บทที่846 ทำเป็นบริสุทธิ์

และเสียงก็ดังก้องกังวานในห้องน้ำที่เงียบสงัด

นพเก้ามองดูฝ่ามือที่รู้สึกชาของตัวเองแล้วก็ตกใจเล็กน้อย ตอนแรกเธอก็แค่อยากจะขู่ญาธิดาให้กลัวเท่านั้นเอง ตามปกตินี้ลูกตบนี้สามารถหลบเลี่ยงได้ง่ายจะตายไป ทำไม……

ทันใดนั้นเธอก็คิดอะไรขึ้นได้ แล้วก็ถลึงตาใส่ญาธิดาด้วยความโมโหพร้อมกับตะคอกว่า “เธอจงใจงั้นเหรอ！”

ญาธิดาหันหน้าไปส่องกระจก แล้วก็จ้องเขม็งไปที่คราบเลือดบนใบหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วก็ถามอย่างไม่ใส่ใจ “จงใจอะไร? จงใจให้เธอตบฉันอย่างสุดแรงงั้นเหรอ? ”

“ฉัน……”

ใช่ ใครจะอยากให้ตัวเองโดนตบกันล่ะ

นพเก้ามึนงงไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่คิดว่าจู่ๆ ญาธิดาจะหัวเราะเยาะออกมา แล้วก็หันมาเลิกคิ้วใส่เธอ “ดูท่าทางไอคิวของเธอจะยังไม่ได้หายไปซะหมดนะ ยังดูออกอยู่บ้างว่าฉันตั้งใจ”

“ญาธิดา วิธีการของเธอตอนนี้ทำให้ฉันรู้สึกประทับใจมากเลยนะ”

ญาธิดาหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “แสร้งทำเป็นสงบต่อหน้าฉันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะ เอาเวลานี้ไปคิดว่ากลับไปแล้วจะอธิบายให้ทั้งสองคนนั้นฟังยังไงดีกว่า”

พอเธอพูดจบเธอก็จงใจปกปิดแผลไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วก็เดินออกจากห้องน้ำไปช้าๆ

นพเก้าหน้าซีด แล้วก็รีบขวางทางเธอเอาไว้ทันที “เธอกลับไปไม่ได้ รีบไสหัวออกจากบริษัทไปเดี๋ยวนี้เลย ไม่ยังงั้นฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน！”

แม้ว่าเธอจะพยายามปิดบังความรู้สึกตัวเองอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ว่าก็ยังสามารถสัมผัสได้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกกังวลมาก

“ขู่ฉันเหรอ? ”ญาธิดาอดหัวเราะไม่ได้ “ถ้าเกิดว่าเธอคิดว่าฉันขวางหูขวางตา ก็จบฉันอีกสักรอบก็ได้นะ อ่านสถานการณ์ให้ออกสิ ตอนนี้เป็นฉันต่างหากที่จะเป็นคนตัดสินใจว่าจะปล่อยเธอไปรึเปล่า”

นพเก้าตัวแข็งทื่อไปในทันที เล็บจิกลงไปที่ฝ่ามืออย่างควบคุมไม่ได้ ตอนที่เธอมองมาที่ญาธิดาอีกครั้งนั้น สายตาของเธอมันก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ญาธิดาไม่ได้ละเลยสายตานี้ แต่กลับขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธออย่างใจกล้า เอ่ยปากเตือนทีละคำว่า “ฉันจะไม่กลับไปก็ได้นะ แต่ว่าเธอก็นึกถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาให้ดีแล้วกัน”

ถ้าเกิดว่าเธอกลับไปที่ห้องทำงานตอนนี้ อาริโอต้องไล่ถามเรื่องที่เธอถูกตบมาอย่างแน่นอน และวันเวลาในอนาคตอันใกล้นี้ของนพเก้าต้องไม่ดีอย่างแน่นอน

แต่ว่าถ้าเกิดเธอไม่กลับไป อาริโอจะผลักความรับผิดชอบทั้งหมดมาที่ตัวเธอ และถึงเวลานั้นก็จะพยายามชดเชยเธอให้ได้มากที่สุด และก็จะง่ายสำหรับเธอที่จะใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้มาจับเขา

เหตุผลนั้น นพเก้ายังเข้าใจดีกว่าญาธิดาเสียอีก ตอนนี้เธอจมอยู่กับความสับสนงุนงง ตอนที่เธอยังคิดหาวิธีไม่ได้นั้น เสียงที่สบายๆ ของญาธิดาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ถ้าเกิดว่าฉันหลอกใช้อาริโอได้ ฉันจะต้องเอาทุกอย่างที่เป็นของฉันคืนมา สิ่งของที่เธอติดค้างฉันไว้ในตอนนี้ ฉันจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอก”

นพเก้าหรี่ตาลง หลังจากนั้นก็ถอยหลังไปตามคำพูดของเธอ สุดท้ายก็กระแทกเข้ากับประตูด้านหลังดัง “ปัง” ญาธิดาหรี่ตาทั้งสองข้างลง แล้วก็เดินผ่านช่องว่างข้างๆ เธอและเดินออกจากห้องน้ำไป

บนโต๊ะทำงานมีกองเอกสารหนาๆ วางอยู่ ทั้งหมดนั้นมันเต็มไปด้วยข้อมูลของญาธิดารวมถึงคนในครอบครัวของเธอด้วย แน่นอนว่าต้องมีเรื่องตอนที่เธออยู่ที่ozone

เธออยู่ที่ozoneเพียงแค่สองเดือนเท่านั้น หลังจากถูกไล่ออกเธอก็แบ่งขอบเขตกับozoneอย่างชัดเจน แล้วต่างคนก็ต่างสนใจแต่เรื่องของตัวเอง

หลังจากนั้นเสียงประตูก็ดังขึ้น สายตาของญาธิดาจับจ้องไปที่กองเอกสารบนโต๊ะ และริมฝีปากก็คลี่ยิ้มเยาะออกมา “อาริโอ ฉันประเมินอารมณ์ของคุณสูงเกินไปสินะ ไม่คิดเลยว่าคุณจะเก็บอารมณ์ไม่ได้”

“ธิดา เรื่องก่อนหน้านี้มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน เรื่องนี้ ผมต้องอธิบายให้คุณฟังอย่างแน่นอน ไม่ต้องกังวลนะ” เขารีบเดินเข้าไปอธิบาย แต่ไม่คิดเลยว่ายังไม่ทันจะได้เข้าใกล้เธอ แขนที่ยื่นออกไปก็ถูกเธอปัดออกทันที

ญาธิดามองเขาด้วยสายตารังเกียจ “เข้าใจผิดงั้นเหรอ? ตั้งแต่วินาทีที่คุณสืบเรื่องของฉัน พวกเราก็ไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้แล้วละ”

“คุณฟังผมอธิบายก่อนนะ……”และคำพูดของเขาก็ชะงักไป สายตาจับจ้องไปที่แก้มของเธอ และความโกรธก็พุ่งขึ้นมาในดวงตาของเขาทันที “ใบหน้าของคุณ……”

！