บทที่ 8 สงสัยว่าพระชายาจะมีปัญหา

นางอยู่ตรงหน้าชัด ๆ แต่เหมือนมีหมอกปกคลุมอยู่ ทำให้รู้สึกลึกลับ และดูไม่จริงใจ : “ส่งคนไปหนานหรงเพื่อสืบดูอย่างละเอียด......”

“พระองค์สงสัยว่าพระชายามีปัญหาหรือพ่ะย่ะค่ะ ?” ไป๋เชินรู้สึกประหลาดใจมาก ในเมื่อท่านอ๋องสงสัยพระชายา ทำไมยังให้พระชายารักษาเขาอีก เป็นที่รู้กันดีว่า คนที่มีทักษะการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม ย่อมมีวิธีทำร้ายคนมากกว่าวิธีรักษาคนอย่างแน่นอน

เหอะ ตัวตนขององค์หญิงหงสาผู้นี้ รวมไปถึงทักษะการแพทย์ของนาง ยิ่งกว่ามีปัญหาเสียอีก

แววตาของซือห้าวเฉินส่องประกายคมกริบ : “เรื่องที่เกี่ยวข้องกับนาง ข้าต้องการรู้ทั้งหมด”

“หม่อมฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เชินเดินไปสองสามก้าว ก็หันกลับมามองซือห้าวเฉิน “เช่นนั้น......ตอนบ่ายจะให้พระชายามาฝังเข็มให้ไหมพ่ะย่ะค่ะ ?”

“ให้หมอสวีมาอยู่เป็นเพื่อน” เขามีใจคิดที่จะทำร้ายคน แล้วจะไม่มีใจคิดจะปกป้องคนได้อย่างไร ? ในเมื่อรู้ว่าหมิงโร่ไม่มีทางคิดเอาชีวิตตนเอง แต่ก่อนที่จะสืบหาสิ่งที่น่าสงสัยในตัวนางจนกระจ่าง จะไม่ป้องกันไว้บ้างก็คงไม่ได้

ไป๋เชินยังคงรู้สึกว่าไม่เหมาะสม แต่เขาไม่มีทางสงสัยในการตัดสินใจของท่านอ๋องเด็ดขาด ในฐานะที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชา เขามีหน้าที่ต้องคอยเตือนสตินายท่าน แต่ไม่มีสิทธิ์ควบคุมนายท่าน

“พระชายา......พระชายาเพคะ ตื่นได้แล้วเพคะ......”

หมิงโร่มักจะหงุดหงิดเมื่อตื่นนอน ยิ่งถูกปลุกให้ตื่นก็ยิ่งโมโห ทันทีที่ลืมตาขึ้น ม่านคลุมเตียงสีแดงสด สีสันเช่นนี้เมื่อผนวกรวมเข้ากับความหงุดหงิดที่วนเวียนอยู่ในสมอง ความทรงจำอันเจ็บปวดที่แทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ ทำให้เธอรู้สึกสั่นสะท้าน

พระชายาเพคะ......” จือซูตะโกนเรียกอีกครั้ง

“อืม” หมิงโร่ลุกขึ้นนั่ง แล้วยื่มมือไปเปิดม่าน

ในมือของจือซูถือชุดสีชมพูอยู่หนึ่งชุด : “หม่อมฉันจะเปลี่ยนชุดให้พระชายานะเพคะ”

“เปลี่ยนชุดใหม่” หมิงโร่ขมวดคิ้ว เธอไม่ชอบสีชมพูตั้งแต่เด็ก

“เพคะ” จือซูเปิดตู้เสื้อผ้าออก เสื้อผ้าชุดนั้นถูกพับเอาไว้ ไม่สามารถมองเห็นรูปแบบและลวดลายได้ หากพระชายาไม่ชอบก็คงเป็นเพราะไม่ชอบสีสัน จือซูจึงเลือกชุดกระโปรงแขนกว้างสีม่วงอมฟ้าออกมา แล้วเดินเข้าไปหาหมิงโร่ “พระชายาเพคะ ชุดนี้ใช้ได้ไหมเพคะ ?”

“อืม” หมิงโร่พยักหน้า

จือซูช่วยหมิงโร่สวมเสื้อผ้าไปพลาง ครุ่นคิดไปพลาง เสื้อผ้าล้วนนำติดตัวมากับพระชายาตอนแต่งงาน ด้านในมีชุดสีชมพูอยู่เป็นจำนวนมาก นางเองยังคิดว่าพระชายาชอบสีชมพูเป็นพิเศษ แต่ดูเหมือนว่านางจะคิดผิดแล้ว

เมื่อแต่งกายเรียบร้อยแล้ว จือซูก็ทำผมแต่งหน้าให้หมิงโร่ : “พระชายาอยากทำผมทรงอะไรเพคะ”

“ทำทรงที่เรียบง่ายก็พอ” หมิงโร่สะบัดผมยาวที่อยู่ด้านหน้าไปไว้ด้านหลัง ผมของร่างเดิมนั้นสวยมาก เรียบลื่นราวกับเส้นไหม ดำขลับและหนา ยาวเลยเอวลงมา

“อีกเดี๋ยวพระองค์จะต้องไปพบท่านอ๋องไม่ใช่หรือเพคะ ?” จือซูเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

“แล้วอย่างไร ?” หมิงโร่เข้าใจความหมายของจือซูดี แต่เธอไม่คิดที่จะ “เอาชนะใจผู้ชายด้วยความงาม” ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซือห้าวเฉิน ไม่ได้เป็นอย่างที่จือซูคิด ยางอาศัยความสามารถเพื่อแลกอาหาร ไม่ได้ใช้ความงามเพื่อปรนเปรอผู้อื่น

“เอ่อ” จือซูรู้สึกว่าความคิดของพระชายายากจะคาดเดา ต่อไปนางไม่ควรจะแสดงความฉลาดออกมาอีก จึงเกล้าผมอย่างง่ายให้กับหมิงโร่ และปักปิ่นปักผม “พระชายาเพคะ แบบนี้ใช้ได้ไหมเพคะ ?”

ถึงแม้กระจกทองแดงบานนี้ จะมองเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่ก็พอจะมองภาพรวมออก ทรงผมนี้ดูเรียบง่าย ไม่กระทบต่อการทำงาน หมิงโร่รู้สึกพอใจอย่างมาก : “ดีมาก”

หมิงโร่มองดูหญิงสาวที่อยู่ในกระจกอย่างละเอียด เห็นอยู่ชัด ๆ ว่างดงามมาก ทำไมก่อนหน้านี้จึงถูกคนจับแต่งหน้าจนดูน่าตกใจเช่นนั้น ทำให้นางต้องรู้สึกหวาดกลัวกระจกอยู่ไม่น้อย

“พ่อบ้านโจวนำของที่พระองค์ต้องการมาส่งให้แล้วเพคะ หม่อมฉันให้พวกเขานำไปไว้ที่ห้องหนังสือแล้ว พระองค์จะเสด็จไปดูไหมเพคะ”