บทที่ 588 อันตราย อันตราย

เดินมาประมาณสิบห้านาที ก็ได้กลิ่นหอมของผลไม้ลอยมาเป็นระยะ กลิ่นที่ทั้งเหมือนส้มเช้งและเหมือนมะม่วง หมิงโร่ชะโงกหน้ามองไปรอบ ๆ พบว่ามีพื้นที่โล่งขนาดใหญ่อยู่กลางป่า ไม่มีต้นไม้ชนิดอื่น ๆ อยู่โดยรอบ มีเพียงต้นไม้ที่สูงราวสามจั้งเพียงต้นเดียว

ลำต้นยืดตรงเกลี้ยงเกลา กิ่งไม้และใบไม้ต่างก็เติบโตอยู่บนยอด ผิวชั้นนอกของใบไม้เขียวเข้มมีลักษณะคล้ายกับขี้ผึ้ง หมิงโร่มั่นใจได้ว่า สะท้อนแสงเล็กน้อยอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ บนต้นมีผลไม้ที่ที่มีสีเหลืองทอง รูปร่างคล้ายกับผลหัตถ์พระพุทธเจ้า อยู่ หมิงโร่สามารถมั่นใจได้ว่า กลิ่นหอมกรุ่นของผลไม้นั่น มาจากผลไม้พวกนี้นี่เอง

“นี่คงจะเป็นต้นหัตถ์พระพุทธเจ้าบัวบาน” พืชพรรณที่มหัศจรรย์เช่นนี้ หมิงโร่เคยพบเจอเพียงแค่ที่อธิบายอยู่ใน《ตำรายา》ที่อาจารย์มอบให้เท่านั้น

ปลายของผลหัตถ์พระพุทธเจ้าบัวบานบานออกเป็นรูปร่างเหมือนกับดอกบัว รูปร่างคล้ายกับพระหัตถ์ของพระพุทธเจ้าได้ถือดอกไม้อยู่ จึงเรียกว่าหัตถ์พระพุทธเจ้าบัวบาน สามารถนำมาทำยาได้ทั้งต้นผลหัตถ์พระพุทธเจ้าเจ็ดสิบปีออกผลหนึ่งครั้ง ผลหัตถ์พระพุทธเจ้ามีฤทธิ์ในการล้างพิษขับพิษบำรุงเลือดแก้อัมพาต เป็นวัตถุดิบสำคัญในการกลั่นโอสถยั้งอายุ

หมิงโร่รู้จักพืชพรรณพวกนี้มาจากในตำราเท่านั้น นอกจากนี้แล้ว แม้แต่รูปภาพก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน ดังนั้น แค่มองอยู่ไกล ๆ จึงไม่สามารถมั่นใจได้ อย่างน้อยต้องเอาผลไม้มาศึกษาพิจารณาดูสักลูก

หลิงหลง: ท่านแม่ ข้าไปเอง......ข้าไปเอง......

หลิงหลงบินตรงขึ้นไปยังยอดไม้ และเก็บเอาผลไม้ที่มีขนาดเท่าฝ่ามือของผู้ใหญ่ลงมาลูกหนึ่ง

หมิงโร่ถือผลหัตถ์พระพุทธเจ้าเอาไว้ในมือและพิจารณาดูอย่างละเอียด เมื่อเทียบกับข้อมูลที่บันทึกอยู่ใน《ตำรายา》ก็แน่ใจแล้วว่ามันคือต้นหัตถ์พระพุทธเจ้าบัวบาน

หมิงโร่เก็บผลหัตถ์พระพุทธเจ้าเข้าไปยังระบบการแพทย์ เพื่อทำการทดลองอย่างละเอียด จะได้ไม่เห็นผิดไป จนทำให้อาหารเป็นพิษ

หลิงหลงวนรอบหมิงโร่อยู่หนึ่งรอบ: “ท่านแม่ ข้าขอทานผลไม้สักลูกจะได้ไหม?

“ไปทานเถอะ” อย่างไรเสียเจ้าผีเสื้อนี่ก็ไม่ก็ถูกพิษอยู่แล้ว หมิงโร่จึงไม่ไปใส่ใจมันอีก

ไม่นานผลการทดลองจากระบบการแพทย์ก็ออกมา ผลหัตถ์พระพุทธเจ้าไม่มีพิษ ประกอบไปด้วยสารอาหารที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายมนุษย์อยู่มากมาย

เพียงแต่ว่า ผลหัตถ์พระพุทธเจ้าไม่มีเมล็ด สามารถขยายพันธุ์ได้โดยวิธีปักชำเท่านั้น หมิงโร่เดินไปยังใต้ต้นหัตถ์พระพุทธเจ้าบัวบาน ต้นไม้ต้นนี้นั้นสูงมาก หมิงโร่พูดคุยกับหลิงหลงอยู่พักหนึ่ง รอให้มันทานเสร็จ แล้วพาตนเองบินไปยังยอดไม้ เพื่อหักเอากิ่งไม้จะได้นำไปปลูกในห้วงกาลเวลาได้

ในขณะที่หมิงโร่กำลังพิจารณาต้นหัตถ์พระพุทธเจ้าบัวบานอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถูกสิ่งมีชีวิตที่อันตรายกำลังจับจ้องอยู่

“โร่เอ๋อร์ ระวัง!” จวินเช่อเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พาหมิงโร่ถอยหลังมาหลายสิบเมตร

ที่ที่หมิงโร่ยืนอยู่ในเมื่อสักครู่ ได้ถูกหางของงูหลามยักษ์กวาดผ่านไป ทิ้งเอาไว้เพียงร่องหลุมลึกครึ่งเซียะ หัวใจของหมิงโร่ต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมา หากไม่ใช่เพราะศิษย์พี่เคลื่อนไหวได้เร็วพอ ตนคงถูกกระแทกจนตัวแบนไปเสียแล้ว

องค์ชายเสือขาวได้กลายร่างเป็นเสือขาวในทันที กรงเล็บของมันได้กรีดท้องของงูเกิดเป็นรอยเลือดหลายสาย

เจ้าขาวคำรามขึ้นมา นึกว่าตนจะสามารถกรีดจนถึงกระดูกของงูได้ คิดไม่ถึงว่าจะกรีดเพียงให้หนังเปิดออกเท่านั้น หนังของงูหลามยักษ์นั่นหนาเกินไปเสียแล้ว

หมิงโร่ตกตะลึงจนเอ๋อไป งูหลามยักษ์นั้นมีขนาดใหญ่เท่าถังไม่ขนาดใหญ่ ผิวหนังมีสีทอง และมีลวดลายสีขาว ดวงตาขนาดเท่าระฆังคู่นั้นมีสีแดงเลือด รูม่านตาสีทอง ดูแล้วเป็นที่น่าหวาดกลัวยิ่งนัก

งูเหลือมยักษ์ได้รับบาดเจ็บ ส่งเสียงซู่ ๆ ออกมา อ้าปากสีแดงเลือดขึ้น แล้วกระโจนเข้าหาเจ้าขาว ของเหลวที่แปดเปื้อนอยู่บนเขี้ยวทั้งสองข้าง ได้ร่วงหล่นลงสู่พื้น ไม่คิดว่ามันยังมีฤทธิ์ในการกัดกร่อน กัดเซาะจนพื้นดินเกิดเป็นหลุมขึ้นมา......

หมิงโร่ตะโกนใส่: “น้ำลายของมันมีพิษ ระวัง!”

“โฮก ๆ” อย่างไรเสียเจ้าขาวก็เป็นอสูรเทวะ ไม่ได้เห็นสัตว์เลื้อยคลานที่อยู่ตรงนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด มันกระโดดขึ้นและได้ทิ้งรอยเล็บลึก ๆ เอาไว้บนหลังของงูหลามยักษ์

“ซู่ ๆ ......” งูหลามยักษ์ได้พ่นควันพิษออกมาอย่างคาดไม่ถึง

หลิงหลงบินโฉบลงมา แล้วกลืนควันพิษนั่นลงไปในคำเดียว จากนั้นก็โปรยผงเกล็ดที่มีพิษร้ายแรงลงไป ทว่าผิวของงูนั้นหนาจนเกินไป จึงไม่ค่อยจะเป็นประโยชน์อะไรมากนัก

เดิมทีซือห้าวเฉินกำลังสำรวจอยู่ที่เหมืองแร่ เมื่อได้ยินเสียงเสือคำรามลอยมาแต่ไกล หัวใจก็ตกตะลึงขึ้นมา จากนั้นก็ได้เหาะเหินไปตามที่มาของเสียงอย่างรวดเร็ว

“หลิงหลง โปรยพิษลงไปที่ปากแผลของมัน!” ได้ยินเสียงร้องของหมิงโร่ลอยมาแต่ไกล ซือห้าวเฉินก็กังวลใจเป็นอย่างมาก