บทที่ 578 บำรุงสมอง

“ท่านเหว่ยปล่อยพวกเขาไปเถอะ” หมิงโร่เปิดปากหัวเราะ “หากท่านจะไปอยู่แออัดด้วย ฉืออู่ก็คงถูกอัดจนตกรถแล้ว..........”

ฉืออู่ด้านหนึ่งก็ควบคุมรถม้า อีกด้านหนึ่งก็พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง รถม้าคันนี้นั่งสองคนไม่ค่อยอึดอัดเท่าไหร่ แต่ตอนนี้พวกเขานั่งอัดกันสามคนแล้ว หากมีท่านเหว่ยมาอีก เขาคงถูกอัดจนตกรถไปจริงๆ

จวินเช่อหัวเราะเบาๆ “หากท่านไม่อยากนั่งบนรถนี้ ก็สามารถลงไปเดินได้”

“เห้อ ไม่จำเป็น”มุมปากท่านเหว่ยกระตุก จากตรงนี้ไปถึงนครชิงซวนอย่างน้อยก็หลายสิบลี้ ให้เขาเดินเท้ากลับไป เพราะเกลียดขาที่ยาวเกินไปจึงต้องการบดให้สั้นลงหน่อยหรือ？

หมิงโร่หยิบถั่วถุงหนึ่งออกมากจาก ‘กระเป๋าแขนเสื้อ’ เปิดถุงแบ่งให้ทุกคนกิน “กินถั่วหน่อย ช่วยบำรุงสมอง”

จวินเซ่อและท่านเหว่ยร่วมมือกันอย่างพร้อมเพรียงมาก หยิบกันไปคนละหลายเม็ด

เมื่อหมิงโร่ยื่นถั่วไปทางด้านหน้าซือห้าวเฉิน องค์หยุนชินอ๋องเมินหน้าหนีอย่าเย่อหยิ่ง “เหอะ”

“ท่านยิ่งต้องบำรุงสมอง อย่าคิดจะไม่ทำตามหมอสั่งล่ะ” หมิงโร่หยิบถั่วขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ยัดเข้าปากซือห้าวเฉินโดยตรง “ท่านดูไม่ออกหรือว่า ‘พี่รอง’นั่นเป็นสตรี.......”

“ห่า？แค๊กๆๆๆ........” ท่านเหว่ยถึงกับตกใจ

สีหน้าจวินเซ่อไม่ได้มีความประหลาดใจแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่ารู้เรื่องนี้นานแล้ว

ซือห้าวเฉินมีความประหลาดใจเล็กน้อย เขามองคนไม่เคยพลาด แต่โร่เอ๋อร์พูดขนาดนี้ พี่รองของสำนักซ่างบูผู้นั้นเมื่อเทียบกับส่วนสูงของผู้ชายก็ถือว่าไม่สูง แต่ก็ไม่ได้เตี้ยนัก

นอกจากส่วนนี้ ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์คำพูดหรือการกระทำล้วนไม่มีความเป็นสตรีเลยสักนิด ตนเองก็มองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ว่านางเป็นสตรี

“คุณหนูหมิงโร่มองออกได้อย่างไรว่านางคือผู้หญิง?”ท่านเหว่ยยังคงคิดไม่ตก ว่าผู้ที่มีความกล้าหาญเช่นนั้น จะเป็นสตรีไปได้

“สายตาที่หมอมองร่างกายมนุษย์ กับสายตาที่คนทั่วไปมองร่างกายมนุษย์ไม่เหมือนกัน”หมิงโร่ตอบยิ้มๆ

“‘งั้นเป็นแบบไหน？”ซือห้าวเฉินก็แปลกใจ

“เช่น กระดูกผู้ชายใหญ่กว่าผู้หญิงโดยเฉพาะข้อต่อ ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดคือเชิงกราน ผู้ชายจะมีหัวหน่าวยาวแคบและสูง ส่วนผู้หญิงจะกว้างสั้น ต่ำ และยืดหยุ่น

“อ่อ” ซือห้าวเฉินก็หยิบถั่วมาอีกหลายเม็ด รู้สึกว่าตัวเองควรบำรุงหน่อย

ปลายยามเหว่ยหมิงโร่และกลุ่มก็มาถึงถึงโรงเตี๊ยม เมื่อทุกคนกลับมา ก็มีรายงานจากองค์รักษ์ลับว่ายามอู่เพิ่งจะผ่านไปก็มีองค์ชายเจียงท่านหนึ่งขอพบ และบรรยายลักษณะและเสื้อผ้าขององค์ชายเจียงผู้นั้น “เมื่อได้ยินว่านายท่านไม่อยู่ เขาจึงได้เข้าพักที่โรงเตี๊ยม และแจ้งว่า ‘รอการเรียกให้เข้าพบของนายท่านอยู่ทุกเมื่อ’”

องค์รักษ์ลับยังมอบซองจดหมายอีกซองให้ “นี่คือสิ่งที่ท่านชายท่านนั้นให้ไว้”

ซือห้าวเฉินเปิดซองจดหมาย นำจดหมายด้านในออกมา มีรอยประทับยันต์เสือพิมพ์อยู่บนนั้น

“อืม” ซือห้าวเฉินพับจดหมายไว้เรียบร้อย ใส่กลับซองแล้วเดินกลับไปห้องนอน

หมิงโร่เคียงข้างกายของซือห้าวเฉิน “ท่านไม่พบนางหรือ?”

“ไม่รีบร้อน”ซือห้าวเฉินนำซองจดหมายนั้นเข้าไปเก็บในแขนเสื้อ แล้วจูงมือหมิงโร่ไว้ “ล้างหน้าล้างตาสักหน่อย กินข้าวเป็นเพื่อนเจ้า ค่อยเจอก็ยังไม่สาย”

“อือ” หมิงโร่คิดแล้วก็ใช่ คนคนนั้นพาคนที่โดนพิษมาสี่คน คนหนึ่งที่โดนพิษก็บาดเจ็บด้วย เกรงว่าอาจจะไม่ว่าง

อะยวนซื้ออ่างอาบน้ำใหม่กลับมา หมิงโร่จึงได้อาบน้ำ และได้เปลี่ยนชุดเป็นชุดกระโปรงสีขาวพระจันทร์ เข็มขัดปักลายครามและบัวจักรพรรดิไว้รอบเอว มองแล้วสบายตามาก

ตอนนี้อากาศร้อน หมิงโร่ปล่อยผมไปจนถึงตอนกินข้าว ผมก็แห้งได้แล้ว

หลังจากหมิงโร่ล้างมือบ้วนปากแล้ว ก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ใช้หวีหยกสางผม