บทที่849 ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่

ช่วงบ่ายวันที่สอง ญาธิดาก็รีบตรงไปที่Starlight Mall

มีผู้คนมากมายเดินผ่านหน้าบาร์ร้านน้ำที่ดูไม่ค่อยสะดุดตาเท่าไหร่นัก เธออัปโหลดฉบับร่างล่าสุดของอนิเมะต้นฉบับได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็ปิดคอมพิวเตอร์และเดินออกจากร้านด้วยความพึงพอใจ แล้วก็เดินเข้าไปหาร่างที่คุ้นเคย

นิธิศเดินช้ามาก ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เขาได้ไม่สังเกตผู้หญิงที่เดินเข้ามาเลย จนตอนที่ทั้งสองเดินสวนกันไปจนเกือบชนกันนั้น เขาก็ดึงสติกลับมาอย่างประหลาดใจ

“นิด？”เสียงที่ประหลาดใจของญาธิดาดังเข้ามาในหูของเขา เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ญาธิดาทำเป็นไม่เห็นปฏิกิริยา สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย “วันนี้คุณไม่ทำงานเหรอ? ทำไม……”

“ฉันนัดมาเจอเพื่อนน่ะสิ”

เขาหลบสายตาของเธออย่างไม่รู้ตัว รู้สึกว่าแขนของตัวเองหมดแรง แล้วก็รู้สึกอดประหลาดใจไม่ได้

ไม่รู้ว่าญาธิดาเข้ามาคล้องแขนของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขายิ้มแล้วตอบว่า “ถ้ารู้ว่าคุณนัดเพื่อนที่นี่ ฉันก็คงมาพร้อมคุณแล้ว ฉันมีเพื่อนอยากจะแนะนำให้คุณรู้จักอยู่พอดีเลย”

เขาจ้องไปที่แขนของทั้งสองคนอย่างใจลอย สายตาเต็มไปด้วยความสับสน และสุดท้ายเขาก็พยายามฝืนยิ้มออกมา แล้วก็กล่อมด้วยเสียงที่อ่อนโยนว่า “ครั้งหน้าเดี๋ยวผมเชิญเพื่อนคุณมาเอง”

“งั้น……”ญาธิดาตาใสแป๋ว สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง แล้วก็ถามด้วยความสงสัย “คุณจะไม่แนะนำให้ฉันรู้จักเพื่อนคุณหน่อยเหรอ? ”

นิธิศก้มหน้าลง แต่ว่าไม่ได้ตอบอะไรเธอ

ช่วงนี้ ระยะห่างของเขากับธิดานั้นแคบลงเรื่อยๆ ตอนนี้ทั้งสองคนเหลือเพียงแค่การยืนยันความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเท่านั้นเอง

ถ้าเกิดธิดารู้ว่าเขาร่วมมือกับนพเก้าล่ะก็ ผลลัพธ์จะเป็นยังไง เขาไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำ……

พอเห็นว่าเขาลังเล ใบหน้าของญาธิดาก็เผยให้เห็นความผิดหวัง เธอค่อยๆ ปล่อยมือจากเขา แล้วก็พยายามฝืนยิ้มออกมา “ถ้ายังงั้นคุณไปทำธุระก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะรอคุณที่ร้านอาหารด้านหน้านี่เอง”

พอสัมผัสที่แขนหายไป หัวใจของนิธิศก็รู้สึกว่างเปล่าตามไปด้วย

แต่ว่าเขายังไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงที่ขมขื่นของญาธิดาดังขึ้นมา “ครั้งก่อนที่อลิสาบอกว่าให้พาต้นกล้าไปเดินเล่น แล้วมันจะช่วยเรื่องการรักษาของเขาได้ ฉันก็เลยอยากจะคุยกับคุณเรื่องพาเขาไปเที่ยวน่ะ”

เมื่อเห็นใบหน้าสวยของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง เขาก็รู้สึกทนไม่ค่อยได้ เขาเอื้อมมือไปบีบมือเล็กๆ ของเธอเอาไว้

“ไม่ใช่คนที่สำคัญอะไรหรอก ก็แค่คนรับผิดชอบเรื่องเอกสารที่ต้องยื่นขออนุมัติเท่านั้นเองแหละ ผมแค่กลัวว่าคุณจะเบื่อเท่านั้นเอง”

เขาพยายามอย่างมากที่จะให้ตัวตนของนพเก้ากลายเป็นคนแปลกหน้า เพราะกลัวว่าถึงเวลานั้นธิดาจะรู้สึกสงสัยในตัวเขา แล้วอีกอย่าง เขาหวังว่าการปรากฏตัวของธิดา จะสามารถทำลายความคิดของนพเก้าได้

พอญาธิดาได้ยินดังนั้น สายตาของเธอก็เย็นชาขึ้นมาทันที แล้วก็ปล่อยให้เขาจูงตัวเองเข้าไปในร้านกาแฟ

เสียงเพลงที่ไพเราะดังขึ้นช้าๆ และกระดิ่งที่ประตูก็ส่งเสียงดัง สายตาของญาธิดามองไปตรงที่นั่งริมหน้าต่าง และฝีเท้าของเธอก็ชะงักไปในทันที และปลายนิ้วของเธอก็เริ่มกำแน่นโดยไม่รู้ตัว แล้วก็จ้องเขม็งไปที่สองคนตรงที่นั่งนั้น

ภวินท์มาที่นี่ได้ยังไง？！

พอเห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอ นิธิศก็นึกว่าเธอแคร์เรื่องของนพเก้า แล้วก็เลยปล่อยมือของเธอ แล้วก็เปลี่ยนมาโอบเอวของเธอแทน และก็ลดเสียงของเขาให้ต่ำลงและพูดอย่างสบายใจว่า “ก็แค่หุ้นส่วนเท่านั้นเอง ไม่ต้องกังวลไปหรอก……”

ระหว่างที่เขาพูดอยู่นั้น สายตาก็มองไปยังที่นั่งที่นัดกันไว้ และเสียงที่อ่อนโยนของเขาก็ชะงักไปทันที

ภวินท์มองมาที่คนสองคนด้วยสีหน้าที่เย็นชา แล้วก็ยื่นแขนไปโอบไหล่ของนพเก้า พร้อมกับพูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ “นี่คือการร่วมงานที่เธอบอกเหรอ? หรือเป็นวิธีกำจัดญาธิดาของเธอกันแน่? ”

นพเก้าตั้งสติกลับมาไม่ทัน แล้วก็ปล่อยให้ญาธิดานั่งลงตรงข้ามตัวเองบนโต๊ะอาหาร แล้วทุกคนก็นั่งอยู่ด้วยกัน