บทที่ 583 ทำอย่างไรให้เข้ากันได้

ชาวเรือคุ้นเคยกับเส้นทางนี้ เรือใหญ่เร่งความเร็วตลอดคืน วันที่สอง ท้องฟ้ากลายเป็นสีขาว และเรือลงจอดที่ท่าเรือของเกาะหนานวาน

ขณะที่หมิงโร่กำลังนอนหลับลึก ก็รู้สึกคันแก้มเล็กน้อย จึงหดคอซุกตัวอยู่ในผ้าห่มแพรไหม

“โร่เอ๋อร์” ซือห้าวเฉินพยุงศีรษะด้วยมือข้างหนึ่งและเอนตัวไปพิงบนหมอน

“อือ?” แม้ว่าหมิงโร่จะตอบกลับ แต่นางก็ยังไม่ได้ลืมตาขึ้น

“เจ้าอยากไปที่ชายหาดเพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้นหรือไม่” ซือห้าวเฉินโค้งศีรษะเล็กน้อยและจูบเบาๆ ที่หน้าผากของพระชายา

เมื่อได้ยินว่า 'ดูพระอาทิตย์ขึ้น' ในที่สุดหมิงโร่ก็ตื่นขึ้น: "เรือเทียบท่าแล้วหรือ?”

“ใช่” เสียงของซือห้าวเฉินแหบแห้ง ซึ่งฟังดูเซ็กซี่มาก

หมิงโร่คล้องคอสามีของนางเหมือนโคอาล่าตัวน้อยและวางแผนที่จะเข้าไปในห้วงเวลาเพื่อล้างหน้าล้างตา

“อ๊ะๆๆๆ.......” นึกว่าจะล้มลงบนเตียงให้ห้วงเวลา สุดท้ายเผลอหลับไป แม้ในห้องนอนก็ไม่ได้เข้าไป สองคนนั้น 'ตก' ลงในนายาโดยตรง

ซือห้าวเฉินไม่รีบลุกขึ้นและนอนอย่างเกียจคร้านในนายา: “หมายความว่าอย่างไร แม่หญิง?”

หมิงโร่มองดูสถานการณ์แล้ว มันเหมือนกับว่าลูกชายพวกบ้าตัญหากลับ จู่โจมสาวงาม ใช่ เขาเป็น ขุนนางบ้าตัณหาผู้นั้น

หมิงโร่ยืนขึ้นเล็กน้อย สามีของนางไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของเขา และพวกเขาก็แค่ 'ตกลง' ลงไปในด้านที่มีกล้วยไม้สกุลหวายยังไม่ผลิบาน ดอกคล้ายกล้วยไม้บานทีละดอก มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ——รูปโฉมช่างงดงามดั่งบุปผาจริงๆ

ซือห้าวเฉินรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเมื่อเห็นแม่หนู และทั้งสองก็เปลี่ยนตำแหน่งทันที: "เรื่องดูพระอาทิตย์พรุ่งนี้ค่อยมาเถอะ..."

องค์หยุนชินอ๋องเก็บสัมภาระและเมื่อท่านอ๋องจับมือเล็ก ๆ ของพระชายาออกจากห้องโดยโดยสาร แสงไฟก็สว่างมาก

เมื่อเห็นพระองค์ลุกขึ้น เจียงเหยียนก็ทักทายทหารบนเกาะและช่วยขนสัมภาระ

เจียงเจียวลงจากเรือนานแล้ว นางวิ่งไปรอบ ๆ ชายหาด เห็นฮูหยินยืนอยู่บนดาดฟ้า และพยายามโบกเปลือกหอยในมือของนาง: " ฮูหยินรีบมาเถอะ ชายหาดนุ่มนวล มีเปลือกหอยสวยๆเยอะมาก"

หมิงโร่ดึงแขนเสื้อของซือห้าวเฉิน: “ข้าอยากไปที่ชายหาด"

“หือ?” ซือห้าวเฉินไม่ได้ยินชื่อที่เขาต้องการได้ยิน ดังนั้นเขาจึงเลิกคิ้ว

หมิงโร่พูดไม่ออกจึงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ถ้าเขาต้องการใช้ 'ทางลัด' เขาต้องพูดถึงเงื่อนไขแล้ว: "สวาามีพาข้าไปที่ชายหาดหน่อยเถอะ"

“เจ้าต้องการนำตะกร้าไม้ไผ่หรืออ่างไม้มาด้วยหรือไม่?” ซือห้าวเฉินจำได้ว่าครั้งก่อนเจ้าขาวดึงอาหารทะเลขนาดใหญ่สองอ่างในคราวที่แล้ว

“แน่นอนว่าเจ้าต้องมีถังเล็กๆ และพลั่วเล็กๆ เพื่อออกทะเล” หมิงโร่ขอให้อะยวนนำถังมา จากนั้นจึงโยนพลั่วยาสองชิ้นลงไป แล้วออกเดินทางกับสวามี พร้อมกับองค์ชายเสือขาว

เจียงเจียวยืนอยู่บนชายหาด เห็นพระองค์และฮูหยินกระโดดลงจากดาดฟ้าสูงลงที่ชายหาดอย่างแผ่วเบา

“พระองค์ ฮูหยิน” เจียงเจียวเดินมาด้านหน้าและคำนับ

“อืม” ซือห้าวเฉินตอบรับ

“ฮูหยิน ที่นั่นมีเปลือกหอยสวยๆเยอะ ข้าหยิบมาแล้วเยอะมาก” เจียงเจียวหยิบตะกร้าใบเล็กในมือของชิวเยว่และแสดงให้หมิงโร่ดู

“ให้ข้าดูหน่อย” หมิงโร่เดินไปข้างหน้าในทิศทางที่ เจียงเจียวชี้ไป

“มันอยู่ตรงนั้น” เจียงเจียววิ่งไปข้างหน้าเพื่อนำทาง

หมิงโร่เดินไปเจอปุ่มเล็กปุ่มน้อยที่ชายหาด จึงหันกลับมาหยิบพลั่วยาออกจากถังที่ซือห้าวเฉินถืออยู่ และเริ่มขุด ลงพลั่วไปหลายครั้งแล้วถึงจะได้หอยขนาดใหญ่ออกมา

“ว้าว" ดวงตาของ เจียงเจียวเบิกกว้าง "หอยตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่"

“อืม” หมิงโร่ โยนหอยตัวใหญ่ลงในถัง หยิบพลั่วออกมาอีกอันแล้วยื่นให้ เจียงเจียว “ถ้ามีตะปุ่มบนชายหาดหรือมีรูหายใจ อาจมีอาหารทะเลอยู่ข้างใต้”