บทที่ 475 ความคิดที่กล้าหาญ

“เจ้าอิจฉานางหรือ?” ดวงตาหงส์ของซือห้าวเฉินนิ่งขรึมลง

หมิงโร่มองซือห้าวเฉินด้วยสายตาไม่เข้าใจ คิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าองค์หญิงลั่วหลิงมีอะไรให้ตนอิจฉา

“สิ่งที่นางมีข้าเองก็มี จะไปอิจฉาทำไม?” ตอนนี้นางเป็นองค์หญิงน้อยที่ได้รับความรักมากมาย แม้แต่พี่ชายก็ยังหล่อมาก

เมื่อได้ยินหนุ่มรูปงาม แววตาก็เป็นประกายทันทีนั่นใครกัน ซือห้าวเฉินกัดฟันพูดหลังจากมอง “เจ้าไม่มีชายรูปงาม...”

สายตาของหมิงโร่เบิกกว้าง ใบหน้าของนางเหลือเชื่อ “เจ้าอยากให้ข้าเลี้ยงหรือ”

“...” ซือห้าวเฉินแทบจะกระอักเลือดออกมา สมองของเขาเหมือนมีรูขนาดนั้นเลยหรือ? อยากให้ภรรยาของตนเลี้ยงชายรูปงามหรือ

เห็นหน้าซือห้าวเฉินนิ่งขรึมเรื่อยๆ หมิงโร่โบกมือให้อะยวนและฉืออู่ “พวกเจ้ากินเข้าเถอะ”

ฉืออู่ที่ดูเหมือนได้รับโทษหนักก็ราวกับได้หลุดพ้นอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่ใช่เพราะความเมตตาของพระชายา ตนคงถูกแช่แข็งตายด้วยใบหน้าที่เย็นชาของผู้เป็นนายอย่างแน่นอน อะยวนเดินออกจากห้องส่วนตัวและปิดประตูให้สนิท

ในห้องส่วนตัวเหลือแค่ตนและสามีของตน หมิงโร่ก็อดหัวเราะไม่ได้ “ฮ่าๆๆๆ...”

“ยังกล้าหัวเราะอีก” ซือห้าวเฉินจับสาวน้อยแล้วสั่งสอนอย่างหนัก

หากไม่สามารถต่อต้านได้ เช่นนั้นทำได้เพียงยอมรับ หมิงโร่อยู่ในอ้อมแขนที่คุ้นเคย นางโอบกอดรอบเอว “ถ้าไม่กินข้าว อาหารจะเย็นแล้วนะ”

“โกรธจนอิ่มแล้ว” ซือห้าวเฉินกอดคนร่างเล็กเอาไว้แน่น

“ข้ายอมสละดอกไม้บนยอดเขา ละทิ้งทั้งพงไพรเพื่อเจ้า” หมิงโร่จูบแก้มของซือห้าวเฉิน “ถ้าเจ้าอยากให้ข้าเลี้ยงหนุ่มรูปงาม...อื้ม...”

“ไม่ได้” ซือห้าวเฉินกัดริมฝีปากของหมิงโร่

“เจ้าใช้ 'ความรุนแรงในครอบครัว' อีกแล้ว! ดูเถอะว่ากำปั้นน้อยๆ นี่จะชกเจ้าอย่างไร!” หมิงโร่ทุบไปที่หน้าอกของซือห้าวเฉินสองครั้ง แล้วเงยหน้าอันสวยงามขึ้นมา “ข้าเลี้ยงเจ้าแล้วนี่ไง!”

“ดื้อจริงๆ” ซือห้าวเฉินหยิกแก้มของหมิงโร่

“ทำไมล่ะ? อยากจะคืนสินค้าหรือ?” หมิงโร่ทำท่าดุดัน

“ไม่...” ซือห้าวเฉินพาหมิงโร่ไปที่เก้าอี้ “กินข้าว”

“องค์หญิงลั่วหลิงดูสวยมาก” หมิงโร่วางน่องไก่ไว้ในถ้วยของซือห้าวเฉิน

“ท่าทางเจ้าชู้เช่นนี้สวยตรงไหน?” ซือห้าวเฉินคีบปีกไก่ให้หมิงโร่

เอ๋ ความต้องการของหยุนชินอ๋องแข็งแกร่งมาก เคี้ยวปีกไก่ที่ตนชอบที่สุด หมิงโร่แอบหัวเราะในใจ

ในโรงเตี๊ยม ยี่เฉิงก็จัดให้หยวนอ๋องอยู่อย่างเหมาะสม กองทัพเกียรติยศขององค์หญิงลั่วหลิงก็มา เมื่อยี่เฉิงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ ทำได้เพียงตั้งสติไปต้อนรับ

“เสด็จพี่ เหตุใดท่านถึงไปนานเช่นนี้เล่า?” องค์หญิงลั่วหลิงกอดแขนของเฟิงมู่หยวนด้วยท่าทางออดอ้อน

“เพราะกลับมากับหยุนชินอ๋องตงเหิง ก็เลยล่าช้าหลายวัน” เฟิงมู่หยวนเห็นองค์หญิงลั่วหลิงมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น อยู่ๆ ก็มีความคิดกล้าหาญมากขึ้น ดีกว่าจะไปต่อสู้กับทั้งองค์ชายตงเหิง เหตุใดไม่ผูกมิตรกับหยุนชินอ๋องที่มีกำลังทหารมากคนนั้นเล่า

ต่อไปเมื่อตนมีอำนาจ ถ้าสามารถยืมทหารม้าหลายหมื่นนายจากมือของชินอ๋องมาได้ คงจะช่วยได้ไม่น้อย

เฟิงมู่หยวนมองพิจารณาน้องสาวที่มีเสน่ห์ของตน ก็ยิ่งคิดว่าวิธีนี้ต้องได้ผลแน่นอน

แม้ว่าพระชายาหยุนชินอ๋องจะงดงาม แต่ก็งามแบบอ่อนโยน ผู้ชายที่มีอำนาจ ต้องอยากได้สตรีที่มีเสน่ห์

มันเหมือนกับการกินน้ำแกงบำรุงสุขภาพ เปลี่ยนเป็นรสชาติที่สดใหม่นั้นน่าตื่นเต้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด