจะพิจารณาข้อเสนอของผมอย่างจริงจังนะครับ”

นิธิศหยิบแหวนแต่งงานแกมา พลางคว้าแขนของเธอ ระหว่างที่พูดนั้นก็เตรียมที่จะสวมแหวนบนนิ้วนางของเธอ โดยไม่สนใจแหวนแต่งงานที่แวววาวบนนิ้วนางของเธอเลยแม้แต่น้อย

“นิธิศ！” ญาธิดาพยายามดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตบหน้าเขาอย่างแรง น้ำเสียงของเธอโกรธเล็กน้อย

“ต้นกล้าจะได้พบกับแม่ที่ปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงใจแน่นอนค่ะ ส่วนคุณก็จะได้พบกับคนที่คุณชอบจริงๆ สิ่งสำคัญที่สุดคือฉันแต่งงานแล้วค่ะ”