บทที่ 12

มหาวิทยาลัยคลาวด์ซิตี้

เป็นเวลาดึกแล้วเมื่อฮันซินกลับมา

เก้าโมงกว่าแล้วและชั้นเรียนภาคค่ำเพิ่งเลิก

กลางคืนเย็นสบายพอๆ กับซักผ้า และสายลมก็พัดโชย

นักศึกษาในมหาวิทยาลัยหยุนเฉิงอยู่เป็นกลุ่ม พุ่งพล่านไปสามทิศทาง

หอพักไม่มีวัตถุ สนามเด็กเล่น นี้เป็นความปรารถนาที่จะมีวัตถุ ถนนขนม นี้เป็นสถานที่ที่วัตถุไป

หลังจากวันอันยุ่งเหยิง Han Xin ก็หิวเล็กน้อยเช่นกันและกำลังจะไปหาอะไรกินที่ถนนของว่าง

แม้ว่าฝูงชนจะอยู่เป็นกลุ่ม แต่แน่นอนว่ามีคนกอดซ้ายและขวาและฮันซินคนเดียว แต่ฮันซินเป็นคนที่สะดุดตาที่สุด

แต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดา เขาดูเหมือนคนจากศตวรรษที่แล้ว

หลังจากเดินผ่านฝูงชนที่พลุกพล่าน ในที่สุดฉันก็พบร้านบะหมี่ที่มีคนไม่กี่คนที่อยู่สุดถนนของว่าง ฉันสั่งบะหมี่ผัดหนึ่งชามและนั่งอยู่ตรงหัวมุม

แม้ว่าที่นี่จะห่างไกลและไม่ค่อยมีคนที่นี่แต่การตกแต่งก็ยังดีมากโต๊ะและเก้าอี้ไม้ราคาไม่แพงแต่สะอาดมาก

นอกจากนี้ยังมีเครื่องหอมที่ทำจากบอระเพ็ดอยู่รอบ ๆ และคุณสามารถบอกได้ว่ามันเตรียมอย่างระมัดระวังเมื่อคุณได้กลิ่น มันหอมอ่อน ๆ และไม่ฉุน แต่เผยให้เห็นความสง่างามที่ยากจะพรรณนา

ทันทีที่ฮันซินเข้ามา เธอรู้สึกสดชื่นและร่างกายของเธอผ่อนคลายมาก

ฉันต้องการสื่อสารกับเจ้าของร้านจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เจ้านายไปทำธุรกิจในชนบทและจะใช้เวลามากกว่าครึ่งเดือนในการกลับมาซึ่งทำให้ฮันซินเสียใจมาก

ระหว่างรอการสัมภาษณ์ Han Xin จำ Long Sha ที่วิ่งหนีไปก่อนได้ และขมวดคิ้วเล็กน้อย

Long Sha แตกต่างจากวิญญาณชั่วร้ายอื่น ๆ มันเป็นวิญญาณชั่วร้ายที่รุนแรงมาก ในเวลากลางวันมันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของร่างกายและความแข็งแกร่งของมันน้อยกว่าหนึ่งในสิบของร่างหลักซึ่งทำให้เขาไม่สามารถ ต่อต้านและวิ่งหนี

หากเขาไม่สามารถควบคุมมันได้ในอนาคตและปล่อยให้มังกรใต้ดินทะลวงผนึก อาจารย์และนักศึกษาหลายหมื่นคนของมหาวิทยาลัยหยุนเฉิงอาจไม่ใช่เหยื่อเพียงรายเดียว และหยุนเฉิงทั้งหมดอาจกลายเป็นผี

“ไม่ เราต้องหาร่างอวตารของหลงซาให้เร็วที่สุด เพื่อให้ความแข็งแกร่งของหลงซาลดลงอย่างน้อย 10%!”

“ประธาน Zhao เด็กคนนั้นอยู่ข้างใน!”

เมื่อฮันซินกำลังคิดถึงมาตรการตอบโต้ เสียงตะโกนดังมาจากนอกประตู

“ออกไป ออกไป ไปให้พ้น!”

มีเสียงทุบประตูดังขึ้นอีก

ชายฉกรรจ์หลายสิบคนในชุดกีฬาวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

Han Xin มองไปที่ Zhao Minglun ผู้นำและขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พ่อหนุ่ม ฉันบอกว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ!”

จ้าวหมิงหลุนมีสีหน้าบูดบึ้ง

เมื่อมองดูท่าทางนี้ ฮันซินเข้าใจว่าอีกฝ่ายอาจกรีดอายไลเนอร์ไปแล้วและรอเขากลับมา

“จ้าว หมิงหลุน ใช่ไหม?” ฮัน ซินไม่สนใจ และนั่งบนเก้าอี้ในขณะที่เขาเห็นด้วย เพราะใบหน้าของเขาหันมา “พูดมาถ้าคุณมีอะไรจะพูด และอย่าเลื่อนเวลาอาหารของฉัน ห่วยแตก... "

ฮันซินเป่ามันและจิบบะหมี่ แต่มันไม่ร้อนเกินไป

“ทำมา ท่านประธาน เด็กคนนี้แอบชอบผู้หญิงของคุณ และเขากล้าที่จะหยิ่งผยองมาก...”

"ออกไป!"

“คุณได้ยินฉันไหม ประธานของเราบอกให้ออกไป!”

“นิมมา ฉันกำลังพูดถึงเธอ!”

"อุ๊ย!"

จ้าวหมิงหลุนเตะน้องชายข้างเขาล้มลงกับพื้น

เขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉินเทียนเทียน ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้น้องชายเหล่านี้ดูถูกเทพธิดาของเขาไม่ได้

เขาเกลียด Han Xin เสียเหลือเกิน เขาจะสมควรนั่งข้างเทพธิดาของเขาเพื่อรับประทานอาหารและใกล้ชิดกับ Chen Tiantian ได้อย่างไร เขาเพียงแค่ปฏิเสธที่จะยอมรับมัน!

ยิ่งกว่านั้น Tang Jun เชิญเขาเป็นการส่วนตัวเพื่อทำให้ตัวเองโง่ การแก้แค้นนี้ไม่สามารถทำได้หากปราศจากการแก้แค้น!

"Han Xin แรงงานและการจัดการไม่สมเหตุสมผล ด้วยวิธีนี้ คุณคุกเข่าและขอโทษแรงงานและการจัดการต่อหน้าพี่น้อง ฉันจะแสร้งทำเป็นว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!"

Zhao Minglun ปรับสูทและเนคไทให้ตรง ดึงเก้าอี้ นั่งบนนั้น และพูดกับ Han Xin ด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

"ห่วย...บาจิบาจิ"

ฮันซินเม้มปากและขมวดคิ้ว “ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไปตลอดเลยเหรอ?”

ดวงตาของ Zhao Minglun เป็นประกายเมื่อเขาได้ยินคำว่า "ฮ่าฮ่า คุณมีสายตาที่ดีจริงๆ ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่คุณยังก้มหน้า คุณจะเป็นพี่ชายของ Zhao Minglun ของฉันต่อจากนี้ไป และ Yunda จะปกป้องคุณ จากการวิ่งอาละวาด!”

"โอ้โอ้……"

ฮันซินก็ตระหนัก!

Zhao Minglun พอใจในตัวเอง ตัวเล็ก น่าสงสาร และชอบอวดต่อหน้าผู้หญิง ตอนนี้ไม่มีใคร ทำไมคุณไม่กราบเท้าของ Brother Zhao ล่ะ