บทที่99 ฉายาเฒ่าหัวงู

นัยน์ตาสีดำของภวินท์หดลงไป เขาหยุดชะงักไปสักพักใหญ่ ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีสายหนึ่งโทรเข้ามาก่อน

ภวินท์กวาดตามองหน้าจอ เขาชะงักสักพัก แต่ก็ไม่ได้โทรลับหลังญาธิดา เขารับโทรศัพท์ทันที

“Peter มีอะไร?”

Peter พูดอย่างเร่งด่วนว่า “คุณนิวอาการแย่ลงมาก ทางที่ดีคุณรีบมาที่โรงพยาบาลเถอะครับ”

ได้ยินชื่อ ‘คุณนิว’ ญาธิดาก็ตกใจจนตัวแข็งทื่อ

เพราะคำพูดนี้ของ Peter บรรยากาศภายในรถก็เข้มงวดมากขึ้น สีหน้าภวินท์เปลี่ยนไป เขาเหยียบคันเร่งสุดแรงเกิดทันที

ญาธิดาเอนตัวไปข้างหน้ากะทันหัน ยังไม่ทันตั้งตัว ภวินท์ก็หมุนพวงมาลัยอย่างแรง

“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เขาพูดจบ ก็รีบขับรถไปจอดข้างทาง แล้วมองญาธิดาด้วยแววตาที่ประกายไปด้วยความร้อนรน “เธอกลับไปก่อนนะ”

ญาธิดาก็เปิดประตูรถออกไป เธอเพิ่งลงจากรถ ภวินท์ก็รีบขับรถออกไปทันที

เขาเหยียบคันเร่งสุดแรงเกิด รถขับไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ญาธิดายืนอยู่ข้างถนน มองดูรถที่ขับไกลออกไปเรื่อยๆ ในใจก็มีความขมขื่นลอยขึ้นมา

พอพูดถึงนิวรา คนที่ใจเย็นและมีสติอย่างภวินท์ยังเสียสติได้ นั่นก็คือความรักสินะ

เธอมองดูรอบด้าน มืดไปหมดทั้งแถบ ขนาดรถบนถนนยังมีไม่กี่คันเลย ภวินท์ทิ้งเธอไว้ตรงข้างถนนมืดๆแบบนี้ เพราะผู้หญิงอีกคน

ขณะนั้น ญาธิดารู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกบีบอย่างรุนแรง เจ็บปวดจนแทบขาดใจตาย

เธอกัดริมฝีปากบาง ความเจ็บปวดบังคับให้เธอต้องตั้งสติ

ตอนนี้เอง ถ้าโบกรถตรงนี้คงไม่มีรถผ่านมาหรอก แต่เธอไม่รู้จริงๆว่าจะขอร้องใครดี……

ในใจก็รู้สึกปวดร้าวไปหมด ต่อมา ภาพใบหน้าหนึ่งก็ลอยขึ้นมาในสมอง

ลังเลสักพัก ญาธิดาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาธีทัต

แม้จะรู้จักเขาได้ไม่นาน แต่ตอนนี้เธอขอความช่วยเหลือจากเขาได้คนเดียว

“ฮัลโหล? ธิดา”

ญาธิดากำโทรศัพท์ในมือไว้แน่น “ทัต คุณมารับฉันหน่อยได้ไหม……”

ทางนั้นก็เอ่ยถามอย่างไม่ลังเล “คุณอยู่ไหน? เดี๋ยวผมจะไปรับเดี๋ยวนี้”

ยี่สิบนาทีหลังจากนั้น ธีทัตก็ขับรถมา เห็นญาธิดานั่งขดตัวอยู่ข้างกระถางดอกไม้ เขาก็ปวดใจขึ้นมาทันที

เขาเปิดประตูรถออกไป รีบเดินไปข้างหน้า ถอดเสื้อคลุมออกโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง และคลุมตัวญาธิดาไว้

ญาธิดาเงยหน้ามองธีทัต ดวงตาใสมีน้ำตารื้นขึ้นมา ตาของเธอพร่ามัว ทำเอาทุกคนที่เห็นสงสารกันหมด

ธีทัตพูดขึ้นอย่างปวดใจว่า “ขอโทษด้วยนะที่ผมมาช้าไป”

“ไม่หรอก” ญาธิดาลุกขึ้นด้วยอารมณ์สับสน

ยังไงเธอกับภวินท์ก็เป็นสามีภรรยากัน แต่เขากลับทิ้งเธอไว้ข้างถนนที่ไม่มีรถผ่านไปมาเลย คนที่ให้ความอบอุ่นกับเธอกลับมีเพียงธีทัตที่เคยเจอกันไม่กี่ครั้ง

ธีทัตลังเลสักพัก แล้วถามเสียงเบาว่า “คุณจะไปไหน ผมจะไปส่งคุณครับ”

“ฉัน……”

เธอไม่อยากกลับบ้าน กลับไปยังต้องฟังปภาวีบ่นไม่หยุดอีก

“คุณไปส่งฉันที่โรงแรมฝันหวานในใจกลางเมืองได้ไหม……”

ธีทัตได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว “โรงแรม?”

ญาธิดากัดริมฝีปากบาง “วันนี้ฉันยังไม่อยากกลับบ้าน ไปนอนที่นั่นแค่คืนเดียว พรุ่งนี้ค่อยไปทำงาน”

ได้ยินแล้ว ธีทัตก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เขาขับรถไปส่งเธอที่หน้าประตูโรงแรมฝันหวาน ญาธิดาขอบคุณเขาเสร็จ เพิ่งเดินออกไปได้สองก้าว ก็รู้สึกเหมือนไหล่ตัวเองยังมีเสื้อคลุมของธีทัตอยู่