บทที่ 576 นั่งเรียงราย กินผลไม้

“ขอรับ นายท่าน”ชูอีคิดว่านายท่านต้องการอาบน้ำ จึงหันหลังไปที่ปากถ้ำ ทำหน้าที่เฝ้าประตู

ซือห้าวเฉินกระซิบกับหมิงโร่ “พวกเราเข้าไปในห้วงเวลาเถอะ”

“อืม”หมิงโร่พยักหน้าอย่างออดอ้อน พาซือห้าวเฉินเข้าไปในห้วงเวลา

ซือห้าวเฉินเลือกพื้นที่เปิดโล่งใกล้กับห้องกลั่นยาอายุวัฒนะ มีเตากลั่นยาค่อนข้างร้อน นำกล่องภัณฑ์เฉียนคุนออกมา เปิดฝาแล้วดึงต้นไม้ทั้งต้นออกมา

“เฮ้อ..........”เมื่อครู่เวลาเร่งรีบนัก หมิงโร่ยังไม่ทันได้สังเกตการณ์สถานการณ์โดยรอบ ก็ถูกซือห้าวเฉินพาออกมาจากเนินเขานั่น เหตุใดนางถึงไม่เคยคิดเลยว่า ซือห้าวเฉินจะดึงต้นไม้ทั้งต้นกลับมาด้วย

“ลองปลูกดูก่อน หากไม่สามารถเจริญเติบโตได้ กิ่งใบยังสามารถนำไปทำยาได้ ถึงอย่างไรก็ไม่เสียเปล่า” ซือห้าวเฉินเอ่ยพูดอย่างนิ่งสงบ

สวามีตนเย่อหยิ่งเช่นนี้ แอบต้นไม้ออกมาอย่างลับๆ ตอนนี้ตนเองสามารถควบคุมที่ดินในห้วงเวลาได้ ปลูกต้นไม้ จะมีโอกาสรอดมากกว่า

หมิงโร่นำต้นเอี๊ยงแดงปลูกลงไป ซือห้าวเฉินตักน้ำบาดาลมาถังหนึ่ง หมิงโร่ใช้กระบวยน้ำเต้าค่อยๆรดน้ำต้นเอี๊ยงแดงทีละน้อย หวังว่ามันจะสามารถหยั่งรากลงในพื้นที่ห้วงเวลานี้ได้อย่างราบรื่น นี่เป็น ‘กิ่งก้านกิ่งหนึ่ง’ที่สวามีดึงกลับมาด้วยความพยายามอย่างมาก

“พวกเราออกไปกันเถอะ”เมื่อหมิงโร่รดน้ำเสร็จ จู่ๆก็คิดขึ้นมาได้ ก่อนหน้านี้พวกเขาอยู่ในถ้ำเขา สิ่งแวดล้อมไม่ถือว่าปกปิดมิดชิด

“ได้”ซือห้าวเฉินยิ้มพลางบีบพวงแก้มเนียนของหมิงโร่ “โร่เอ๋อร์พึงพอใจกับกิ่งต้นไม้นี้ของสามีหรือไม่?”

“พอใจอย่างมาก” หมิงโร่พยักหน้าต่อเนื่องหลายครั้ง

หมิงโร่และซือห้าวเฉินกลับไปยังถ้ำเขา ก็ล้างหน้าล้างตาด้วยน้ำพุร้อนก่อน หลังจากนั้นทั้งสองจึงนั่งชิดติดกันอยู่บนโขดหิน ถอดถุงเท้าแล้วแช่เท้าลงในบ่อน้ำพุร้อน

หมิงโร่นำขนมและผลไม้ออกมาจากห้วงเวลาด้วย ดูแลให้ซือห้าวเฉินกินอาหารไปพลาง ถามเขาไปพลาง ว่าเขาดึงต้นเอี๊ยงแดงออกมาต่อหน้าฝูงชนผู้โลภมากนั้นได้อย่างไร

ซือห้าวเฉินพูดอย่างง่ายดายว่าเป็นแค่การแบ่งหน้าให้แต่ละคน และสุดท้ายก็พูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “ที่สำคัญคือ พละกำลังของสามี”

“สวามีของข้าเก่งที่สุด” หมิงโร่กล่าวพลางลูบใบหน้าของซือห้าวเฉิน

ซือห้าวเฉินรู้สึกว่ายังไม่อิ่มหน่ำใจ ฝ่ามือใหญ่เคลื่อนไปวางลงบนท้ายทอยของหมิงโร่ ประทับจูบลุ่มลึกลงบนริบฝีปากนุ่มนวลดั่งกลีบบุปผา

เมื่อทั้งสองออกมาจากถ้ำเขา ริมฝีปากของหมิงโร่ก็แดงก่ำราวกับริบฝีปากถูกย้อมด้วยพริกแดง

จวินเช่อและท่านเหว่ยก็ล้างหน้าล้างตา แล้วนั่งลงที่ปากถ้ำ กำลังกินขนมใน “ห่อขนม”

หมิงโร่พบว่า มีเสื่อฟางสองผืนวางอยู่บนพื้น ซึ่งน่าจะเป็นการเตรียมเอาไว้ให้ตนและซือห้าวเฉิน

“เสื่อฟางมาจากไหนกัน?” แม้ว่าเสื่อฟางนี้จะไม่สวยงาม แต่ก็หนาและสบายกว่านั่งบนพื้นมาก

“ฉืออู่ที่ถักไว้ขอรับ”จวินเช่อตอบ

“ฝีมือฉืออู่ดีไม่ใช่ย่อยเลยนะ”หมิงโร่กล่าวพลางนั่งพับเพียบลงบนเสื่อฟาง

“แฮ่ๆ” ฉืออู่เขินเล็กน้อยเมื่อถูกชม พลางเกาท้ายทอยอย่างเคอะเขิน

“พวกเจ้ามานี่” หมิงโร่มองไปยังต้นเอี๊ยงแดงในห้วงเวลา มีชีวิตชีวากว่าตอนเพิ่งปลูกลงไปไม่น้อย

ฉุนยี่และชูอีก็มาถึงถ้ำเขา หมิงโร่ส่งสัญญาณมือให้พวกเขา ‘นั่งลง’ “นั่งเรียงราย，กินผลไม้”

จวินเช่อกัดริมฝีปาก แค่คิดว่าศิษย์น้องน่าจะต้องการให้ทุกคนแบ่งปันอาหารกินกัน เมื่อเห็นนางเพียงหยิบผลเอี๊ยงแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และส่งให้เขา “นี่ให้ศิษย์พี่”

และหยิบออกมาอีกหนึ่งผลและส่งให้ท่านเหว่ย “นี่ให้ท่านเหว่ย”