บทที่982 ไม่เรียกผมว่าคุณธีทัตได้ไหม

ขวัญตายืนอยู่หน้าประตู และมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เย็นชา

แววตาของธีทัตดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง หลังจากนั้นก็เผยให้เห็นความสุข เขารีบก้าวยาวเข้าไปหาขวัญตา แล้วก็จับแขนของเธอไว้

“ขวัญ ในที่สุดคุณก็ยอมเจอผมแล้ว”

ขวัญตาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วก็แกะมือของเขาออกเบาๆ พร้อมกับพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณธีทัต คุณมีภรรยาแล้ว รบกวนระวังอะไรพวกนี้ด้วย”

ธีทัตยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ความดีใจที่ขวัญตามาหาเขาถึงที่ ต้องเจือจางไปเพราะท่าทางที่เย็นชาของเธอ

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ธีทัตก็เริ่มตาแดง “ขวัญ ผมคิด……”

ยังไม่ทันได้พูดคำว่า คิดถึงคุณ ก็ถูกขวัญตาตัดบทซะก่อน

“คุณธีทัต ที่ฉันมาที่นี่ในวันนี้ ไม่ใช่เพื่อรำลึกความหลังกับคุณอะไรหรอกนะ”

ธีทัตยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ญาธิดาก็ขัดขึ้นมาก่อนว่า “ธีทัต พวกเรานั่งกันก่อนแล้วค่อยคุยกันดีกว่า”

ทั้งสองคนเดินไปหน้าโต๊ะทำงาน และนั่งลงบนโซฟา

ธีทัตไปชงกาแฟมาด้วยตัวเอง แล้วก็ยื่นให้ทั้งสองคน

ขวัญตาไม่ได้แตะต้อง แล้วก็พูดออกมาอย่างตรงประเด็น “ธีทัต ฉันอยากจะรู้ว่าตอนที่อันอันอยู่ที่บ้านตระกูลกรเวช เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

ธีทัตขมวดคิ้วแล้วก็ส่ายหน้า “ความจริงผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

ญาธิดาโกรธมากจนกำหมัดแน่น “อันอันเป็นน้องสาวของคุณ เกิดเรื่องขึ้นกับเธอที่บ้านกรเวช คุณจะไม่รู้อะไรแม้แต่นิดเดียวเลยเหรอ？”

พอโดนญาธิดาตำหนิ สายตาของธีทัตก็ดูโทษตัวเอง “ผมก็นึกว่าอยู่ที่บ้านกรเวชแล้วเธอจะไม่เป็นอะไร”

ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นกับอันอัน คือช่วงเวลาที่เขายุ่งที่สุด ตอนที่เขากลับไปถึงได้รู้ว่าอันอันอาการกำเริบ

ญาธิดารู้สึกลำบากใจขึ้นมาทันที

ที่แท้แม้แต่ธีทัตเองก็ยังไม่รู้