บทที่ 477 คำขอที่ไร้ความปรานี

เอ่? องค์ชายรองอวยพรฮ่องเต้เซิ่งในวันเกิดหรือ? หมิงโร่คิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อก่อนตอนอยู่หนานหรงก็รู้สึกเข้ากันได้ดีกับพี่รองผู้นี้

“อืม เข้าใจแล้ว” หมิงโร่ขอให้อะยวนช่วยมวยผมให้

จากนั้น ไปที่โถงบุหงาพร้อมกับซือห้าวเฉิน และทั้งสามก็ทักทายกันและแยกย้ายนั่งลง

“องค์ชายรองมาถึงตั้งแต่เมื่อใด?” หมิงโร่ถามไถ่

“ข้ามาตั้งแต่สามวันที่แล้ว” เหยียนเจาข่ายตอบอย่างยิ้มแย้ม “โชคดีที่ข้าออกเดินทางมาเร็ว ซึ่งน้องห้าก็ยังไม่กลับมา ถ้าเขารู้ว่าเสี่ยวจิ่วอยู่ที่นี่ ต้องแย่งข้าเพื่อมาที่นี่เป็นเป็นแน่”

“เสด็จพ่อสบายดีหรือไม่?” หมิงโร่รู้สึกว่าสุขภาพของพ่อเปี้ยนหยีแข็งแรงดี กลัวเพียงว่าพรรคที่เหลือของเหยียนชางจะสร้างปัญหา

“เสด็จพ่อสบายดี แต่นับวันยิ่งไม่โปรดปรานความครึกครื้น ว่ากันว่างานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าขึ้นปีใหม่ของในวังจะถูกยกเลิก” เหยียนเจาข่ายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เมื่อวาน อ๋องฉุนแห่งเป่ยฉือได้นำคณะฑูตไปพักที่โรงเตี๊ยม และต้องการจะเปลี่ยนที่พักกับข้า ดูเหมือนว่าคิดที่จะสร้างปัญหาให้กับเจ้า อ๋องฉุนร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ พวกเจ้าต้องระมัดระวังให้มากขึ้น”

“เราจะระมัดระวัง ขอบพระคุณมาก” ซือห้าวเฉินพยักหน้า

“ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น พูดว่า 'ขอบคุณ' ก็ดูเกรงใจไปแล้ว” เหยียนเจาข่ายลดเสียงของเขาลง “ข้าได้ยินมาว่าสถานการณ์ของฮ่องเต้เซิ่งไม่ค่อยสู้ดีนัก งานเลี้ยงวันเกิดนี้จะจัดขึ้นได้หรือไม่ ก็ยังไม่สามารถรับรองได้

เจ้าควรเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางในทุกเมื่อ - ฮ่องเต้เซิ่งยังไม่ได้จัดตั้งกองหนุน แต่มีองค์ชายผู้มีอำนาจอยู่ 3 พระองค์ หากเกิดเหตุฉุกเฉิน ข้าเกรงว่าจะมีความโกลาหลวุ่นวาย “

“ข้าจดจำไว้แล้ว” หมิงโร่ตอบอย่างรวดเร็ว

“วันนี้เดินทางมาเหนื่อยๆ ข้าก็ไม่รบกวนการพักผ่อนของเจ้าแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะเตรียมอาหารกลางวันเลี้ยงต้อนรับให้เจ้า ดีหรือไม่?”

“เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะพาโร่เอ่อร์ไปที่นั่น” ซือห้าวให้ชอีออกไปส่งเหยียนเจาข่าย

ข่าวที่ว่าฮ่องเต้เซิ่งป่วยหนักได้แพร่กระจายออกไปนอกวังหลวงแล้ว ซึ่งน่าจะอยู่ในขั้นวิกฤติมากจริงๆ ตอนนี้หมิงโร่ค่อนข้างกังวลเล็กน้อย และหวังว่าเฟิงมู่หลิงจะจัดให้ตนได้ไปตรวจวินิจฉัยให้ฮ่องเต้เซิ่งได้โดยเร็วที่สุด หากคนตายไป ก็จะไม่สามารถกู้ชีวิตกลับคืนมาได้แล้ว

เมื่อหมิงโร่ กลับไปที่ห้องบรรทม อะยวนก็เอาชุดปกติมาให้นางเปลี่ยน ถอดเครื่องประดับติดผมบนศีรษะออก

หมิงโร่เล่นอยู่กับจอนผมของตน: “อะยวน”

“บ่าวอยู่เจ้าค่ะ” อะยวนวางมือจากกระกระทำ

“เจ้าและองค์ชายสามแห่งซีคังเป็นคนรู้จักหรือ” หมิงโร่ใช้น้ำเสียงที่ออกคำสั่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ถาม

อะยวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วคุกเข่าลงกับพื้น “บ่าวไม่ได้ตั้งใจจะหลอกนายหญิง นายหญิงโปรดอภัยให้บ่าวด้วย””

ปรากฎว่า ซีคังก็เป็นเหมือนตงเหิง ก็มีตัวตนคล้ายกับครูประจำชาติ ถูกเรียกว่าแม่หมอ แม่หมออาศัยอยู่ในวังแม่หมอซึ่งเป็นความเชื่อทางจิตวิญญาณของชาวซีคัง

ตั้งแต่สมัยโบราณ แม่หมอถูกแบ่งออกเป็นขาวดำ แม่หมอยังถูกครอบงำโดยผู้ชนะการต่อสู้ เมื่อปีที่แล้ว ฮ่องเต้เซิ่งหนัก กลุ่มแม่หมอดำใช้ประโยชน์จากความโกลาหลเพื่อวางแผนต่อต้านแม่หมอผู้ยิ่งใหญ่ในขณะนั้น และเข้ายึดตำแหน่งของแม่หมอผู้ยิ่งใหญ่

อะยวนเป็นนักบุญของแม่หมอขาวและเป็นเป้าหมายของแม่หมอดำ แม่หมอพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะยับยั้งนักฆ่าเพื่อที่อะยวนจะได้มีโอกาสหลบหนี

ในเวลานั้นไม่มีที่สำหรับอะในซีคัง นางรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของนางไปที่ติงเหิงเพื่อติดตามร่องรอยของวัตถุศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นนางจึงไปที่ตงเหิงเพื่อตามหาลูกพี่ลูกน้องของเขา

แต่การไล่ล่าของแม่หมอดำไม่เคยหยุดนิ่งจนกระทั่งนางลื่นล้มลงจากหน้าผา

“ในตอนนั้น บ่าวยังคิดว่าตัวเองจะตายแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะได้รับการช่วยเหลือจากนายท่าน” เสียงของอะยวนอ่อนและเงียบลง “นายท่านมีบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ของอะยวน แต่อะยวนกลับปิดบังต้นกำเนิดไว้ นายหญิงโปรดลงโทษ”

“.....” เป็นบาปสำหรับข้าจริง ๆ ที่ปฏิบัติต่อเทพธิดางโดยให้เป็นสาวใช้มาครึ่งปีแล้ว “เจ้าลุกขึ้นมาพูดก่อนเถอะ”

“บ่าวไม่กล้า” อะยวนก้มหน้าลงเหมือนเด็กที่ทำอะไรผิด

“ตราบใดที่เจ้าไม่มีเจตนาทำร้ายผู้อื่น ข้าไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของเจ้า” หมิงโร่ช่วยพยุงอะยวนขึ้น “เช่นนั้นแล้วหากเจ้ากลับไปกรุงฮวาในตอนนี้จะไม่ยิ่งอันตรายหรือ?”