บทที่ 3

ค่ำคืนนั้นมืดสนิท จวนท่านชายเงียบสงัด

ร่างหนึ่งกำลังเดินด้อม ๆ มองๆ ไปยังที่ซึ่งท่านชายหรงกำลังนอนอยู่ ชูซินตัดสินใจช่วยท่านชายหรงในที่สุด “ถ้าเขารอด เราก็แยกกันใช้ชีวิตอย่างสันติได้” เธอคิด

ท่านชายหรงไม่เคยบังคับให้ท่านหญิงหรงอะไรเลยเลยในช่วงสามปีที่ผ่านมา ดังนั้นชูซินจึงคาดการณ์ว่าในวันข้างหน้าเขาจะไม่แว้งกัดคนที่ช่วยเหลือเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ชีวิตของเธอคงจะไม่แน่นอนหลังจากที่ท่านชายหรงเสียชีวิต จะดีกว่าถ้าทำให้ ท่านชายหรง เป็นหนี้บุญคุณเธอถ้าเป็นไปได้

เขาอาจปล่อยเธอเป็นอิสระได้ง่าย ๆ ถ้าเธอต้องการหย่าในภายหลัง

ชูซินหยุดอยู่ที่ประตูห้องนอนของท่านชายหรงและเห็นว่าไม่มีใคร เธอสงสัยว่าองครักษ์อยู่ที่ไหนแล้วจึงเหลือบไปมองที่มุมมืดมุมหนึ่ง

จากนั้นเธอก็ผลักประตูออกอย่างแผ่วเบา

องครักษ์สองคนในความมืดตบหน้าอกด้วยความโล่งอกที่ชูซินล้มเหลวในการค้นพบพวกเขา

“เหตุใดท่านหญิงหรงจึงมาเยี่ยมท่านชายในยามดึกเช่นนี้” องครักษ์หญิงที่ชื่อโยวหลิงถามสหายของนาง

องครักษ์ชายนามโยวหมิงส่ายศีรษะอย่างสับสน “นางมาตอนเที่ยงแต่กลับไม่เข้าพบ มาดึกดื่นอีกเช่นนี้มีจุดประสงค์อันใด?”

"ไปตรวจสอบกัน!" โยวหลิงเหินขึ้นไปบนหลังคาด้วยการกระโดดครึ้งหนึ่ง

หลังจากลังเลอยู่บ้าง โยวหมิงก็ตามนางไป

ในห้องท่านชายผู้กำลังนอนอยู่บนเตียง ชูซินตกตะลึงกับรูปร่างหน้าตาของเขา

เธอเคยได้ยินคำชมมากมายเกี่ยวกับการปรากฏตัวของท่านชายหรงจากสาวใช้ ในที่สุด เธอก็ได้เห็นด้วยตาของเธอเองว่าท่านชายผู้นี้หล่อเหลาเพียงใด

ชายคนนั้นกำลังนอนหลับอย่างเงียบงันอยู่บนเตียงและมีความงดงามเกินธรรมดาบนใบหน้าของเขา ด้วยผมสีดำของเขาที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ หมอน เขามองดูซีดเซียวจากความเจ็บป่วยและใบหน้าของเขาก็ตอบลงเล็กน้อย เขามีคิ้วที่โฉบเฉี่ยวและขนตาที่เรียวยาว ตอนนี้เขาหลับตาและเม้มริมฝีปากซีดขาวของเขาเล็กน้อย

“หรือเขาจะขมวดคิ้วเพราะความเจ็บปวด?