บทที่ 596 ทำลายหลักฐาน

“พระสวามีเหนื่อยมาทั้งเช้า ควรที่จะพักผ่อนแล้ว” หมิงโร่กล่าวพลางยิ้มตาหยี

“เช่นนั้นข้าก็จะนอนพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน” ซือห้าวเฉินจงแกล้งพระชายาน้อย

“ได้ ท่านพัหผ่อนเถอะ” หมิงโร่ดีดตัวลุกขึ้น “ข้าจะไปเอง”

“อืม~” ซือห้าวเฉินทำเป็นลากเสียงยาว จิ้มปลายจมูกของหมิงโร่เบา ๆ “ทำไมไม่มีความอดทนเช่นนี้นะ?”

“รอข้าพิสูจน์ความอดทนของตัวเอง ผู้ร้ายคงทำลายหลักฐานหมดไปนานแล้ว” หมิงโร่เปิดตู้เสื้อผ้าออก เปลี่ยนไปสวมชุดที่ไม่ค่อยสะดุดตานัก และถอดเครื่องประดับที่อยู่บนศีรษะออก เหลือเอาไว้เพียงปิ่นหยกชิ้นหนึ่งเท่านั้น

ซือห้าวเฉินเองก็ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน พาพระชายากระโดดข้าวกำแพงออกไปจากจวนแม่ทัพ หมิงโร่ชี้ทางไปตามความทรงจำ ไม่ถึงสิบห้านาที ทั้งสองคนก็ได้มาถึงด้านนอกของร้านเนื้อตุ๋นแห่งนั้น

ตอนนี้เถ้าแก่จูยังไม่ได้กลับมา เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาอาหาร ในร้านจึงขายดีไม่น้อย

พนักงานคนหนึ่ง ได้หั่นเนื้อใส่ห่อตามที่ลูกค้าสั่ง ที่ด้านหลังโต๊ะคิดเงินมีสตรีหน้าตางดงามอายุประมาณยี่สิบกว่ายืนอยู่ คอยคิดเงินและเก็บเงิน เห็นพนักงานค่อนข้างที่จะเคารพนาง คงจะเป็นภรรยาของเถ้าแก่จู

หมิงโร่ยักคิ้วเล็กน้อย สตรีนางนี้รูปร่างบอบบาง ผิวพรรณดี สวมชุดกระโปรงสีบานเย็น ปักปิ่นทองบนศีรษะ ในขณะที่เก็บเงินทอนเงิน กำไลกระดิ่งที่สวมอยู่บนข้อมือได้ส่งเสียงดัง

พูดถึงเพียงแค่หน้าตา แน่นอนว่าเป็นเถ้าแก่จู ‘หวังสูง’ แต่ร้านเนื้อตุ๋นแห่งนี้มีพื้นที่ถึงสามช่องร้าน ดูใหญ่พอสมควร ดูจากการแต่งตัวของนางแล้ว ครอบครัวของเถ้าแก่จูดีกับนางไม่น้อย

“ฮูหยินท่านนี้ ท่านจะรับอะไรดีหรือ?” เมื่อพนักงานขายของให้กับลูกค้าที่อยู่ตรงหน้าเสร็จเรียบร้อย ก็ได้มาต้อนรับหมิงโร่

“ในร้านของเจ้ามีพวกมังสวิรัติตุ๋นหรือไม่?” เนื่องจากมีเหตุการณ์เพิ่ม ‘วัตถุดิบ’ อยู่ก่อนหน้า หมิงโร่จึงค่อนข้างจะมีอคติกับร้านแห่งนี้ จึงได้จงใจถามในสิ่งที่ไม่มี

พิจารณาดูอย่างลับ ๆ เนื้อตุ๋นที่กำลังขายอยู่ในตอนนี้ ไม่ได้ผ่านการเพิ่ม ‘วัตถุดิบ’ ดูแล้ว เนื้อตุ๋นที่เพิ่ม ‘วัตถุดิบ’ ได้ขายให้จวนแม่ทัพไปหมดแล้ว

“ปกติแล้วร้านของพวกเรามีตุ๋นไข่ไก่และเต้าหู้ตากแห้ง แต่วันนี้พวกมังสวิรัติตุ๋นได้ไม่ดี หากฮูหยินอยากจะทาน พรุ่งนี้ค่อยมาอีกทีก็ได้ขอรับ” พนักงานแนะนำกับหมิงโร่อีก “ผักดองของร้านเรานั้นอร่อยมาก ฮูหยินจะลองซื้อไปชิมหน่อยไหมขอรับ”

“ข้าอยากจะซื้อแค่ตุ๋นเต้าหู้แห้ง” หมิงโร่ส่ายศีรษะ แล้วพาซือห้าวเฉินจากไป

“เนื้อตุ๋นที่อยู่ในร้านพวกนั้นต่างก็ปกติดีหรือ?” ซือห้าวเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย

“อืม” หมิงโร่พยักหน้า

ตรงข้ามร้านเนื้อตุ๋นมีภัตตาคารร้านหนึ่งอยู่พอดี หมิงโร่และซือห้าวเฉินได้เดินเข้าไปในภัตตาคาร แล้วได้เลือกนั่งในห้องส่วนตัวที่สะดวกต่อการจับตาดูร้านเนื้อตุ๋น

ร้านเนื้อตุ๋นแห่งนั้นด้านหน้าเป็นหน้าร้าน ด้านหลังเป็นห้องครัว มีคนวัยกลางคนคนหนึ่ง กำลังยุ่งกับงานอยู่ที่ลานด้านหลัง

ไม่นานนัก เถ้าแก่จูก็ได้พาพนักงานอีกสองคนกลับมา พนักงานทั้งสองเมื่อกลับมาถึง ก็ได้ไปทำหน้าที่ของตนต่อ

เมื่อสตรีนางนั้นเห็นเถ้าแก่จูกลับมา ก็ได้ยิ้มหวานให้กับเขา: “ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ เหตุใดถึงได้ไปนานเช่นนี้เล่า?”

เถ้าแก่จูไม่อยากจะเชื่อจริง ๆ ว่า ภรรยาที่งดงามและอ่อนโยนจะเป็นคนชั่วช้าที่ทำให้พวกเขาทั้งครอบครัวต้องตาย เขาชะงักอยู่สักพัก จากนั้นก็ได้กล่าวคำแก้ตัวที่ได้เตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้: “ขาหมูเพิ่งจะออกจากเตา มีน้ำซุปตกค้างอยู่ กว่าจะเดินไปถึงทำให้น้ำหนักลดลงไปไม่น้อย พ่อครัวของจวนแม่ทัพชั่งดู ขาดไปกิโลกว่า ๆ ข้าขอโทษขอโพยอยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้ไม่เอาความ”

“ท่านพี่รีบดื่มน้ำพักผ่อนก่อนเถอะ” สตรีนางนั้นรินชาถ้วยหนึ่ง แล้วยื่นให้เถ้าแก่จู “ตระกูลใหญ่อย่างจวนท่านแม่ทัพ ยังจะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้อีก จะขี้เหนียวเกินไปหน่อยไหม......”

นางยังคิดจะเอ่ยต่อ เห็นมีลูกค้ามาก็เลยหยุดพูด: “ท่านป้า รับอะไรดีคะ?”