บทที่ 14 คารวะท่านเป็นอาจารย์

“ขอบใจ” หมิงโร่พยักหน้า จือซูรีบนำเงินหนึ่งร้อยอีแปะให้ชายฉกรรจ์ผู้นั้นทันที

ตอนนี้เอง มีเด็กปรุงยาวิ่งออกมาจากหลังร้าน มองดูชายที่นอนอยู่บนเตียงไม้ ก็รีบวิ่งกลับไปด้านหลังและตะโกนขึ้นเสียงดัง : “อาจารย์ขอรับ......อาจารย์ มีคนไข้มาขอรับ......”

เนื่องจากไม่มีใครออกมาต้อนรับ หมิงโร่จึงสังเกตดูโรงหมอแห่งนี้อย่างละเอียด มีสภาพค่อนข้างเก่าแต่สะอาดเป็นอย่างยิ่ง สมุนไพรที่วางอยู่บนชั้นก็มีคุณภาพใช้ได้

ไม่นานนัก เด็กปรุงยาก็นำทางชายชราคนหนึ่งมา ชายชราคนนั้นมีอายุราว ๆ หกสิบปี ผมขาวโพลนใบหน้าแดงก่ำ สวมเสื้อผ้าหยาบสีเทา ดูไปแล้วเหมือนชาวนาที่ชรามากกว่าหมอ

ชายชราเดินเข้าไปตรวจชีพจร แล้วถอดเสื้อผ้าของชายหนุ่มออกดู : “ช่วยไม่ได้แล้ว กลับไปเตรียมงานศพเถอะ”

“ฮะ ?” ทำเช่นนี้ไม่ไร้ความรับผิดชอบไปหน่อยเหรอ หมิงโร่เองไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะรักษาชายคนนี้ให้หายเป็นปกติได้ แต่ก็ควรจะทำความสะอาดบาดแผลและทายาให้พอเป็นพิธีบ้างไม่ใช่หรือ ?

“จะฮะทำไม ลำพังแต่บาดแผลขนาดใหญ่เช่นนี้ก็ยากที่จะรักษาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังถูกพิษงูอีก หากเจ้ามีความสามารถที่จะปรุงยาชิงหลิงออกมาได้ ไม่แน่ว่าอาจยังพอมีโอกาสมีชีวิตรอด” ชายชราส่ายหัว “อย่างไรเสียข้าก็ไม่มียาชิงหลิงนั่น”

จือซูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่าช่วยคนจะต้องใช้ยาชิงหลิงด้วย

ยาชิงหลิงเป็นยาถอนพิษศักดิ์สิทธิ์ของกรุงเป่ยฉือ มีเพียงไม่กี่เม็ดอยู่ในมือของฮ่องเต้และไทเฮา ท่านอ๋องเองก็น่าจะมี แต่ท่านอ๋องคนไม่ยอมนำออกมาเพื่อช่วยชีวิตคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเช่นนี้แน่นอน

“ในฐานะที่เป็นหมอ ทำไมถึงได้ยอมแพ้ก่อนที่คนไข้จะหมดลมหายใจล่ะ ต่อให้รักษาไม่หาย แต่ในขณะที่คนไข้ยังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องพยายามบรรเทาความเจ็บปวดอย่างสุดความสามารถ” หมิงโร่รู้สึกว่านี่คือจรรยาบรรณพื้นฐานของคนเป็นหมอ

“หากคิดจะบรรเทาความเจ็บปวดให้คนที่ใกล้ตาย แค่ใช้มีดแทงก็สิ้นเรื่องแล้ว” ชายชราเหลือบมองหมิงโร่ เขาเชื่อมั่นในทักษะการแพทย์ของตนเองอย่างยิ่ง “หากใครสามารถรักษาชายผู้นี้ให้หายได้ ข้าจะขอคารวะเขาเป็นอาจารย์ทันที”

หมิงโร่กลอกตา ต่อให้เจ้าคิดจะคารวะข้าเป็นอาจารย์ ข้ายังไม่อยากจะรับเลย !

“รีบไล่พวกเขาออกไปได้แล้ว” ชายชราตะโกนด้วยความไม่พอใจ แล้วหันหลังเดินกลับเข้าหลังร้านไป

“ท่านชาย ท่านลองไปที่โรงหมอโรงอื่นดูสิขอรับ” เด็กปรุงยามีสีหน้าลำบากใจ “ถึงแม้อาจารย์ของข้าจะพูดจาไม่น่าฟังนัก แต่ถ้าหากช่วยได้ เขาไม่มีทางพูดว่าช่วยไม่ได้อย่างแน่นอน”

“รบกวนพี่ชายช่วยต้มน้ำร้อนให้ข้าสักหน่อย ข้าจะจัดการบาดแผลและช่วยห้ามเลือดให้เขาก่อน มิเช่นนั้นยังไม่ทันจะไปถึงโรงหมอโรงอื่น ก็เกรงว่าเลือดจะไหลจนหมดตัวเลียก่อน” หมิงโร่พูดด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง

“คือว่า......” เด็กปรุงยาเกาหัว ไม่รู้ว่าควรไล่พวกเขาออกไปตามคำสั่งของอาจารย์ดี หรือปล่อยให้เขาจัดการบาดแผลก่อนดี สุดท้ายก็ไม่อาจทนดูคนที่ยังมีชีวิต ตายไปต่อหน้าต่อตาของตนเองได้ “ก็ได้”

“เจ้าไปเป็นผู้ช่วยให้พี่ชายท่านนี้ เร่งมือหน่อยนะ” หมิงโร่ส่งจือซูไป

หมิงโร่ตรวจสอบดูผลการทดสอบเซรุ่มบนผิวหนังว่าไม่มีปัญหา ก็หยิบเซรุ่มออกมาโดยใช้แขนเสื้อบังเอาไว้ จากนั้นก็รีบฉีดอย่างรวดเร็วทันที ตอนที่จือซูละเด็กปรุงยายกน้ำร้อนมา หมิงโร่ได้ฝังเข็มเพื่อห้ามเลือดเรียบร้อยแล้ว

เห็นได้ชัดว่าเด็กปรุงยามีความชำนาญในการทำความสะอาดบาดแผลเป็นอย่างยิ่ง ไม่ช้าเขาก็จัดการกับบาดแผลเสร็จเรียบร้อย : “ข้าจะไปเอาผงยามาโรยให้ท่านชายผู้นี้”

“ไม่ต้องหรอก” หมิงโร่กำจัดพิษเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่เด็กปรุงยากำลังจ้องมองด้วยความตกตะลึงอยู่นั้น ก็ใช้เข็มค่อย ๆ เย็บปากแผลทีละชั้น ๆ จนปิดสนิท หลังจากเย็บเข็มสุดท้ายเสร็จ ก็ผูกปมที่สมบูรณ์แบบ ทาครีม และใช้สายรัดพันแผลจนแน่น

“ท่านชาย บาดแผลเช่นนี้สามารถเย็บได้เหมือนเย็บผ้าอย่างนั้นหรือ ?” ถึงแม้เด็กปรุงยาจะไม่รู้แน่ชัดว่าวิธีการนี้ได้ผลหรือไม่ แต่ความชำนาญของท่านชายผู้นี้ ดูแล้วน่าชื่นชมยิ่งนัก

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ?” หมิงโร่จัดเข็มเงินและผ้าพันแผลอย่างเป็นระเบียบ แล้วเก็บเข้าไปในแขนเสื้อ “ที่นี่สามารถให้คนไข้อาการสาหัสพักรักษาตัวได้หรือไม่ ?”