บทที่ 1 คู่หมั้นไร้ใจ

“อีอ้วน ไม่อยากถอนหมั้นงั้นหรือ? ฝันเอาเถอะ!”

กู้หมิงซวงถูกถีบเข้าที่บั้นท้ายจนกลิ้งหลุนๆ หัวไปกระแทกกับขอบประตูเข้าอย่างจัง

ความเจ็บพลันแล่นแปล็บ จนกู้หมิงซวงหน้ายับยู่ยี่ไปหมด

ในขณะที่กำลังมึนเบลออยู่นั้น ใบหน้าดุดันแข็งกร้าวของใครบางคนก็ปรากฏเข้ามาในกรอบสายตาของนาง สายตาคู่นั้นราวกับจะเชือดเฉือนนางทั้งเป็นอย่างไรอย่างนั้น

“จิ้นหยวนหลานของข้าเป็นถึงถงเซิง เป็นผู้มีการศึกษาเพียงหนึ่งเดียวในหมู่บ้าน สมควรไปได้ดิบได้ดีในเเส้นทางข้างหน้า! ไยเจ้าไม่หัดดูสภาพตัวเองเสียบ้าง เป็นได้แค่อีอ้วนหน้าเขรอะ ในหมู่บ้านนี้ไม่มีผู้ใดขี่เหร่เท่าเจ้าแล้ว!”

เสียงกระแทกแดกดันดังบาดหูจนในหัวของกู้หมิงซวงอื้ออึงไปหมด

ถอนหมั้น?

เธอเป็นถึงมือฉมังในด้านการแพทย์และการใช้พิษในศตวรรษที่ 21 เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายในดงดาบและมรสุมลูกธนูมาแล้วนับไม่ถ้วน

อย่าว่าแต่คู่หมั้นเลย แม้แต่จับมือกับบุรุษสักคนนางยังไม่เคย จักไปถอนมงถอนหมั้นอันใดกัน?

อีกอย่างนางงามล่มเมืองถึงเพียงนี้ ผู้ใดบังอาจมาว่านางขี้เหร่?

อยากตายหรืออย่างไร?

กู้หมิงซวงค้ำขอบประตู พยุงกายลุกขึ้น เมื่อนางเปิดเปลือกตา ประกายทิ่มแทงก็ฉายวาบผ่านทางดวงตาคู่นั้น

“หุบปาก!”

สิ้นคำพูด นางก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ ยามถัดมาความทรงจำสะเปะสะปะมากมายหลายอย่างพลันจู่โจมเข้ามาในหัวของนางอย่างกะทันหัน

กู้หมิงซวงบุตรสาวผู้โง่เขลาเบาปัญญาของตระกูลกู้แห่งหมู่บ้านต้าเฉียว อายุครบสิบห้าปีพอดี

ไม่เพียงแค่มีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ ซ้ำยังถูกคู่หมั้นนามว่าสวีจิ้นหยวนขอถอนหมั้นจนตกเป็นที่ขายหน้า

นางผู้ไร้สมองมาขอร้องอ้อนวอนถึงเรือน แต่บุรุษผู้เป็นคู่หมั้นกลับปิดประตูใส่หน้า ซ้ำยังเรียกสวีเฟิงฉินผู้เป็นอามาประทุษร้ายนาง จนเจ้าของร่างเดิมแทบตายทั้งเป็น

เหอะ

หลังจากรำลึกความทรงจำเหล่านี้ได้ กู้หมิงซวงก็พ่นเสียงยิ้มเยาะออกมาทางโพรงจมูก

ปัญญาอ่อนแล้วอย่างไรขี้เหร่แล้วอย่างไร? หากคิดจะมารังแกนางล่ะก็ เก็บเอาไปฝันเสียเถอะ！

สายตาเหลือบเห็นสวีเฟิงฉินยกพลั่วเหล็กขึ้นมาเตรียมฟาดลงบนศีรษะ กู้หมิงซวงจึงรีบพลิกตัวหลบอย่างเร็วไว

“ฮึ！ อีนางอ้วน กล้าหลบข้ารึ?”

“อีนางอ้ว?”

สายตาทอดมองไปยังสตรีร้ายกาจผู้มีรูปร่างไม่ได้ต่างจากนางเสียเท่าไหร่ กู้หมิงซวงตีหน้านิ่ง ยื่นมือออกไปแย่งพลั่วมา แล้วฟาดลงที่หน้าของอีกฝ่าย

สวีเฟิงฉินพลันร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยไขมันบิดเบี้ยวขึ้นมาในชั่วพริบตา ฟันหนึ่งซี่ที่อาบไปด้วยเลือดตกลงบนพื้น

“อีหมูอ้วน เจ้ากล้าตีข้าเหรอ! เจ้า……”

ไม่รอให้สวีเฟิงฉินกล่าวจบ กู้หมิงซวงก็เคลื่อนตัวไปอยู่ข้างหลังนาง แล้วยกเท้าถีบลงบนหลังของสวีเฟิงฉิน จนนางกลิ้งตกขั้นบันได

สวีเฟิงฉินเคยถูกทำร้ายแบบนี้เสียเมื่อไหร่ ตอนนี้นางนอนหงายท้องหมดสภาพเหมือนตะพาบน้ำ จะลุกขึ้นมาก็ลุกไม่ได้

กู้หมิงซวงเดินลงบันไดไปอย่างเชื่องช้า แล้วปรายตามองอีกฝ่ายจากที่สูง

“เจ้ามันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าเป็นผู้ใหญ่นะ……”

สวีเฟิงฉินเห็นกู้หมิงซวงที่อยู่ตรงหน้าเหมือนมีสองร่างอย่างกับผี นางแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

คนตรงหน้านี้ใช่กู้เอ้อยาผู้ขี้ขลาดจริงๆหรือ?

“ผู้ใหญ่?”

กู้หมิงซวงแสยะยิ้ม วินาทีถัดมาพลันใช้เท้าเหยียบลงที่หน้าสวีเฟิงฉิน

นางตัวหนักเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อลงน้ำหนักที่ปลายเท้า ก็แทบจะบดขยี้ใบหน้าของสวีเฟิงฉินจนแหลกละเอียด

“อย่างเจ้าน่ะหรือเรียกว่าผู้ใหญ่? ข้าถามเจ้าหน่อย ใครกันแน่ที่เป็นอีอ้วน?!”