บทที่ 585 อย่าร้องไห้

“ตอนนี้มีเพียงข้อบกพร่องของหัวใจเท่านั้นที่ได้รับการซ่อมแซม ขอบเขตที่สามารถรักษาให้หายขาดได้ขึ้นอยู่กับการรักษาที่ตามมา ไม่ว่าอย่างไรก็ตามการผ่าตัดนี้ดีกว่าเมื่อก่อนมาก" หมิงโร่คำตอบที่จริงจังมากแกเขา

แพทย์ท่านนี้รักษาโรคหัวใจขององค์ชายใหญ่เจียงมาเป็นเวลาสามหรือสี่ปีแล้ว และเขารู้อาการดีที่สุด เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ก่อนหน้าของพี่ชายใหญ่ เป็นเรื่องยากมากจนกระทั่งอาการของเขาแย่ลง และเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดปรับปรุงสูตรยา

“ทักษะทางการแพทย์ของฮูหยินยอดเยี่ยมมาก ข้าขอชื่นชม” หมอโค้งให้หมิงโร่

“องค์ชายใหญ่เจียงไม่นานก็ฝื้นแล้ว ตอนนี้เขาดื่มหรือกินไม่ได้ ถ้าเขาไอ เจ้าควรปิดหน้าอกของเขาและปล่อยให้เขาหายใจลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้” หมิงโร่ทิ้งยาบรรเทาอาการปวดอีกสามตัวไว้ นี่คือยาแก้ปวด กินหนึ่งเม็ดทุก ๆ สองชั่วโมง แม้ว่าจะกินยาแล้วแต่ก็ต้องดื่มน้ำให้เพียงพอ"

“ได้ได้ ข้าน้อยจดจำไว้” หมอพยักหน้าอีกครั้ง

“ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้มาหาข้า” หมิงโร่อธิบายแล้ว ก็ออกจากห้องนอนของเจียนหลัน

หมิงโร่เดินไปที่ดาดฟ้า ลมทะเลกำลังพัดกระหน่ำ เหล่านกนางนวลบินข้ามทะเลไป

หมิงโร่พบว่าเรือกำลังเข้าใกล้เกาะแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล และถามกะลาสีที่กำลังเก็บใบเรือ: "เจ้าจะลงจอดบนเกาะนี้หรือ?"

“ขอรับ" กะลาสีตอบ "มีกระแสน้ำเชี่ยวกราก ตอนกลางคืนไม่ปลอดภัย คืนนี้ต้องพักค้างคืนที่นี่ และออกเรือในเช้าวันพรุ่งนี้ "

“อ๋อ” ช่วงนี้หมิงโร่เบื่อเพราะอยู่แต่บนเรือและห้วงเวลา นางเหนื่อยกับการรอ เมื่อได้ยินว่าจะจอดเรือที่เกาะ จึงมีการตัดสินใจที่จะรวบรวมสมาชิกของ 'หน่วยลาดตระเวนภูเขา' ทันที

หมิงโร่เดินอย่างเร็วรี่ไปที่ห้องนอนที่นางอาศัยอยู่ เมื่อเปิดประตู ก็เห็นสามีของตนกำลังอ่านหนังสืออย่างจริงจัง

ซือห้าวเฉินได้ยินการเคลื่อนไหวมาสักพักแล้ว เมื่อเห็นว่าภรรยาของเขาไม่เข้าประตูมา เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าแม่หนูเอาแต่ก้มหน้าเดินเข้ามา: "ทำไมเจ้าไม่เข้ามา"

“ท่านยุ่งอยู่หรือเปล่า” ถ้าซือห้าวเฉินไม่ว่าง นางจะขอให้ศิษย์พี่พาตนไปที่เกาะ

“มีเรื่องอะไร เจ้าบอกข้ามา” ซือห้าวเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ว่าจะเอาอะไรมาเปรียบเทียบกับแม่หญิง ทุกอย่างล้วนต้องต่อคิวอยู่แถวหลัง”

หมิงโร่เดินเข้าไปในห้อง: "นี่สามีใครเนี่ย น่ารักชะมัด"

ซือห้าวเฉินวางหนังสือไว้ข้างๆ คว้าภรรยาขึ้นมาแล้ววางบนตักของเขา: “เจ้าอยากให้สามีทำอะไรหรือ?”

“เรือจะหยุดที่เกาะสักพัก ไปเล่นที่เกาะกัน” หมิงโร่มองซือห้าวเฉินด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

“ตกลง” ซือห้าวเฉินตอบทันที “เจ้าจะไปออกทะเลหรือ”

"ไม่ ไม่ ข้าไม่อยากกินอาหารทะเลอีกต่อไปแล้ว" แม้ว่าหมิงโร่จะชอบกินอาหารทะเล แต่ทุกวันนี้ หลังจากกินโจ๊กทะเล บะหมี่ทะเล เกี๊ยวทะเล และเกี๊ยวหม้อทะเล นางก็เริ่มเบื่อกับรสชาติแล้ว

“งั้นก็กินอย่างอื่น” ซือห้าวเฉินพบว่า ยกเว้นเสือขาวที่รักหอยทุกชนิด คนอื่นไม่ค่อยชอบของพวกนี้แล้ว

“เรือหยุดแล้วเหรอ?” หมิงโร่นอนข้างหน้าต่างและมองออกไป

“น่าจะหยุดแล้ว” ซือห้าวเฉินได้ยินเสียงทอดสมอของไต้ก๋งแล้ว

“ไปเล่นที่เกาะกันเถอะ" หมิงโร่หยิบตะกร้าสองใบ ใบใหญ่หนึ่งใบ ใบเล็กหนึ่งใบออกจากห้วงเวลา

หมิงโร่สะพายตะกร้าใบเล็กด้วยตัวเอง และเมื่อซือห้าวเฉินไปหยิบตะกร้า หมิงโร่ได้ซ่อนอยู่ข้างหลังเขา: "สามีหล่อมาก การถือตะกร้าไม้ไผ่สร้างความเสียหายต่อภาพลักษณ์ของท่านมากเกินไป นี่ให้ฉืออู่เป็นคนตระเตรียมดีกว่า "

“เจ้าก็จะไม่สะพายแล้วหรือ” องค์หยุนชินอ๋องแสดงออกว่า ต้องการถือตะกร้ากับภรรยา...

“แต่เดิมข้าก็ไม่มีภาพลักษณ์ อีกอย่าง ถ้าเจออันตราย ท่านยังต้องแบกข้าวิ่งหนีนะ” หมิงโร่วิ่งออกจากห้องด้วยรอยยิ้ม “สามีของข้าแบกข้าได้ผู้เดียว หากท่านไปแบกตะกร้าไผ่ ข้าจะหึง ........ ."

"..." ภรรยาของตนช่างปากหวานเสียจริง และแนวคิดนอกกรอบทั้งหมดก็สัมผัสได้ถึงคำว่ารัก

“ฉืออู่” หมิงโร่มองไปรอบ ๆ บนดาดฟ้า ก็และไม่เห็นฉืออู่