บทที่ 39 เซียเหล่าไท่ไท่

กู้หมิงซวงถูกซูเหิงจิ่งฉุดดึงให้ลุกยืนขึ้น สูดหายใจเข้าแล้วจึงส่ายหน้าเอ่ย “ฮูหยินเฒ่ามิต้องเกรงใจเจ้าค่ะ ดีที่วันนี้ข้าเจอเข้าพอดี แต่ว่า ท่านป่วยเป็นโรคหัวใจ ต่อไปต้องระวังเรื่องอาหารการกินให้มากๆนะเจ้าคะ”

“หมอเทวดา ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?” ชิงหยูนเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

“เลี่ยงทานเนื้อติดมันกับไข่ อย่าได้อารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นๆลงๆ ถ้าจะให้ดีนั้นก็หมั่นแช่น้ำอุ่นบ่อยๆ แต่ก็ จำเอาไว้ว่าหลังจากแช่น้ำอุ่นแล้วห้ามนวดตัวนะเจ้าคะ……”

เมื่อเห็นว่าสาวใช้ขมวดคิ้วงวยงง กู้หมิงซวงจึงหันไปที่แผงขายของขอยืมกระดาษกับด้ามหมึกมา แล้วจดคำแนะนำลงไปทีละข้อ

แต่ทว่า นางไม่เคยใช้ด้ามหมึกเช่นนี้มาก่อน ลายมือจึงออกมาไม่ค่อยเข้าตาสักเท่าไหร่

เหล่าไท่ไท่รับเอาเทียบมา แล้วเพ่งอ่านลายมือไก่เขี่ยนั่นอยู่นาน ที่ปลายหางตาก็เผยอารมณ์นึกขันขึ้น แล้วพยักหน้าอย่างเมตตาเอ่ย “ข้าล้วนจำเอาไว้แล้ว ขอบใจหมอเทวดามาก”

“หากมิมีเรื่องอันใดแล้ว ข้าขอตัวนะเจ้าคะ”

กู้หมิงซวงแบกเอาตะกร้าไม่ไผ่ขึ้น นางยังต้องรีบกลับไปทำยาเสริมความงามต่ออีก

“หมอเทวดา รอประเดี๋ยวก่อน” เหล่าไท่ไท่คว้ามือของนางไว้ “หมอเทวดาดูเจ้าไม่เหมือนคนในเมืองชิงสือนะ เจ้าคงมาซื้อของจ่ายตลาดใช่หรือไม่ ยามนี้ก็เที่ยงพอดี ไปทานข้าวเที่ยงที่เรือนข้าดีหรือไม่?”

กู้หมิงซวงโบกมือเอ่ย “มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ข้ายังมีเรื่องต้องไปทำน่ะ”

เหล่าไท่ไท่ยังมิเคยถูกปฏิเสธจากผู้ใด สายตาจึงเกิดแววประหลาดใจขึ้น จากนั้น จึงมองไปที่ดวงตาของกู้หมิงซวง ก็ยิ่งนึกชื่นชมมากขึ้นไปอีก

“งั้นข้าก็จักไม่ฝืนใจเจ้า” แล้วจึงได้คลำดึงเอาปิ่นสีดำบนมวยผม วางใส่มือให้กู้หมิงซวงแล้วเอ่ย “หากว่าหมอเทวดามีเรื่องอันใด ก็มาหาข้าที่เรือนตระกูลเซียเขตเฉิงตงหนา”

“เรือนตระกูลเซีย?”

ครั้นพอได้ยินคำนี้ เหล่าผู้คนที่อยู่รอบข้างต่างพากันตกตะลึง เรือนตระกูลเซียชื่อเสียงเกรียงไกรผู้ใดจะไม่รู้จัก นั่นเป็นถึงครอบครัวเศรษฐีใหม่ในยามนี้ของเมืองชิงสือเชียว ว่ากันว่า เหล่าไท่ไท่ของตระกูลเซียนั้นมีเส้นสายมากมายกับทางการ

หรือว่าจะเป็น ท่านผู้นี้งั้นหรือ?

ทันใดนั้น บรรยากาศซุบซิบในที่นั้นก็พลันเปลี่ยนไป

เหล่าผู้คนต่างพากันมองเหล่าไท่ไท่ด้วยสายตาที่ทั้งเคารพและเกรงขาม อีกทั้งยังเสียดายภายหลัง หากว่าเมื่อครู่รู้จักว่าเป็นเหล่าไท่ไท่ พวกเขาจักต้องรีบยื่นมือเข้าช่วยเป็นแน่ ใยจึงได้ปล่อยให้อีอ้วนนี้แย่งเอาความดีความชอบไปเสียได้

น่าเสียดาย บัดนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว

กู้หมิงซวงเองก็ประหลาดใจอยู่เล็กน้อยเช่นกัน

บนกายเหล่าไท่ไท่ผู้นี้นุ่งห่มผ้าแพรอันประณีตงดงามยิ่ง เพียงแค่ชุดผ้าแพรผืนเดียวก็เปรียบได้กับค่าแรงทั้งปีของเหล่าชาวบ้านชนบทเลยทีเดียวเชียว ข้างกายยังมีสาวใช้ติดตามอีกผู้หนึ่ง

แม้นว่านางจะมองออกแต่แรกแล้วว่า อีกฝ่ายนั้นฐานะไม่ธรรมดา ทว่าก็นึกไม่ถึงว่าจะเป็นถึงเหล่าไท่ไท่แห่งเรือนตระกูลเซีย

“บังเอิญเสียจริงเจ้าค่ะ”

“อย่างไรหรือ?”

กู้หมิงซวงจึงเอ่ยขึ้น “เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าก็เพิ่งไปขายงูกะปะที่จวนตระกูลเซียมาน่ะเจ้าค่ะ”

เหล่าไท่ไท่ตะลึงไปครู่หนึ่ง นึกถึงอาหารสองอย่างนั้นบนโต๊ะเมื่อไม่กี่วันก่อน แล้วพลันหัวเราะขึ้น

“ที่แท้เป็นเจ้านี่เองหรือ……”

ยามนั้น ตอนที่พ่อบ้านยกงูกะปะมาขอรางวัลนั้น ยังทำเอาแม่นางน้อยเซียที่อยู่ข้างๆตกใจแทบแย่แน่ะ

เซียเหล่าไท่ไท่คาดไม่ถึงเลย งูกะปะแท้จริงคือกู้หมิงซวงที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนเอามา

“แม่เด็กดี ช่างมีวาสนาต่อกันเสียจริง เจ้ามีนามว่าอันใดหรือ?”

กู้หมิงซวงก็มิดัดจริต รีบเปิดเผยชื่อตนบอกออกไปอย่างสง่าผ่าเผย อย่างไรเสีย ตระกูลเซียก็มีฐานะไม่ธรรมดาในเมืองชิงสือ ได้ผูกไมตรีกับพวกเขา ภายหน้าจักทำการใดในเมืองชิงสือก็จักสะดวกสบายขึ้น

แต่ว่า เรื่องชวนทานข้าวก็ช่างก่อนเถิด

หลังจากบอกนามแล้ว กู้หมิงซวงก็พาซูเหิงจิ่งขอตัวลาจากไป

เซียเหล่าไท่ไท่มองดูแผ่นหลังของกู้หมิงซวงจากไปแล้ว ผ่านไปได้ขณะหนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “เรื่องในวันนี้อย่าให้โม่เอ๋อร์รู้เข้านะ หากว่าเขาถามขึ้นมา เจ้าก็บอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด แต่ว่าหมอเทวดาเมื่อครู่ท่านนั้น เจ้าให้โม่เอ๋อร์ไปสืบมาหน่อย ดูซิว่าใช่คนเมืองชิงสือหรือไม่”

“เจ้าค่ะ” ชิงหยูนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม แล้วเอ่ยขึ้นอย่างชื่นชม “เมื่อตะกี้หมอเทวดาท่านนั้น ช่างเก่งกาจเสียจริงนะเจ้าคะ จะว่าไปแล้ว อายุนางคงจะราวๆกับคุณหนูเซียหลิงหยูนเลยนะเจ้านะ”