บทที่ 9 กู้เอ้อยาพูดลื่นเป็นปลาไหล

“ถอนหมั้นไง”

กู้หมิงซวงกล่าวอย่างเยือกเย็น “ข้าบอกแล้วไง เศษเดนอย่างเจ้าให้ฟรีๆข้าก็ไม่เอา”

สวีจิ้นหยวนพูดอะไรไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาประดับไปด้วยความอับอาย

ทั้งๆที่นี่คือสิ่งที่เขาต้องการอยากจะทำมาตลอด

แต่เขาต้องการเป็นฝ่ายขอถอนหมั้นตระกูลกู้ ไม่ใช่ให้กู้หมิงซวงเป็นฝ่ายมาขอถอนหมั้นเช่นนี้

หากถูกอีอ้วนนี่มาขอถอนหมั้น เกรงว่าหลังจากนี้ไม่ว่าไปโผล่ที่ใด ก็มีแต่จะถูกหัวเราะเยาะ

คิดมาถึงตรงนี้ สวีจิ้นหยวนก็กำหมัดแน่น แววตาทอประกายหงุดหงิด

“กู้เอ้อยา เจ้าจะพอได้หรือยัง ทั้งทำร้ายท่านอาของข้า ทั้งมาขอถอนหมั้นข้าต่อหน้าผู้คน ที่เจ้าลงทุนทำถึงเพียงนี้ เพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากข้าล่ะสิ? ข้าขอเตือนเจ้า อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าถอนหมั้นนะ!”

ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ สองวันก่อนอีอ้วนยังจะเป็นจะตายเพราะเขาอยู่เลย เพิ่งผ่านมาไม่ทันไร เหตุใดถึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้?

ทุกอย่างนี้ ต้องเป็นแผนล่อจับเขาของนางแน่ๆ!

ดวงหน้าของสวีจิ้นหยวนทอแววอวดดีอีกหน ความหงุดหงิดที่มีต่อกู้หมิงซวงก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ กล่าวด้วยน้ำเสียงแกมบังคับว่า

“ข้าขอเตือนเจ้า รีบปล่อยท่านอาของข้าซะ มิเช่นนั้น เจ้าอย่าหวังว่าข้าจะพูดกับเจ้าอีก”

เมื่อเห็นใบหน้าทะนงตนของคนตรงหน้าต้องแสงอาทิตย์จนเป็นประกายวาววับ กู้หมิงซวงพลันเกิดความรู้สึกรังเกียจ

นางล่ะอยากจะรู้จริงๆ ว่าเจ้าของร่างเดิมเอาตาที่ไหนมอง ถึงได้หลงผิดมาชอบบุรุษผู้นี้

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังหลงตัวเองไม่เลิก กู้หมิงซวงก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสวีจิ้นหยวนอย่างไม่อาจทนไหว จากนั้นก็ชูจดหมายหมั้นขึ้นมา พร้อมกล่าวเสียงดัง “ในเมื่อทุกคนในหมู่บ้านมาอยู่ที่นี่แล้ว วันนี้โปรดช่วยเป็นพยาน คิดว่าทุกคนคงรู้กันอยู่แล้ว ว่าไม่กี่ปีก่อน ท่านพ่อของข้าทำเรื่องหมั้นหมายให้ข้ากับสวีจิ้นหยวน”

เรื่องนี้หาใช่ความลับไม่ คนในหมู่บ้านมักจะนำเรื่องนี้มาเย้าแหย่สวีจิ้นหยวนอยู่หลายครั้ง ทั้งยังล้อเขาว่าในอนาคตจะมีเมียเป็นหญิงอ้วน ไม่กล้าทำลูกแน่ๆ

ทว่าในขณะนี้ ทุกคนกลับไม่มีผู้ใดรู้เลย ว่ากู้หมิงซวงกำลังจะทำอะไร