บทที่ 586 ญาณรับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า

เนื่องจากบนเรือจำเป็นต้องเติมน้ำจืด เกาะแห่งนี้ค่อนข้างใหญ่ น่าจะมีต้นน้ำอยู่ องครักษ์ลับได้เอามะพร้าวลงมาจากต้น เหลือไว้เพียงสองคนเป็นคนขนขึ้นไปบนเรือ ส่วนคนอื่น ๆ ได้เข้าไปสำรวจในเกาะ เพื่อตามหาแหล่งน้ำ

บนเกาะไม่มีคนอาศัยอยู่ ใบไม้ที่หล่นทับถมกันอยู่ในป่าทึบนั้นจึงค่อนข้างหนา ไม่รู้ว่าภายใต้ใบไม้ที่ร่วงหล่นนั้นจะมีอันตรายซ่อนอยู่หรือไม่ ทุกคนต่างพากันเลือกใช้กำลังภายใน อาศัยกำลังใช้ต้นไม้ในการเดินทาง

“ทุกคนระวัง บนต้นไม้มีงู” ชูอีมองเห็นงูสีดำที่มีลายเส้นสีส้มตัวหนึ่ง ตกลงไปจากต้นไม้ จากศีรษะที่มีลักษณะเป็นสามเหลี่ยม ดูก็รู้ว่าน่าจะมีพิษ

เหล่าเถียกำลังจะแสดงพลังอำนาจออกมา พบเพียงว่าหลิงหลงได้บินออกมา และได้คอยเปิดทางอยู่ด้านหน้า เหล่าเถียแสดงความคิดออกมาว่า ข้าเองก็อยากบิน……

เมื่อผ่านป่าอันรกทึบนั่นมา ป่าที่อยู่ด้านหน้าก็ไม่รกเช่นนั้นอีกแล้ว มีพุ่มไม้เตี้ย ๆ และดอกไม้ป่าเกิดอยู่บนพื้น ดูงดงามไม่น้อย

ฉืออู่พลว่าทางด้านนั้นมีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง ออกผลสีแดงสด เมื่อเข้าไปดูอย่างชัดเจน ก็ได้ร้องออกมาอย่างตกตะลึง: “ฮูหยิน พวกนี้ใช่ต้นเอี๊ยงแดงหรือไม่ขอรับ?”

จวินเช่อเข้าไปดูใกล้ ๆ ให้ละเอียด: “ผลมันดูคล้ายยิ่งนัก แต่ใบกลับไม่เหมือนสักเท่าไรนัก”

หมิงโร่ตรวจสอบดูอย่างละเอียด เมื่อก่อนนางคิดว่าผลเอี๊ยงแดงมีรูปร่างคล้ายกับชมพู่ ตอนนี้ ฉืออู่คิดว่าชมพู่มีรูปคล้ายกับผลเอี๊ยงแดง……ไม่พูดไม่ได้ว่า ผลไม้ทั้งสองอย่างนี้มีรูปร่างคล้ายกันยิ่งนัก

“นี่คือชมพู่ และเรียกอย่างหนึ่งว่าองุ่นฝรั่ง” หมิงโร่เด็ดลงมาหนึ่งลูก “แม้ว่าจะไม่มีฤทธิ์อย่างผลเอี๊ยงแดง แต่ก็อร่อยไม่น้อย”

“มันทานได้หรือ?” ฉืออู่เด็ดลงมา ใช้แขนเสื้อเช็ด แล้วกัดลงไป แม้ว่ามันจะกรอบเหมือนกันแต่กลับไม่หอมหวานเท่าผลเอี๊ยงแดง “ไม่อร่อยเท่าผลเอี๊ยงแดง แต่จะท่านแก้เบื่อก็พอได้เหมือนกัน”

“ไม่ทานพืชผักผลไม้สดเป็นเวลานานมันไม่ดีต่อร่างกาย เก็บกลับไปที่เรือ แบ่งให้ทุกคนทานเถอะ” หมิงโร่ออกคำสั่ง

“ได้เลยขอรับ” ฉืออู่ได้เริ่มทำการเก็บเกี่ยวอีกครั้ง

พวกเขาเดินหน้าต่อไป และได้มองเห็นทะเลสาบแห่งหนึ่ง

หมิงโร่ได้เก็บตัวอย่างน้ำ และได้นำเข้าไปทำการทดสอบในระบบการแพทย์ ผลลัพธ์ที่ได้คือน้ำอยู่ในระดับที่สามารถรับประทานได้: “หาน้ำจืดพบแล้ว ให้คนบนเรือส่งคนมาขนน้ำ”

“ขอรับ” ชูอีล้วงเอาควันสัญญาณออกมา และได้จุดส่งสัญญาณให้กับคนที่อยู่บบนเรือ

หมิงโร่มองดูภูเขาที่อยู่อีกฟากหนึ่งของทะเลสาบ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: “พืชพรรณที่อยู่รอบ ๆ นี้อุดมสมบูรณ์ไม่น้อย เหตุใดบนภูเขาเล็ก ๆ ลูกนั้นถึงได้ว่างเปล่าเช่นนั้นเล่า?”

“ไปดูกัน” จวินเช่อได้นำหน้าไปยังภูเขานั่นเป็นคนแรก

ซือห้าวเฉินเองก็ได้พาหมิงโร่เดินตามไป เนื่องจากภูเขานี้ไม่ได้สูงเลยจริง ๆ ไม่นานก็ได้มาถึงยอดเขา ที่บนภูเขาลูกนี้ไม่มีพืชพรรณขึ้นอยู่เลยนั้นมันมีสาเหตุ นั่นเป็นเพราะที่นี่เต็มไปด้วยหิน ไม่มีดินอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

จวินเช่อย่อตัวลงที่ข้างหินก้อนหนึ่ง ไม่รู้ว่าดูอะไร หมิงโร่เดินเข้าไป และได้สะดุดเข้ากับก้อนหินที่มีขนาดเท่ากำปั้น จนแทบจะหกล้ม โชคดีที่ซือห้าวเฉินพยุงนางเอาไว้ได้ทันเวลา

หมิงโร่เตะก้อนหินก้อนนั้นระบายอารมณ์: “โอ๊ย……เจ็บจังเลย…….”

เพราะต้อง “สำรวจเกาะ” หมิงโร่จึงได้เลือกสวมรองเท้าหนังโดยเฉพาะ คิดไม่ถึงว่ากลับถูกก้อนหินนี้ทำให้เจ็บได้

ซือห้าวเฉินเห็นภรรยาของตนได้รับบาดเจ็บ จึงได้เตะหินก้อนนั้นซ้ำไปอีกหนึ่งครั้ง แล้วรีบตรวจดูอาการบาดเจ็บของหมิงโร่: “เป็นอย่างไรบ้าง?”

“น่าจะไม่เป็นไร แค่คิดไม่ถึงว่าก้อนหินจะแข็งเช่นนั้น” หมิงโร่เม้มปาก

“ถอดรองเท้าออกมาดู” ซือห้าวเฉินนั่งลง และตั้งขาข้างหนึ่งขึ้นให้หมิงโร่นั่ง

หมิงโร่รู้สึกเจ็บจริง ๆ นางถอดรองเท้าออก นิ้วท้าวไม่มีเลือดไหล เพียงแค่แดงเล็กน้อย: “กลับไปค่อยทายาขี้ผึ้งก็ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ”

“ทาตอนนี้เลย” ซือห้าวเฉินพบว่าปลายท้าวที่เนียนขาวนั้นแดงเล็กน้อย และเหมือนกับบวมด้วย จึงยิ่งรู้สึกสงสารจับใจ

“ได้” อย่างไรเสียก็ได้ถอดรองเท้าและถุงเท้าแล้ว จึงได้ล้วงเอายาขี้ผึ้งออกมาจาก ‘กระเป๋าแขนเสื้อ’ แล้วทา

จวินเช่อเห็นว่าศิษย์น้องสวมถุงเท้ารองเท้าเสร็จแล้ว ถึงได้เข้ามา: “บาดเจ็บหนักหรือไม่?”