บทที่ 4 ครอบครัวยากจนซ้ำยังซวยซ้ำซวยซ้อน

ชาวบ้านชะเง้อคอมองเหตุการณ์ข้างใน เมื่อเห็นเลือดแดงฉาน พลันสะดุ้งวาบ พากันคร่ำครวญว่ากู้เจ้าสามคงไม่รอดแน่

กู้หมิงซวงได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจ

โชคดีที่ร่างเดิมอ้วนท้วม กู้หมิงซวงจึงอาศัยร่างกายของตน เบียดผู้คนให้เปิดทาง

เมื่อเหล่าผู้คนที่ถูกเบียดเห็นกู้หมิงซวง ดวงตาพลันฉายแววเหยียดหยามและจงเกลียดจงชัง จากนั้นก็ขยับหลีกทางให้ ราวกับเห็นนางเป็นขยะอย่างไรอย่างนั้น

กู้หมิงหาได้สนใจสายตาของคนเหล่านี้ไม่ ณ ตอนนี้เวลานี้ นางสนใจเพียงความปลอดภัยของผู้เป็นบิดาเท่านั้น

หากท่านพ่อเป็นอะไรไป นางคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเป็นแน่

เมื่อเดินเข้ามาในห้อง กู้หมิงซวงก็วิ่งไปที่ข้างเตียง

เมื่อกู้เหวินจูนเห็นนาง ก็สะดุ้งโหยง ขยับเข้าไปบังสายตาของนางเอาไว้ เกรงกลัวว่านางจะตกใจกับภาพเบื้องหน้า

“ซวงเอ๋อร์ เจ้าเข้ามาได้อย่างไร ออกไปเดี๋ยวนี้！”

กู้หย่วนเต้าที่นอนอยู่บนเตียงไม้หายใจโรยรา

เหลือเวลาไม่มากแล้ว！

กู้หมิงซวงหรี่ตาลง นางเข้าไปแย่งเข็มในมือของจ้าวหลิงยีมาอย่างไม่สนเจ็ดสนแปด แล้วฝังเข็มลงบนร่างของกู้หย่วนเต้าด้วยท่าทีเคร่งขรึมอย่างคล่องมือ

จุดฝังเข็มทั้งสิบแห่งนี้ สามารถชะลอการไหลเวียนของโลหิตได้

กู้หมิงซวงเคลื่อนไหวมืออย่างคล่องแคล่ว จนทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก

ชั่วพริบตา บริเวณอกของกู้เจ้าสามก็มีเข็มปักอย่างหนาแน่น

จ้าวหลิงยีเดือดดาลจนหนวดเคราสั่นระริก ดุด่าออกมาว่า “ซนไม่เข้าเรื่อง เจ้าคิดจะฆ่าพ่อเจ้าหรืออย่างไร?”

สิ้นคำพูดเขาก็เตรียมเข้าไปถอดเข็มเหล่านั้นออก

ขณะนั้นเอง กู้หมวงซวงก็ตวาดออกมาเสียงดัง “หากแตะต้องเข็มแม้แต่ปลายนิ้ว เขาได้สิ้นลมเป็นแน่！”

จ้าวหลิงยีสะดุ้งเสียงตวาดของนาง เขาเป็นหมอมาหลายปี ครานี้กลับถูกคนสติไม่ดีตะคอกใส่

แม่นางน้อยตรงหน้าอายุเพียงสิบสองปี ทว่าความคมกริบที่ถ่ายทอดออกมาจากดวงตา รวมถึงเสียงตวาดของนาง กลับทำให้ผู้คนไม่กล้าโต้แย้ง

ในขณะที่เขาตกอยู่ในอาการนิ่งอึ้ง กู้เหวินจูนก็เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ “เลือดท่านพ่อหยุดไหลแล้ว!”

“ดีเหลือเกิน พ่อเจ้าเลือดหยุดไหลแล้ว”

น้ำตาแห่งความดีใจของนางเฉาหลั่งไหลออกมา

กู้หมิงซวงพรูลมหายใจอย่างโล่งอก

ตราบใดที่หยุดเลือดได้ และไม่เป็นอันตรายถึงอวัยวะภายใน หากแผลไม่เน่าเปื่อย ก็มีโอกาสกลับมาหายดี

จ้าวหลิงยีหันกลับมาดู จึงเห็นว่าโลหิตของกู้หย่วนเต้าหยุดหลั่งไหลออกมา ชั่วขณะนั้นพลันเกิดความรู้สึกประหลาดใจ

เอ้อยาเป็นคนปัญญาอ่อนมิใช่หรือ?

เหตุใดตอนนี้ถึงไม่เห็นท่าทางโง่เขลาจากนางเลยล่ะ

แต่ถึงกระนั้นแม้นนางจะไม่ได้ปัญญาอ่อน ก็ไม่มีทางรักษาได้ภายในระยะเวลาสั้นๆเช่นนี้สิ

หรือเมื่อสักครู่เป็นแค่เรื่องบังเอิญ?

หากเป็นแค่เรื่องบังเอิญ เหตุใดทักษะการฝังเข็มของนางถึงได้ดูคล่องแคล่วนัก แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจเทียบติดได้

จ้าวหลิงยีไม่ทันได้ใคร่ครวญอะไรมาก จู่ๆกู้หมิงซวงก็กล่าวขึ้นมาว่า

“มัวยืนทำอะไรอยู่ เวลานี้ควรที่จะใส่ยาเย็บแผลได้แล้ว”

ไม่ทันได้รู้ตัว จ้าวหลิงยีก็กระทำตามที่กู้หมิงซวงบอกกล่าวอย่างเชื่อฟัง