บทที่ 2 ใช้ความสวยช่วยชีวิตสักหน่อย

ส่วนที่ทำให้เธอรู้สึกพอใจที่สุดบนใบหน้าก็คือดวงตาคู่นี้ ทั้งชัดเจนและสดใสคล้ายกับดวงตาของเธอมาก ตอนเรียนมหาวิทยาลัย มีคนเขียนจดหมายรักถึงเธอ บอกว่าดวงตาของเธอเต็มไปด้วยดวงดาวและน้ำค้างยามเช้า แม้ว่าจะบรรยายเกินจริงไปเล็กน้อย แต่ดวงตาของเธอก็สวยมากจริงๆ

หมิงโร่ยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดเครื่องสำอางบนใบหน้า เอ่อ......ผลลัพธ์ที่ได้ กลับน่ากลัวยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก

เธอถอดใจอย่างสมบูรณ์ โยนกระจกที่อยู่ในมือลง พับผ้าคลุมหน้าสีแดง แล้วปิดบังใบหน้าเอาไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงแค่ดวงตาทั้งสองข้าง

ความมืดมิดที่ปราศจากแสง หากทำให้คนอื่นตกใจ เธอเองก็ไม่รู้สึกเป็นกังวลนัก แต่หากทำให้ตนเองต้องตกใจโดยไม่ทันระวัง คงจะไม่ใช่เรื่องคุ้มค่า

หมิงโร่เดินไปที่ประตู แล้วค่อย ๆ ผลักออกเบาๆ

การตกแต่งภายนอกดูวิจิตรงดงามยิ่งกว่า วัตถุที่ใหญ่ที่สุดคือโลงศพลงยาสีดำที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง

หมิงโร่เกิดในตระกูลขุนนางแพทย์เสวียน จึงไม่รู้สึกกลัวภูตผีวิญญาณนัก ดั่งคำกล่าวที่ว่า : คนดีผีคุ้ม

เธอยกชายกระโปรงขึ้น แล้วเดินก้าวไปด้านหน้า สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจก็คือ โลงศพถูกปิดเอาไว้เพียงแค่ครึ่งเดียว----

ชายที่อยู่ในโลงศพสวมมงกุฎสีม่วงขลิบทอง สวมชุดคลุมลายมังกรสีดำ มีสลักรูปมังกรและกระบี่ประดับอยู่ที่เอว ใบหน้างดงามราวกับหยก ช่างดูสง่างามและโดดเด่นจริง ๆ

นี่คือหยุนชิงอ๋องคนนั้นหรือ ?

เฮ้อ หน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้กลับต้องมาตายตั้งแต่อายุยังน้อย หรือว่า......สวรรค์จะอิจฉาในความงดงามนี้ ?

“ลักษณะโหงวเฮ้งบนใบหน้าสมบูรณ์แบบ......หน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ จะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่น่าจะอายุสั้น......” ถึงแม้การทำนายชะตาจากใบหน้าของหมิงโร่ จะได้รับการตกทอดมาจากพ่อของเธอไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ แต่ก็พอจะทำนายคร่าว ๆ ได้บ้าง

สีหน้าเช่นนี้ก็ดูไม่เหมือนคนที่ตายไปแล้ว ในความทรงจำบอกว่า หยุนชินอ๋องโรคหัวใจกำเริบ แต่ดูจากสภาพร่างกายแล้ว กลับไม่เหมือนคนที่ป่วยหนัก......

โลงศพมีขนาดใหญ่และสูงมาก ถึงแม้หมิงโร่จะโน้มตัวลงไปกว่าครึ่ง ก็ยังไม่อาจสัมผัสถึงตัวของคนคนนั้นได้

เธอถอนหายใจ จำต้องม้วนชายกระโปรงขึ้นโดยไม่มีทางเลือก แล้วปีนป่าย (หล่น) เข้าไปในโลงศพอย่างทุลักทุเล

“โอ๊ย.....” ทันทีที่เข้าไปในโลงศพ หมิงโร่ก็หล่นลงไปบนร่างที่นอนอยู่

ไม่ใช่เพราะเธอเสียสมดุล แต่เป็นเพราะภายในโลงศพ บรรจุไข่มุกตะวันออกอยู่เต็มไปหมด ทำให้ไม่สามารถยืนอย่างมั่นคงได้

หมิงโร่รีบปีนขึ้นมา พนมมือทั้งสองข้าง “ขอโทษด้วยจริง ๆ ไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกิน คุณหน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ ฉันว่ายังพอช่วยชีวิตได้ หากช่วยชีวิตไว้ได้ คุณก็ไม่ต้องตาย ฉันเองก็ไม่ต้องถูกสังเวยชีวิตทั้งเป็น ถือว่าได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย......”

หมิงโร่คิดว่า การช่วยหยุนชินอ๋องถือเป็นทางรอดเดียวที่มี

ร่างเดิมคือพระชายาที่ต้องถูกฝังเพื่อสังเวยไปพร้อมกับเขา หากเขาตาย ต่อให้หนีไปสุดขอบฟ้าก็ต้องถูกจับกลับมาอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น หมิงโร่เองก็ไม่มีความมั่นใจที่จะก้าวออกจากวังแห่งนี้ตามลำพัง สุสานลักษณะนี้ คาดเดาไม่ได้เลยว่าจะมีกับดักรอซุ่มโจมตีตนเองอยู่มากน้อยเพียงใด

หมิงโร่ยืนมือออกไปจับชีพจร ไม่อาจสัมผัสได้ถึงสัญญาณชีพแม้แต่น้อย แต่ผิวหนังบริเวณข้อมือ หรือแม้กระทั่งข้อต่อต่าง ๆ ยังคงอ่อนนุ่ม นี่ไม่ใช่สภาพที่ศพพึงจะมี

เธอเปิดระบบการแพทย์ที่ฝังอยู่ในระบบประสาทส่วนกลางโดยไม่รู้ตัว แต่ร่างกายนี้เป็นร่างกายที่เธอสิงสถิตอยู่ ระบบการแพทย์นั้นจึงไม่น่าจะใช้ได้ ?

ถือว่าสวรรค์ยังคงไม่ทอดทิ้งเธอ ถึงแม้ระบบการแพทย์จะดูผิดปกติไปเล็กน้อยก็ตาม ส่วนจะเป็นจุดไหนที่ผิดปกติไปนั้น ตอนนี้ยังไม่อาจบอกได้ แต่โชคยังดีที่สามารถใช้งานได้

หลังจากการตรวจวินิจฉัย หนุ่มรูปงามคนนี้ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ แต่สัญญาณชีพเต้นอ่อนมาก อาการร้ายแรงของโรคอยู่ตรงหัวใจ----ไม่ใช่โรคหัวใจธรรมดา ๆ แต่เป็นโรคสิ่งแปลกปลอมอุดตันหัวใจ

เมื่อดูจากภาพสแกน MRI เป็นวัตถุโลหะทรงกรวยหนึ่งชิ้น อีกทั้งยังเป็นรอยบาดแผลเก่า วัตถุโลหะถูกของบางอย่างพันอยู่โดยรอบ ทำให้หัวใจได้รับการปกป้อง มิฉะนั้นชายคนนี้คงจะตายไปนานแล้ว

ตอนนี้อาการของผู้ป่วยไม่สู้ดีนัก แต่ก็ใช่ว่าจะช่วยไม่ได้

จะต้องช่วยให้คนผู้นี้ ฟื้นขึ้นมาให้ได้เสียก่อน เมื่อร่างกายฟื้นฟูเข้าสู่สภาพที่สามารถทำการผ่าตัดได้ การนำสิ่งแปลกปลอมออกมา ถือเป็นแผนการรักษาที่ดีที่สุด

แต่ขั้นแรกที่ต้องทำ ถือว่ายากมาก

หมิงโร่สูดหายใจเข้า แล้วเริ่มปั๊มหัวใจ

โชคยังดีที่มีระบบการแพทย์คอยอยู่เคียงข้างเธอ มิฉะนั้นต่อให้ทักษะทางการแพทย์ของเธอจะยอดเยี่ยมเพียงใด ก็ยังยากพอ ๆ กับการหุงข้าวโดยไร้ข้าวสารอยู่ดี

หลังจากฉีดยากระตุ้นหัวใจแล้ว หมิงโร่ก็ทำการปั๊มหัวใจต่อ เหงื่อที่ไหลอาบบนหน้าผาก ค่อย ๆ หยดลงมาบนเสื้อผ้าของชายหนุ่ม และกดมือลงเพื่อปั๊มหัวใจอีกครั้ง