บทที่ 582 ความดื้อรั้นของท่านเหว่ย

“เหอะๆ” ก็ดูเหมือนว่า 'การโบย' นี้จะไม่สมเหตุสมผล

“ฮูหยิน…” เจียงเจียวรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างเข้าถึงง่าย

“หือ?” หมิงโร่จิบชาแล้วหันไปมอง เจียงเจียว

“ท่านสามารถรักษาโรคหัวใจหรือโรคปอดได้ไหม?” เจียงเจียวมองหมิงโร่อย่างคาดหวัง

“จะรักษาให้หายได้หรือไม่ ต้องดูก่อนถึงจะรู้” หมิงโร่กล่าวอย่างสบายๆ

“พี่ชายคนโตของข้ามีสุขภาพร่างกายไม่ดีตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก เผลอนิดเดียวเขาก็ทั้งไอและหอบ” เจียงเจียวดูเป็นกังวลมาก “ท่านพ่อจ้างหมอที่มีชื่อเสียงหลายคนให้รักษาพี่ใหญ่ของข้า บางคนบอกว่ามัน เป็นโรคหัวใจ บางคนว่าเป็นโรคปอด ผลดีบรรเทาอาการบางอย่างลงได้ได้ แต่ไม่ว่าจะทานยาอะไรก็ไม่หาย"

“ตอนที่เขายังเป็นเด็ก เขาก็เป็นหวัดง่ายมาก ตอนนี้เขากระฉับกระเฉงขึ้นเล็กน้อย เขาจะมีอาการต่างๆ เช่น ใจสั่น เหนื่อยล้า หรือหายใจไม่ออก”

“ใช่ ใช่ ใช่ ท่านเป็นหมอเทวดาอย่างแน่นอน” เจียงเจียวพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “ฮูหยิน ถ้าท่านสามารถเดาอาการป่วยของพี่ชายใหญ่ได้ พี่ชายของฉันจะรอดใช่หรือไม่?”

“เรื่องนี้ต้องดูให้ละเอียดนะ ตอนอายุน้อยอาการนี้ไม่ต่างจากคนทั่วไปมาก เมื่ออายุเยอะขึ้นยิ่งทำลายหัวใจและปอดอย่างรุนแรง และผลการรักษาก็แย่กว่าตอนที่ยังเด็ก" ผู้ป่วยผู้ใหญ่ที่เป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด ถ้ารวมผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวหรือความดันโลหิตสูงในปอดมีอัตราการเสียชีวิตจากการผ่าตัดค่อนข้างสูง

“ฮูหยิน ช่วยดูพี่ใหญ่ให้ข้าหน่อยเถอะ” เจียงเจียวจับมือนาง “ข้าขอร้อง...”

“พรุ่งนี้ข้าจะไปเกาะหนานวาน ถ้าพี่ใหญ่ของเจ้าอยู่ในสำนักซ่างบู คงจะไม่ทันแน่นอน” พวกเขาต้องรีบกลับไปที่ตงเหิงโดยเร็วที่สุด ไม่มีเวลามากพอจะมาล่าช้า

“พี่ใหญ่มีสุขภาพไม่ดีและทนต่อความหนาวเย็นไม่ได้ เขาพักฟื้นที่นครหว้างชุนมาตลอด” เจียงเจียวเกาศีรษะของตน “ก่อนที่ข้าจะไปที่เขาซูเวย ยังเคยไปเยี่ยมเขา นครหว้างชุนอยู่ไม่ไกลจากที่นี่."

“เจ้าไปปรึกษากับพี่รองของเจ้า ดูว่าพี่ชายของเจ้าสามารถไปที่เกาะหนานวานได้หรือไม่ ซึ่งจะช่วยประหยัดเวลาได้มาก” หมิงโร่เดาไว้ก่อนว่าองค์ชายใหญ่เจียงไม่ได้อยู่ในดินแดนทางเหนือ อากาศที่นั่นไม่เอื้ออำนวยอย่างยิ่งที่องค์ชายใหญ่เจียงจะพักฟื้น

“ตกลง ข้าจะไปคุยเรื่องนี้เดี๋ยวนี้” เจียงเจียวกลัวที่จะพลาดโอกาสนี้ ดังนั้นนางจึงรีบไปหาพี่รองเพื่อหารือ

เจียงเหยียนก็ประหลาดใจเช่นกันเมื่อเขาได้ยินว่าฮูหยินเต็มใจที่จะตรวจให้พี่ชายของเขา ขั้นแรกเขาส่งคนไปที่นครหว้างชุนเพื่อส่งจดหมาย และให้พี่ชายออกเดินทางไปเกาะหนานวานจากนั้นเขาก็มาขอบคุณพระองค์และฮูหยินอีกครั้ง

“ยังเร็วเกินไปที่จะขอบคุณ ยังไม่ได้พบผู้ป่วย ไม่สามารถตัดสินได้ว่าจะรักษาได้หรือไม่" สำหรับผู้ป่วยโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด จำเป็นต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วนว่าการผ่าตัดนั้นเหมาะสมหรือไม่

“ฮูหยินเต็มใจที่ช่วยเหลือ ข้าน้อยก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว” เจียงเหยียนประสานมือคำนับ

เดิมซือห้าวเฉินวางแผนที่จะแล่นเรือตรงจากน่านน้ำใกล้กับท่าเรือเหนือ แต่เรือไม้เถี่ยหนานนั้นเด่นชัดเกินไป ดีที่สำนักซ่างบูควบคุมหมู่เกาะใกล้กับนครชิงซวนดังนั้นเขาจึงตัดสินใจออกเดินทางจากเกาะ

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งคณะออกเดินทางตามแผนเดิม หมิงโร่เห็น 'นายท่านใหญ่' ของท่านเหว่ยดื้อดึงไม่ยอมใช้รถม้าเพิ่มอีกคัน ยังเชิญให้ศิษย์พี่นั่งรถม้าร่วมกับพวกเขา และจวินเช่อก็ตอบรับด้วยความยินดี

เมื่อท่านเหว่ยเข้าไปในรถม้าคำนับด้วยความยินดี แล้วถึงยกมือขึ้นปัดหน้าผาก!——แล้วก็บรรจุอีกไม่ได้จริงๆ แต่เพราะความดื้อรั้นของเขา แม้จะร้องไห้ก็ต้องเข้าไป เนื่องจากที่ว่างเหลือน้อยเกินไป ท่านเหว่ยกลัวว่าถ้าชนเข้าสักใบ ตนเองก็ถูกกองกระเป๋าเดินทางฝังกลบแล้ว

ดังนั้นจึงลงมือทำด้วยตัวเอง ย้ายๆจัดๆเพื่อสร้าง 'ที่นอน' สำหรับตัวเอง กล่องขนาดใหญ่สองสามกล่องถูกวางราบ แบบนี้สามารถขึ้นไปนอนราบได้แล้ว

หมิงโร่ไม่เห็นการกระทำของท่านเหว่ย หากว่าเห็น จะต้องคิดว่าเขาเป็นคนช่างคิดอย่างแน่นอน - ที่จริง ๆ แล้วเขาทำ 'ที่นอน'ให้ตัวเอง

'ที่นอน' ของท่านเหว่ยนอนไม่สบายนัก เพราะกล่องแข็งเกินไป เขากำลังจะแตกสลายไปแล้ว โชคดีที่หัวเมืองเหนืออยู่ไม่ไกล ไม่อย่างนั้นเอวของเขาจะทนมันไม่ไหวจริงๆ

หลังจากที่รถม้าหยุดลง ฉืออู่ก็วางแผนที่จะขนย้ายสัมภาระ ทันทีที่เปิดม่าน ก็ตกใจที่เห็นท่านเหว่ยนอนตัวตรงอยู่บนกล่อง: "ทะ...ท่านเหว่ย ท่านสบายดีหรือไม่ขอรับ?"

“มาช่วยพยุงข้าหน่อย” ท่านเหว่ยยื่นมือข้างหนึ่งออกมา

“ขอรับๆ” ฉืออู่ตบหน้าอกราวเบาๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ดีแล้ว