บทที่812 ทำไมต้องหึง

ประโยคนี้ของเขาไม่รู้ว่าพูดถึงใคร

แต่ในใจของนพเก้ารู้ดีว่า ภวินท์เชื่อในเนื้อหาของภาพถ่าย และมีรอยแยกที่ไม่เชื่อใจต่อญาธิดาแล้ว

เมื่อเห็นเขาใส่รูปถ่ายลงในลิ้นชัก แสงในดวงตาของเธอก็สลัว เธอกำหมัดและเข้าหาเขาอย่างกล้าหาญ "วินอย่ามีปัญหากับธิดาเพราะเรื่องเล็กน้อยนี้เลย เรื่องนี้ยังต้องสืบให้ชัดเจน"

“ไม่ต้องสืบหรอก” เขาไขว้ขาเรียวของเขา เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างช้าๆ และน้ำเสียงของเขาก็เยาะเย้ยเล็กน้อย “สิ่งที่ชัดเจนและพบได้ง่าย ไม่จำเป็นต้องไปสืบ”

เมื่อเธอได้ยินเสียงก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้น มือขาวของเธอจับไปที่มือใหญ่ของเขา และเธอก็เอนตัวทั้งตัวไปพิงเขา"ฉันไม่คิดว่าธิดาจะทำเรื่องอย่างนั้นจริงๆ สงสารเด็กน่ารักสองคนที่อยู่ข้างนอก”

เธอถอนหายใจเบาๆ ลุ่มหลงอยู่กับทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยมของเธอ และไม่สังเกตเห็นความรังเกียจในสายตาของภวินท์

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ตอบเป็นเวลานาน นพเก้าก็ไม่ค่อยพอใจนัก แต่เธอไม่กล้าที่จะใส่ไฟมากเกินไป ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนเรื่อง "แม้แต่ฉันก็ยังหาคนที่อยู่เบื้องหลังจดหมายนิรนามไม่ได้ คุณต้องระวังตัวให้มากนะ”

“คุณก็เหมือนกัน”

เป็นเรื่องยากสำหรับภวินท์ที่จะพูดแบบนี้กับเธอ มันเป็นกำไรที่ไม่คาดคิดสำหรับเธอ ความดีใจภายในหัวใจของเธอแทบจะเอ่อล้นออกมาทางปาก และเธอก็ลืมตัวไปชั่วขณะหนึ่ง

“วิน ความรักของฉันที่มีต่อคุณไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันก็จะสนับสนุนคุณโดยไม่ลังเล”

“จริงเหรอ”

ความเย็นชาในเสียงของภวินท์นั้น แทบฟังไม่ออก และก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้ เขาก็ใช้มือจับข้อมือของเธอ จากนั้นเงาที่แข็งแกร่งก็ยืนขึ้น เงาสีเทาก็ค่อยๆห่อหุ้มเธอไว้

เมื่อรู้สึกถึงความหนาวเย็นรอบตัวเธอ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และเธอก็จับที่มุมโต๊ะข้างๆเธอโดยไม่รู้ตัว เพราะกลัวว่าดวงตาที่สะดุดตาของเขานั้นจะเห็นพิรุธ

“งั้นคุณช่วยบอกผมทีว่าใครคือผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังจดหมายนิรนาม?” ริมฝีปากบางของเขาแยกออกเบาๆ และน้ำเสียงของเขานั้นเย็นชามาก

แก้มสีแดงเชอร์รี่ของนพเก้าซีดในทันที และแม้แต่นิ้วของเธอก็เริ่มซีดเพราะออกแรงมากเกินไป เธอไม่กล้าหายใจแรง และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ " วิน คุณหมายความว่าอย่างไร ฉัน.. . …”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ รังสีความน่ากลัวบนร่างกายของภวินท์ก็ถูกถอนออกหมด"ฉันหาเหตุผลที่จะสงสัยคุณไม่ได้"

นพเก้ายังไม่หายจากอาการสั่น เธอยังคงกัดฟันแน่นและไม่สามารถหยุดอาการสั่นได้ และฝ่ามือของเธอก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อที่เย็นเฉียบ

เสียงประหม่าของเอลล่าดังขึ้นที่ประตูห้องนั่งเล่น “แม่คะ เอกสารบริษัทของคุณแม่อยู่ในห้องนั่งเล่นได้อย่างไรคะ”

ก่อนจะสิ้นเสียงของเด็กน้อย ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก และทั้งสองคนยังคงรักษาท่าทางเดิมไว้ ผู้ชายยืนตัวตรง ขณะที่ผู้หญิงพิงโต๊ะในท่าที่ยากลำบาก

จากมุมมองของเธอ ดูเหมือนว่าภวินท์กำลังเตรียมจะทำอะไรบางอย่างกับนพเก้า แต่ความตึงเครียดในสายตาของนพเก้าไม่ได้หายไปอย่างสมบูรณ์

ลมเย็นพัดเข้ามาจากประตู ทำให้อากาศเย็นในห้องโถงเย็นลงไปอีก และยังทำให้นพเก้าสงบลงในทันที

เธอรีบเอื้อมมือออกไปผลักภวินท์ออกไป และหลังจากที่ทั้งสองคนถอยห่างออกไป เธอก็รีบจัดชุดของตัวเองซึ่งการกระทำนี้ ทำให้ผู้พบเห็นคิดว่า ทั้งสองกำลังจะทำเรื่องอย่างว่ากันได้

“ธิดา เธออย่าเข้าใจผิดนะ ฉันมาเพื่อส่งเอกสารให้วิน ตอนนี้ของส่งเสร็จแล้ว งั้นฉันก็ไม่รบกวนพวกเธอแล้ว”

ขณะที่พูด นพเก้าก็รีบวิ่งออกจากห้องนั่งเล่นด้วยแก้มแดง จนกระทั่งเธอหายตัวไปจากสายตาของทุกคน เท้าของเธอช้าลง และเธอก็หัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันที่บ้านพักอีกแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล

เธอไม่เชื่อว่าญาธิดาจะไม่สงสัยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอในเมื่อครู่นี้

ใบหน้าของญาธิดาดูมืดมนเล็กน้อย และเธอไม่ได้เหลียวแลภวินท์เลยแม้แต่น้อย เธอเดินตรงไปที่ชั้นหนังสือและหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาออกมา