บทที่ 600 มาหาเรื่อง

ไป๋เซินคิดว่า พระชายาคงจะยังไม่รู้ว่า พวกเขามีอำนาจเด็ดขาดในนครหยุนอาน มดตะนอยตัวเล็กเหล่านั้นก่อคลื่นใหญ่อะไรไม่ได้อย่างแน่นอน แต่ว่า ในเมื่อพระชายาต้องการใช้เหตุผลทำให้คนอื่นยอมจำนน ก็ให้พวกนั้นได้เปิดร้านก่อนก็แล้วกัน

“ใต้เท้าไป๋ เจ้าสามารถหาข้อมูลหลัก ๆ ในการประมูลของพวกเขามาได้หรือไม่?” หมิงโร่เอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกริ่ม

เมื่อได้ยินพระชายากล่าว ไป๋เซินก็รู้ทันทีว่าพระชายามีแผนการที่จะหากเงินได้อีกแล้ว เรดาร์ทำเงินของเขาได้เปิดทำการขึ้นมาทันที: “เรื่องนี้ไม่ยากขอรับ”

ปกติแล้ว โรงประมูลเพื่อดึงดูดลูกค้า มีบางครั้งที่ได้เผยแพร่ข้อมูลในการประมูลออกมา มีบางครั้งที่จงใจเก็บเป็นความลับ ล้วนต้องดูว่าต้องการทำด้วยวิธีไหน

แต่ ‘จู้เป่าเจ’ เป็นร้านเปิดใหม่ ยังไม่มีชื่อเสียงอะไร จึงได้แต่กระจายข้อมูลสินค้าที่เข้าร่วมประมูลออกมาเพื่อดึงดูดผู้คน คิดว่ายกเว้นของประมูลรั้งท้าย ข้อมูลสินค้าประมูลอื่น ๆ คงไม่ยากที่จะรวบรวม

“เช่นนั้นใต้เท้าไป๋พยายามเอาข้อมูลของสินค้าประมูลมาให้ข้าให้ได้ในพรุ่งนี้” หมิงโร่ได้ส่งห้วงความคิดเข้าไปในห้วงกาลเวลา มองดูสินค้าที่ตนนำมาจากจงโจวแล้วลูบฝ่ามือ

“ขอรับ” ไป๋เซินยังคงสงสัย พระชายาคิดจะทำสิ่งใดกันแน่ “ไม่ทราบว่าพระชายาต้องการข้อมูลการประมูลพวกนั้นเพื่ออะไรหรือขอรับ? "

“ร้านประมูลของเราก็ขายเหมือนกันอย่างไรเล่า!” พวกเขาไม่ต้องทำอะไรมาก เพียงแค่นำของที่มีคุณภาพดีกว่า ‘จู้เป่าเจ’ ออกมา ไม่เชื่อหรอกว่า ‘จู้เป่าเจ’ จะสามารถประมูลได้ราคาสูง

ไป๋เซินเป็นคนในวงการค้าขายคนหนึ่ง สมองของเขาครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าพระชายาคิดจะทำสิ่งใด: “พระชายาโปรดวางใจ ข้าน้อยจะต้องเอาข้อมูลการประมูลของ ‘จู้เป่าเจ’ อย่างละเอียดที่สุดมาได้อย่างแน่นอน”

“เจ้าปล่อยข่าวออกไปตั้งแต่ตอนนี้เลย บอกว่าโรงประมูลของเราก็จะจัดงานประมูลเช่นกัน ส่วนเวลา......เอาเป็นหลัง ‘จู้เป่าเจ’ หนึ่งวัน

“ข้าน้อยทราบแล้ว จะไปจัดการตอนนี้เลยขอรับ” ไป๋เซินรู้ว่าพระชายาจะพาตัวเองหาเงิน แม้แต่เดินก็ยังเดินอย่างรวดเร็ว

วันที่ ‘จู้เป่าเจ’ เปิดร้านนั้นคึกคักเป็นพิเศษ เมื่อถึงเวลาอันเป็นมงคล ผ้าแดงที่คลุมอยู่บนตัวอักษรสีทองที่เขียนไว้ว่า ‘จู้เป่าเจ’ ก็ได้ถูกเปิดออกท่ามกลางเสียงประทัด ทีมเชิดสิงโตเดินตามจังหวะกลองที่สนุกสนาน ได้แสดงท่ายากออกมามากมาย

หมิงโร่และซือห้าวเฉินได้แฝงตัวอยู่ในหมู่ผู้คน มือข้างหนึ่งของซือห้าวเฉินกอดหมิงโร่เอาไว้ ส่วนมืออีกข้างจับมือหมิงโร่ น้อยมากที่เซวียนเอ๋อร์ไปได้เห็นเหตุการณ์ที่คึกคักเช่นนี้ ไม่สนใจว่าพี่ใหญ่และพี่สะใภ้มาเพื่อหาเรื่อง เขาตบมือพลางร้องชื่นชมไปพร้อมกับผู้คน

เมื่อทุกคนดูการเชิดสิงโตเสร็จ ก็ได้เข้าไปใน ‘จู้เป่าเจ’ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้มีคนจงใจร้องราคาสุ่มสี่สุ่มห้า ลูกค้าชั้นล่างจะต้องวางเงินประกันหนึ่งหมื่นตำลึง ส่วนห้องส่วนตัวในชั้นสองและชั้นสาม ต้องวางเงินห้าหมื่นตำลึงก่อนที่จะเข้ามา

ซือห้างเฉินส่งสายตาให้กับฉืออู่ ฉืออู่จึงได้ล้วงตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงห้าใบออกมาจากหน้าอก และได้เพิ่มให้อีกหนึ่งพันตำลึง เพื่อขอป้ายห้องส่วนตัวชั้นฟ้าหมายเลขหนึ่งที่ชั้นสอง

หลังจากที่มอบตั๋วเงินออกไป ฉืออู่ก็ถอนหายใจออกยาว ๆ เขาไม่เคยพกเงินเยอะเช่นนี้ออกจากบ้านมาก่อน กลัวว่าไปทำหายโดยไม่ระวัง

ได้มีคนนำทางพวกหมิงโร่ไปยังห้องส่วนตัว สมกับที่เป็นห้องชั้นฟ้าหมายเลขหนึ่ง เปิดหน้าต่างออกก็อยู่ตรงข้ามกับเวทีประมูลพอดี สามารถมองเห็นได้อย่างดีเยี่ยม

นี่เป็นครั้งแรกที่เซวียนเอ๋อร์มาโรงประมูล เขาพิงอยู่ที่ขอบหน้าต่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น: “ที่ด้านล่างคนเยอะมากเลย"

ฉืออู่คอยเฝ้าอยู่ที่ข้างกายเซวียนเอ๋อร์ หมิงโร่ยื่นป้ายให้กับเจ้าหนูน้อย: “อีกสักครู่เววียนเอ๋อร์ช่วยพี่สะใภ้ยกป้ายนะ”