บทที่ 590 ปลุกขึ้นมาก่อนถึงเวลาอันควร

หมิงโร่ไร้ซึ่งคำจะพูด มีความเคียดแค้นอะไรต่อกัน เหตุใดถึงปฏิเสธที่จะสื่อสารด้วยเล่า? หมิงโร่ทอดถอนใจ จึงนั่งกอดหัวเข่าลงไปกับที่ นางไม่อยากจะเห็นร่างวิญญาณนั่น ตาไม่เห็นใจไม่วุ่น

ทว่า หมิงโร่ต้องตกใจเมื่อพบว่า เมื่อนางหลับตาลง วิธีการกลั่นยา ความแรงของไฟและตัวยาสมุนไพรที่เงาร่างนั้นใช้ กลับประทับอยู่ในสมองของนางอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ความรู้สึกนั่น เหมือนกับถูกคนบังคับให้ ‘เรียนผ่านอินเทอร์เน็ต’ อย่างไรอย่างนั้น เจ้าไม่อยากดูไม่ได้!

หมิงโร่ไม่มีทางเลือก จึงได้แต่ฝืน ‘เรียนผ่านอินเทอร์เน็ต’ ต่อไป หวังเพียงว่าจะหมดคาบเรียนโดยเร็ว และปล่อยนางออกไปจากห้องเล็ก ๆ ที่มืดมนแห่งนี้ เพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ผู้อาวุโส ‘วิญญาณ’ ที่กำลังกลั่นยา ที่จริงแล้วมันสิ้นเปลืองแรงยิ่งนัก ในตอนนี้เอง ‘ยาบำรุง’ ของหลิงหลง ได้ออกฤทธิ์ขึ้นมา

เดิมทีที่ไร้เรี่ยวแรง จนแทบไร้เรี่ยวแรงที่จะใช้ความคิด เมื่อมี ‘ยาบำรุง’ มาเสริมกำลัง ก็ตาสว่างขึ้นมาในทันที ประสิทธิภาพในการเรียนรู้ได้เพิ่มขึ้นมาไม่น้อย

หมิงโร่สลบไปเป็นเวลาสามวัน ซือห้าวเฉินคอยเฝ้าอยู่ที่ข้างกายตลอดเวลา ดูแลอยู่ไม่ห่าง ลุกขึ้นมาล้างหน้าแต่เช้า คอยป้อนโอสถ โสมเขา หลินจือ และพวกอาหารน้ำประเภทน้ำต้มข้าววันละสามครั้ง พอตกเย็นก็ใช้กำลังภายในเปิดชีพจร......

ซือห้าวเฉินพบว่า หลังจากที่ทานยาน้ำสีทองของหลิงหลงลงไป สีหน้าและชีพจรของหมิงโร่ดีเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้น หลิงหลงผู้น่าสงสารจึงได้ถูกท่านพ่อจับมา ‘กลั่น’ ยา วิชาบังคับประจำวันก็คือ——ทำยาบำรุงร่างกายออกมาออกมาอยู่ไม่หยุด และป้อนท่านแม่ทาน ‘ยาบำรุง’ นอนหลับพักผ่อน แล้วทำโอสถต่อไป......

ส่วนองค์ชายเสือขาวนั้นได้นั่งอยู่ข้างมือข้างที่สวมกำไลปีกเพลิงของเจ้าของอยู่ตลอดเวลา เป็นเหมือนดั่งรูปปั้น ไม่ขยับเขยื้อนเลย

“หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับกำไลปีกเพลิง?” ซือห้าวเฉินเอ่ยถาม ‘รูปปั้น’ คุณชายเสือขาว

เมื่อเห็นองค์ชายเสือขาวส่ายศรีษะ ซือห้าวเฉินได้ถามขึ้นมาอีกครั้ง: “ไม่รู้ส่ายหนึ่งครั้ง กำไลปีกเพลิงไม่มีปัญหาอะไรส่วยสองครั้ง

องค์ชายเสือขาวส่ายศีรษะสองครั้ง

ซือห้าวเฉินกล่าวขึ้นอีก: “เจ้าเข้าไปในห้วงกาลเวลา ดูว่านางอยู่ในนั้นหรือไม่”

องค์ชายเสือขาวส่ายศีรษะอีกครั้ง

ซือห้าวเฉินรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แทบอยากจะถอนขนของเจ้าแมวขาวตัวนี้ออกให้หมด: “เจ้าไม่อยากเข้าไป ส่ายหัวหนึ่งครั้ง; เจ้าเข้าไปในห้วงกาลเวลาไม่ได้ ส่ายหัวสองครั้ง”

องค์ชายเสือขาวส่ายศีรษะสองครั้ง

“ช่างเถอะ” ซือห้าวเฉินตัดสินใจที่จะไม่สื่อสารกับองค์ชายเสือขาวอีกต่อไป ครุ่นคิดอยู่สักพัก “ไม่ถูก เจ้าที่เป็นสัตว์ผู้พิทักษ์กลับเข้าไปไม่ได้ ก็ไม่เท่ากับว่ากำไลปีกเพลิงมีปัญหาหรอกหรือ?”

องค์ชายเสือขาวส่ายหัว เพื่อบอกว่าตนเองก็ไม่ทราบ มันสัมผัสไม่ได้ว่ากำไลปีกเพลิงมีปัญหาอะไร แต่กลับถูกห้ามไม่ให้เข้าไปด้านใน มันรู้สึกว่า ตนถูกห้ามไม่ให้เข้าไปข้างใน เพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนอะไรบางอย่าง

ซือห้าวเฉินตายใจจากองค์ชายเสือขาวที่ถามอะไรก็ไม่รู้เลยสักอย่างโดยสิ้นเชิง กุมมือภรรยาเอาไว้ สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงอันน้อยนิตของชีพจรของนางอย่างละเอียด

เนื่องจากบริเวณรอบ ๆ มืดสนิท หมิงโร่จึงไม่สามารถประเมิณได้ว่าตนได้อยู่ในห้องที่มืดมิดแห่งนี้มานานเท่าไหร่แล้ว อย่างไรเสีย เมื่อผู้อาวุโส ‘วิญญาณ’ ท่านนั้น ได้ทำการกลั่นยาเป็นรอบที่สาม หมิงโร่ก็ได้เรียนรู้และจดจำตำรับยาและวิธีกลั่นยาทั้งเก้าชนิดที่เขากลั่นได้เป็นที่เรียบร้อย

หมิงโร่รู้สึกว่าตนเองแทบจะหัวล้านอยู่แล้ว: “ท่านไม่ต้องทำอีกรอบหรอก ข้าล้วนทำเป็นหมดแล้ว ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะนะ......”

เงาร่างสีขาวข้นกึ่งโปร่งแสงนั่น ในที่สุดก็ได้ตอบสนองบ้างเล็กน้อย เอียงตัวและทำท่าทาง ‘เชิญ’ ให้กับหมิงโร่

หมิงโร่เกาศีรษะ นี่มันหมายความว่าอย่างไร? เป็นการทดสอบหลังการเรียนการสอนอย่างนั้นหรือ?

หมิงโร่เดินไปที่ข้างกายของผู้อาวุโส ‘วิญญาณ’ อย่างระมัดระวัง ชี้ไปที่ยาที่เขากลั่นออกมา: “หากข้าสามารถกลั่นยาทั้งเก้าชนิดนี้ออกมาได้ ท่านจะปล่อยข้าไปหรือไม่?”