บทที่ 587 ด้านหน้ามีของอร่อย

“ได้” ซือห้าวเฉินได้ให้คนน้ำก้อนหินพวกนี้ ยกเข้าไปในห้องบนเรือของท่านเหว่ย

ท่านเหว่ยเห็นองครักษ์ลับสองคนยกก้อนหินขนาดใหญ่เข้ามา ก้อนใหญ่ขนาดนี้……คงจะไม่ใช่บุษราคัมเหมือนกันหรอกนะ?

“ท่านเหว่ย รบกวนท่านช่วยดูหินสองก้อนนี้อีกหน่อย” หมิงโร่ก็ได้มาถึงที่ห้องบนเรือของท่านเเหว่ย

“ไม่ต้องเกรงใจ” ท่านเหว่ยให้องครักษ์ลับนำก้อนหินวางลงไปบนโต๊ะ และดูภายนอกก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ใช้สิ่วเล็ก ๆ เซาะเอาเปลือกด้านนอกออกเล็กน้อย “หินก้อนใหญ่พวกนี้ ก็เป็นบุษราคัมเช่นกัน เพียงแค่คุณภาพไม่ดีเท่าก้อนเล็กพวกนั้นเท่านั้นเอง”

“ความหมายก็คือ ไม่สามารถนำมาทำเครื่องประดับได้อย่างนั้นหรือ?” หมิงโร่คิดว่า ตัวเองดีใจเร็วเกินไปเสียแล้ว

“เครื่องประดับประเภทฝังเพชรพลอยนั้นคงไม่ได้” ท่านเหว่ยกล่าวต่อ “แต่ว่า มันจะดีมากถ้านำมาหลอมเป็นอาวุธหรือเกราะ สามารถเพิ่มความแข็งแรงทนทานได้ยิ่งขึ้น”

“เช่นนั้นก็ไม่เลว” หมิงโร่มองไปทางซือห้าวเฉิน “สามารถเพิ่มระดับอาวุธให้กับกองทัพซีเป่ยได้”

“ต่อให้ทั่วทั้งภูเขานั่นเป็นเหมืองพลอยทั้งหมด ก็ไม่เพียงพอต่อกองทัพซีเป่ย” เกรงว่าพระชายาน้อยของเขาคงจะไม่รู้ว่า กำลังการใช้ของทหารสามแสนนายคืออะไรเสียแล้ว

“เช่นนั้นก็สามารถคัดเลือกเอาเฉพาะระดับสุดยอด ให้ติดอาวุธเหล่านี้ก่อนได้นี่นา ให้เป็นกองกำลังหน้าเวลาออกศึก ทำให้ศัตรูแค่เห็นก็ต้องเกรงกลัว” มีบางเวลา สงครามจิตวิทยาก็สำคัญเช่นเดียวกัน

“อืม” ซือห้าวเฉินยิ้มพยักหน้า “พรุ่งนี้ท่านเหว่ยไปดูที่เหมืองกับข้าด้วยได้หรือไม่?”

“ไม่มีปัญหา” อยู่ในอาณาจักรที่ตนเองเชี่ยวชาญ ท่านเหว่ยมีความอยากรู้อยากเห็นกับทุกสิ่งทุกอย่าง “หากท่านอ๋องต้องการหลอมบุษราคัมเป็นโลหะ ข้าน้อยสามารถช่วยพิจารณาอย่างละเอียดได้”

“เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านเหว่ยแล้ว” ซือห้าวเฉินคิดไม่ถึงว่า ท่านเหว่ยจะกระตือรือร้นกับเรื่องนี้เช่นนี้

“การเดินทางไปยังจงโจวในครั้งนี้ หยุนชินอ๋องและพระชายาได้ให้ความช่วยเหลือข้าน้อยมากมาย หากสามารถช่วยอะไรท่านทั้งสองได้ ก็นับว่าจะดีเป็นอย่างยิ่ง” ท่านเหว่ยทราบเป็นอย่างดี ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่แม่นางหมิงโร่ได้ช่วยรักษาให้กับท่านแม่ แค่ตลอดทางที่กลับจงโจว หากไม่มีหยุนชินอ๋องและองค์ชายเช่อ เกรงว่าตนและอะจิ่นคงต้องจบชีวิตอยู่กลางทะเลไปเสียแล้ว

“คนพวกเดียวกัน ก็สมควรที่จะช่วยเหลือกันอยู่แล้ว” หมิงโร่โบกมือ “ไปทานอาหารที่ห้องอาหารกันเถอะ”

“เช่นนั้นข้าน้อยก็ไม่เกรงใจแล้ว” ท่านเหว่ยลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก “ไม่ทราบว่าวันนี้มีอะไรทาน?” ท่านเหว่ยหวังว่า อย่างน้อยมีสองอย่างที่ไม่ใช่อาหารทะเลถึงจะดี

ฉืออู่และฉุนยี่จับไก่ป่าและเป็ดป่าได้ที่บนเกาะ อาหารเย็นมีเป็ดทะเลน้ำดงและไก่ต้มน้ำมะพร้าว และยังมีผักรากเหลยกง” แม้ว่าก่อนหน้านี้จะได้รับบาดเจ็บที่เท้า แต่หมิงโร่ก็ยังคงได้จัดเตรียมอาหารเย็นเอาไว้อย่างอุดมสมบูรณ์

“พังดูแล้วไม่เลยเลย” ไม่คิดว่าจะมีผักสีเขียวด้วย ทั้งหมดนี้อยู่เหนือความคาดหวังของท่านเหว่ยจริง ๆ

ทั้งหมดมาถึงห้องอาหาร เมื่ออะยวนเห็นผู้เป็นนายมาถึง ก็ได้ไปยกอาหารขึ้นมาจากครัว

“เจ้าเอาอาหารชุดหนึ่งหมอของคุณชายใหญ่เจียง ให้เขาคอยดูคุณชายของเขาทานอาหารให้ได้” หมิงโร่สั่งอะยวน

“เพคะ” อะยวนพยังหน้า จากนั้นก็ออกไปตักอาหาร

“เจียนหลันได้อ่านตำราสงครามมามากมาย ต่อไปให้เป็นกุนซือของกองทัพก็ไม่เลวเหมือนกัน” จวินเช่อทานน้ำชุบไก่คำหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าไก่ต้มน้ำมะพร้าวจะมีรสชาติดีเช่นนี้ ดูท่าแล้ว ศิษย์น้องไม่ได้บอกแม่ครัวไปอย่างมั่วซั่วเสียหน่อย

“คุณชายใหญ่เจียงยังป่วยอยู่ ศิษย์พี่ก็คิดจะให้เขาทำงานเสียแล้ว” หมิงโร่คิดขึ้นมาได้ว่า กองทัพซีเป่ยขาดกุนซือที่มีความสามารถอยู่จริง ๆ

กุนซือคนก่อน กลายเป็นไส้ศึกของเป่ยฉือ ได้ถูกซือห้าวเฉินทิ้งให้ไท่ซ่างหวงไปเสียแล้ว นึกถึงนิสัยดุร้ายของไท่ซ่างหวง เกรงว่าหญ้าบนหลุมฝังศพของกุนซือคงขึ้นรกไปเสียแล้ว

“แสดงให้เห็นว่าเขายังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง” ซือห้าวเฉินเองก็เคยได้ยินมาว่าคุณชายใหญ่ของสำนักซ่างบู มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับตำราสงครามเป็นอย่างดี ถึงได้ตัดสินใจพาเขากลับตงเหิงมาด้วย

“เอ่อ......” พวกท่านสองคนนี่เป็นนายทุนแห่งความชั่วร้ายจริง ๆ

เช้าวันถัดมา ซือห้าวเฉินได้นำองครักษ์ลับและท่านเหว่ยไปสำรวจเหมืองแร่

หมิงโร่ล้างหน้าเสร็จ ก็ได้ไปให้สารอาหารทางน้ำเกลือให้กับเจียนหลัน เจียนหลันได้พื้นขึ้นมาแล้ว เพียงแต่พึ่งจะทำการผ่าตัดเสร็จ สีหน้ายังไม่ค่อยจะดีนัก