บทที่ 594 มาเพราะใคร

“รบกวนท่านลุง ท่านป้าและท่าผู้พี่แล้วจริง ๆ” หมิงโร่เองก็ได้เห็นถึงความพยายามจองจางกงกง

แม่ทัพใหญ่ซูโบกมือ: “ในตอนแรกพวกเราไม่มีประสบการณ์ รู้สึกรำคาญอยู่หลายวันจริง ๆ ต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดโต๊ะเตรียมต้อนอยู่ทุก ๆ วัน ต่อมาพบว่าเขามาทุกวัน จึงได้จัดโต๊ะต้อนรับเอาไว้อย่างนั้น พอฝนตกก็ย้ายไปที่ระเบียงทางเดิน

ต่อมา เลยส่งหนึ่งคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยรอต้อนรับอยู่ที่ห้องโถงในแต่ละวัน อย่างไรเสียในจวนของเราก็มีคนอยู่มาก หนึ่งเดือนตกคนละไม่กี่ครั้งเอง......”

“ฮ่า ๆ ๆ ......” หมิงโร่อดไม่ได้จึงหัวเราะออกมา นี่จางกงกงกดดันคนอื่นจนถึงขั้นไหนแล้วเนี่ย

“โร่เอ๋อร์และท่านอ๋องกลับมาแล้วหรือ?” เจ้าป้าใหญ่และเจ้าป้าสี่พร้อมทั้งบรรดาผู้พี่ทั้งหลายต่างก็ได้ออกมายังด้านหน้า “ซูเต๋อรีบไปเตรียมอาหารเที่ยง เลี้ยงต้อนรับท่านอ๋องกับพระชายาเร็วเข้า”

“ท่านป้าอย่ายุ่งเลย เตรียมอาหารทั่วไปก็พอแล้วล่ะค่ะ” หมิงโร่ยิ้มกล่าว

“ท่านและท่านอ๋องมาที่จวนของเรานานครั้ง จะสะเพร่าไม่ได้” เจ้าป้าใหญ่จับหมิงโร่เข้ามาพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่พักใหญ่ “โร่เอ๋อร์ของพวกเราสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนอีก”

“ข้าเองก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้น” หลังจากที่ทุกคนทำความเขารบซือห้าวเฉินและหมิงโร่เสร็จ ก็ได้สนทนากันเรื่องสัพเพเหระ

“พวกท่านล้อข้าอีกแล้วนะ” หมิงโร่สั่งให้ชูอีและฉืออู่ยกของฝากที่นางเตรียมเอาไว้ให้ทุกคนเข้ามา

ของที่เตรียมไว้ให้ท่านลุงและท่านป้านั้นคือผ้าและเครื่องประดับ ของที่นำมาฝากผู้พี่เป็นอาวุธเหล็กเสวียนและพวกกระดาษพู่กันที่มีเฉพาะในจงโจวเท่านั้น

“พวกนี้......เป็นของที่มีเฉพาะในตำหนักหยุนจงหรือ?” ตระกูลของเจ้าป้าใหญ่มีคนเป็นราชวงศ์การค้า ได้พบเจอของดี ๆ มาตั้งแต่เล็ก ของที่ประณีตละเอียดอ่อนเช่นนี้ พบได้ไม่มากเลยจริง ๆ

ตอนนั้นหมิงโร่บอกเพียงว่าจะกลับไปเยี่ยมอาจารย์ที่สำนัก แน่นอนว่าการเดินทางไปที่จงโจวนั้นเป็นความลับ: “พวกเรายังได้ไปเที่ยวที่ซีเจี้ยอีกด้วย และได้พบกับเรือบรรทุกสินค้าที่มาจากจงโจวพอดี ของพวกนี้เป็นสินค้าพื้นเมืองจากจงโจว”

“อ๋อ” เจ้าป้าทั้งสองคนต่างพากันพยักหน้า “มิน่าของพวกนี้ถึงได้ประณีตเช่นนี้ ที่แท้ก็มาจากจงโจวนี่เอง

ข้าเองก็เคยได้ยินมาว่า เรือบรรทุกสินค้าที่มาจากจงโจ จะมีของแปลกใหม่นำมาด้วย ทุกครั้งที่เรือจอดเทียบท่า เรือยังไม่ทันจะนำสินค้าลง สินค้าก็ได้ถูกแย่งซื้อไปหมดแล้ว”

“โร่เอ๋อร์ช่างโชคดีจริง ๆ ว่ากันว่าเรือบรรทุกสินค้าของจงโจวหนึ่งปีมีแค่หนึ่งรอบ และไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่กันแน่ พูดได้ว่าสามารถพบเจอได้แต่ไม่สามารถเรียกร้องมันมาได้”

แม่นมของเจ้าป้าสี่ได้เข้ามารายงาน บอกว่าลานเรือนได้เก็บกวาดเรียบร้อย เจ้าป้าสี่กล่าว: “เดินทางมาเหนื่อย ท่านอ๋องและพระชายาไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

“เช่นนั้นข้าไปพักผ่อนก่อน สักประเดี๋ยวค่อยมาคุยกับท่านป้า”

หมิงโร่และซือห้าวเฉินกลับถึงเรือน ฉืออู่ได้หอบรายงานและจดหมายลับเข้ามาหอบใหญ่ องค์หยุนชินอ๋องไปที่จงโจวเป็นเวลาหนึ่งเดือน ‘งานราชการ’ ที่ทับถมกันมานั้นมีมากมายเลยทีเดียว

หมิงโร่พบว่าหนังสือที่ฉืออู่หอบเข้ามานั้นมีจำนวนน่าสนใจมากเลยทีเดียว กองรวมไว้ด้วยกัน สามารถถมซือห้าวเฉินได้กว่าครึ่งตัว: “สู้ ๆ นะ”

“เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเจ้ากำลังดีใจที่เห็นข้ามีความทุกข์นะ?” ซือห้าวเฉินใช้นิ้วกวาดจมูกของหมิงโร่

“ไม่หรอก......ไม่หรอก......ท่านต้องคิดไปเองอย่างแน่นอน” หมิงโร่รีบโบกมือโดยเร็ว

“ส่งข้าเข้าไปทำงานในห้วงกาลเวลาเถอะ” ซือห้าวเฉินรู้สึกกดดันเมื่อได้เห็นเอกสารราชการที่กองกันเป็นภูเขา จึงคิดที่จะเข้าไปในห้วงกาลเวลาเพื่ออาศัย ‘ความแตกต่างของเวลา’

“เอ๊ะ ทำไมข้าคิดไม่ถึงนะ” หมิงโร่รู้สึกว่า สมองของซือห้าวเฉินนั้นครุ่นคิดได้รวดเร็วจริง ๆ “ท่านเข้าไปทำงานก่อน อีกเดี๋ยวข้าค่อยไปหาท่าน”

หมิงโร่ส่งซือห้าวเฉินเข้าไปในห้วงกาลเวลา เมื่อเห็นว่าอะยวนได้จัดเตียงเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงบอกว่าจะนอนพักสักหน่อย อย่าให้คนอื่นเข้ามารบกวน

เช้าวันถัดมา มีห้วงกาลเวลาอยู่ในมือ เอกสารราชการที่กองกันเป็นภูเขา ซือห้าวเฉินได้จัดการไปกว่าครึ่งแล้ว เจ้าป้าทั้งสองท่านชวนหมิงโร่ออกไปเดินซื้อของ ซือห้าวเฉินจึงอยู่ที่จวนแม่ทัพ และจัดการกับงานราชการต่อไป