บทที่ 34 สั่งสอนกู้เหล่าไท่ไท่

กู้ตงเหมยก้าวเท้าไปก็วิ่งเลย กู้เหล่าไท่ไท่ยังไม่ทันที่จะรั้งตัวนางไว้

“เจ้าสามนอนอยู่บนเตียงใกล้จะตายแล้ว ในบ้านจนจะตายอยู่แล้วจะไปเอาเนื้อมาจากไหนกัน”

พอเห็นว่ากู้ตงเหมยไม่ได้ฟังที่ตัวเองพูดด้วยซ้ำ ยังคงยิ่งวิ่งยิ่งไกลออกไป กู้เหล่าไท่ไท่จึงต้องกระทืบเท้า แล้วไล่ตามออกจากบ้านไป

“เจ้ารีบกลับไปกับแม่เดี๋ยวนี้ อย่าไปวุ่นวายให้ความซวยมันติดตัวมา อยากกินเนื้อเดี๋ยวพรุ่งนี้แม่ไปซื้อให้เจ้า”

โชคดีที่กู้เจ้าสามไม่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ ถ้าเกิดได้ยินเข้าคงจะโมโหจนตายไปเลยก็ได้

“ท่านแม่ ท่านคงไม่รู้ใช่ไหม วันนี้ตอนที่ข้าเล่นอยู่ที่ลำธาร ได้ยินพวกเขาพูดว่าเอ้อยาไปซื้อของกินมากมายจากตลาด แถมยังขนของกลับมาเต็มเกวียนด้วย”

กู้ตงเหมยพูดขึ้นมาด้วยดวงตาเป็นประกาย

“อะไรนะ?”

กู้เหล่าไท่ไท่นิ่งอึ้งไปเล็กน้อยเลย

เป็นไปได้ยังไงกัน?

ฐานะทางบ้านของเจ้าสามเป็นยังไงนั้นนางรู้ดี เมื่อหลายวันก่อนยังยากจนจนไม่มีข้าวสารกรอกหม้อ……

พอเห็นว่าใกล้จะไปถึงประตูบ้านฟางนั่นแล้ว กลิ่นเนื้อหอมนั่นยิ่งอยู่ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นมา ความสงสัยในใจกู้เหล่าไท่ไท่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

หรือว่า บ้านเจ้าสามจะมีเนื้อจริง ๆ หรือ?

กู้ตงเหมยทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว วิ่งเข้าไปก็เริ่มทุบประตูเลย

“น้องสะใภ้ รีบเปิดประตูให้พวกเราเร็ว ข้าจะเข้าไปกินเนื้อหมูป่า!”

ในสวน กู้หมิงซวงเพิ่งจะวางถ้วยลง และลูบท้องและเลียขอบปากไปอย่างพึงพอใจ ก็ได้ยินด้านนอกประตูมีเสียงก้องสะเทือนฟ้าดินดังลอยมา

“แย่แล้ว ท่านอาเหมยมา”

กู้เหวินจูนสีหน้าเปลี่ยนไป

ท่านอาเหมยกินเก่งมาก ถ้านางมา เนื้อหมูป่าถ้วยนี้ก็ไม่ต้องคิดเลยว่าจะมีเหลือ

ไม่ใช่ว่ากู้เหวินจูนขี้เหนียว แต่ช่วงเวลาที่กู้เจ้าสามหมดสติมานี้ พวกเขาไม่เคยมาเยี่ยมเลยสักครั้ง

พอตอนนี้ทำเนื้อหมูป่าออกมา พวกนางกลับมาได้ทันเวลา นี่มันตั้งใจชัด ๆ ไม่ใช่หรือ?

นางเฉาฟังออกแล้ว กำลังจะลุกขึ้นไป กู้หมิงซวงก็ลุกขึ้นไปแล้วพูดเสียงเรียบเฉยขึ้นว่า “พวกเจ้าอย่าขยับ เดี๋ยวข้าไปเปิดประตูเอง”

“ซวงเอ๋อร์ อย่าไปทะเลาะกับย่าของเจ้าล่ะ……”

นางเฉายังพูดไม่ทันจบ กู้หมิงซวงก็ดึงผลัวะเปิดประตูออกแล้ว

กู้ตงเหมยไม่ทันได้ระวังตัว จึงล้มตุ๊บลงไปบนพื้นทันที

นางร้อง“ว้าก”คำหนึ่งก็ร้องไห้ออกมาเลย

“ท่านแม่ หัวเข่าข้าเจ็บมากเลย!”

“ไม่เป็นไรนะตงเหมย? มาให้แม่ดูหน่อยเร็ว”

กู้เหล่าไท่ไท่รีบดึงตัวกู้ตงเหมยลุกขึ้นมา พอเห็นหัวเข่าลูกสาวถลอกเป็นแผล ไฟโกรธก็ลุกโชนขึ้นมาทันที

“กู้เอ้อยา สัตว์ไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแก เวลาเปิดประตูไม่รู้จักระวังหน่อยหรือ ถ้าท่านอาเหมยของเจ้าบาดเจ็บไปข้าจะเอาชีวิตต่ำต้อยของเจ้าซะ!”

“ใช่ เอ้อยาอีอ้วนที่หยาบกระด้างอย่างเจ้า ช่างไม่มีประโยชน์จริง ๆ”

กู้ตงเหมยเองก็ด่ากู้หมิงซวงตามกู้เหล่าไท่ไท่ขึ้นมาด้วย ด่าไปด้วย ดวงตาเล็ก ๆ ก็มองไปทางโต๊ะด้วยทีหนึ่ง

พอเห็นว่าตรงกลางโต๊ะมีเนื้อหมูป่าจานหนึ่งวางอยู่ ดวงตานางก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

“ท่านแม่ ข้าบอกแล้วไงบ้านเจ้าสามมีเนื้อหมูป่า ท่านยังไม่เชื่ออีก! เนื้อหมูป่าหอมจังเลย มันเป็นของข้าหมดแล้ว!”

ปาดน้ำมูกไปทีหนึ่ง แล้วกู้ตงเหมยก็เดินไปทางโต๊ะ กะว่าจะยกเนื้อหมูป่ากลับไปให้หมด

ในขณะนั้นเอง กู้หมิงซวงก็ยื่นมือไป แล้วขัดขวางพวกนางไว้

“นี่คือเนื้อหมูป่าของบ้านข้า ไม่ได้เชิญพวกท่านมากินสักหน่อย พวกท่านมีสิทธิ์อะไรมาที่นี่?”

“เอ้อยา เจ้าหมายความว่าไง มีเสื้อหมูป่ายังกล้าไม่เอามาแสดงความกตัญญูกับอาอีก?” กู้ตงเหมยร้อนรนขึ้นมา ถกแขนเสื้อขึ้นไปแล้วก็จะต่อสู้กับกู้หมิงซวงเลย