บทที่ 577 ทัศนคติไม่เลว

หมิงโร่มองดูการต่อสู้ด้วยความสนอกสนใจ นี่คือคนจากสำนักซ่างบูใช่หรือไม่？ องครักษ์ตระเตรียมดูแล้วไม่เลว

ซือห้าวเฉินนัยน์ตาเย็นชาหรี่ลงเล็กน้อย คนพวกนี้ของสำนักซ่างบู จะเป็นการดีที่สุดถ้าไม่ถูกยันต์เสือเชิญมา มิเช่นนั้น เขาก็ไม่อยากเจอ

ทางฝั่งหญิงสาวในเสื้อเหลืองมีความได้เปรียบอย่างชัดเจน ที่สามารถหากล่องไม้จันทน์จากตัวชายสวมเสื้อคลุมลัทธิเต๋าได้อย่างรวดเร็ว แต่หญิงสาวเสื้อสีเหลืองยังไม่ทันได้ดีใจ ก็เห็นกลุ่มคนสวมชุดสีเทาราวยี่สิบคนรีบออกมาจากเชิงเขา เห็นได้ชัดว่าจับจ้องมาทางนี้อยู่นานแล้ว ศึกการแย่งชิงจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ เพราะฝ่ายตรงข้ามมีคนจำนวนมาก หญิงสาวชุดเหลืองจึงพ่ายแพ้

เมื่อหมิงโร่คิดว่ากล่องไม้จันทน์กำลังจะถูกเปลี่ยนมืออีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงกีบม้ามาแต่ไกล โดยกลุ่มทหารเจ็ดคนควบม้าใกล้เข้ามา ผู้ที่อยู่หน้าสุด สวมมงกุฏิเงินไว้บนศีรษะ แต่งกายด้วยชุดจิ้นจวงสีเทาฟ้า เป็นชุดจีนโบราณที่เน้นความคล่องตัว เมื่อสวมแล้วชุดจะไม่ลากพื้น ชายแขนเสื้อจะถูกเก็บรวบมัดไว้กับข้อมือ สวมเกราะสีดำไว้ภายนอก มือซ้ายควบคุมบังเหียน มือขวาเคลื่อนไปข้างหลังเล็กน้อย คว้าหอกยาวสีทองคำไว้ ตามมาด้วยองค์รักษ์หกนาย และทั้งหมดล้วนพกหอกยาว

กล่องไม้จันทน์ในมือของหญิงสาวเสื้อเหลืองพริบตาเดียวก็ถูกคนแย่งชิงไปแล้ว เมื่อนางเงยหน้าขึ้น มองเห็นคนที่ม็แทบจะร้องไห้ “พี่รอง พี่รองมาแล้ว”

ชายหนุมในชุดจิ้นจวงราวเหาะเหินลงจากหลังม้า แกว่งหอกทองคำครั้งหนึ่ง เพื่อให้คนที่กำลังตีโอบหญิงสาวเสื้อเหลืองเปิดทางออก หญิงสาวเสื้อเหลืองกำลังจะเข้าไปซ่อนตัวหลังชายผู้นั้น ก็กระอักเลือดออกมาเสียก่อน

ผู้ที่ปรากฏตัวใกล้ต้นเอี๊ยงแดงเมื่อวานนี้ โดนพิษไปไม่มากก็น้อย แม้ว่าชายหนุ่มในชุดจิ้นจวงจะนำองค์รักษ์มาเพียงหกนาย ได้ยับยั้งคนราวยี่สิบคนที่เพิ่งปรากฏตัวภายหลัง แต่กลับไม่ต้องใช้แรงสักเท่าไหร่เลย

หลังจากสถานการณ์สงบลงแล้ว ชายในชุดจิ้นจวงเหลือบมองกล่องไม้จันทน์ที่หญิงสาวในชุดเหลืองถืออยู่ “หาสมุนไพรตงหลิงพบแล้วหรือ?”

หญิงสาวเสื้อสีเหลืองเดิมทีดูผ่อนคลายลงแล้ว ก็กลับตึงเครียดขึ้นมา ตอบอย่างติดๆขัดๆ “ยะ......ยะ ยังเลย.....”

ชายในชุดจิ้นจวงขมวดคิ้วโค้งดั่งเรียวดาบ “แล้วเหตุใดคนพวกนี้ ถึงมาโจมตีเจ้า?”

“คือ .....คือว่า..........” หญิงสาวเสื้อเหลืองพูดติดๆขัดๆไม่ยอมเปิดปาก

สายตาของชายหนุ่มในชุดจิ้นจวงจับจ้องไปที่องค์รักษ์ที่อยู่ด้านหลังหญิงสาวเสื้อเหลือง “เฉิงไห่ เจ้าพูดมา”

“รายงานท่านชาย กลุ่มข้าน้อยติดตามคุณหนูเข้าไปยังเขาซูเวย ก็ได้ยินว่าผลเอี๊ยงแดงที่หนึ่งร้อยแปดสิบปีถึงจะออกผลหนึ่งครั้งนั้นออกผลแล้ว

คุณหนูได้ยินว่าถ้ากินผลเอี๊ยงแดงหนึ่งผล จะสามารถเพิ่มกำลังภายในไปได้อีกสิบปี เราจึงได้เฝ้าอยู่ใต้ต้นไม้ รอให้ผลเอี๊ยงแดงสุกงอม.........”เสียงของเฉิงไห่ยิ่งต่ำลงเรื่อยๆ

“คือจะบอกว่า พวกเจ้าอยู่ในเขาซูเวยกว่าสิบวัน ไม่ได้ไปตามหาสมุนไพรตงหลิงเลย?” ชายหนุ่มในชุดจิ้นจวงมองหญิงสาวเสื้อสีเหลืองด้วยความประนามและผิดหวัง

“ข้า.........คือข้าคิดว่า.........ฟังดูแล้วผลเอี๊ยงแดงก็ดูเก่งกาจ อาจจะมีผลที่อัศจรรย์กับอาการป่วยของพี่ใหญ่ก็ได้.......”หญิงสาวเสื้อสีเหลืองเอ่ยเบาๆ

“เจียงเจียว คุกเข่า”ชายในชุดจิ้นจวงเอ่ยเสียงครึม

“ข้า........” เจียงเจียวเหลือบมองใบหน้าที่มืดมิดของพี่รอง จึงหดคอคุกเข่าลง

ชายในชุดจิ้นจวงเหวี่ยงหอกยาว หอกยาวฟาดลงบนแผ่นหลังของเจียงเจียวอย่างหนัก “ ครั้งนี้ ที่ตีเจ้าเพราะไม่ฟังคำสั่งและทำให้เสียเวลา”

แผ่นหลังของเจียงเจียวตั้งตรง ร้องคำรามออกมา เพราะมีหอกฟาดลงบนหลังนางอีกครั้ง “ครั้งนี้ ข้าตีเจ้าเพราะไม่จัดลำดับความสำคัญ” เจียงเจียวโดนตีอีกครั้ง จนร่างกายสั่นเทา

แต่ชายในชุดจิ้นจวงกลับไม่ได้หยุด ไม่รอให้นางได้ทรงตัว หอกก็ฟาดลงอีกครั้ง “ครั้งนี้ ข้าตีเจ้าเพราะเจ้าไม่สำนึกผิด ยังจะมาพยายามเถียงอย่างข้างๆคูๆ”

เจียงเจียวถูกตีจนทรุดตัวลงกับพื้น ชายในชุดจิ้นจวงถามต่อไป “สำนึกผิดหรือไม่？”

“ที่พี่รองสั่งสอน เจียวเอ๋อร์สำนึกผิดแล้ว” เจียงเจียวถูกทุบตีต่อหน้าผู้คนมากมาย รู้สึกว่าทั้งเจ็บปวดทั้งเสียหน้า จนแทบรอไม่ไหวที่จะตายอยู่ตรงนั้น

“เฉิงไห่ เฉิงเฟิง เจ้าสองคนส่งคุณหนูกลับไปสำนักซ่างบู จงหมิง จงอี้ตามองครักษ์หลวงของข้าเข้าเขาไปตามหาสมุนไพรตงหลิงด้วยกัน”