บทที่ 13

จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง และน้องชายก็หันกลับมาอย่างกระวนกระวาย "คุณเป็นใคร คุณกำลังหาความตาย... ยิ้ม..."

"หัวเราะให้กับความมึนของคุณ!" จ้าวหมิงหลุนหันกลับมาและเตะน้องชายต่อหน้าเขาและพูดอย่างเหยียดหยาม "นิมมาถูกขอให้สู้ ไม่ใช่คุณ... ฉันโง่มาก ครูใหญ่ของโรงเรียน—ครูใหญ่!"

เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็ตกใจและหันกลับมาทันเวลาเห็นอาจารย์ใหญ่ Zhang Daguo ที่บูดบึ้งซึ่งสูญเสียวิญญาณไปอย่างกระทันหัน

“อาจารย์ใหญ่ คุณจะมากินบะหมี่ด้วยเหรอ บังเอิญจัง”

“อ๊ะ บังเอิญจัง ตาดีจริงๆ ก๋วยเตี๋ยวร้านนี้อร่อย เรามาจัดวงกินกันเถอะ”

“อา? ใช่!” จ้าวหมิงหลุนฟังคำตอบที่เฉียบแหลมจากผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาและตระหนักได้ทันที เขาชมว่า “อาจารย์ใหญ่ คุณยุ่งมากกับการกิน คุณกินอย่างที่คุณกิน เราจะออกไปทันที”

มันไร้สาระพอๆ กับที่บอกว่าคนเราไม่จำเป็นต้องเข้าห้องน้ำเมื่อโตขึ้น

Zhao Minglun พยักหน้าและโค้งคำนับ และกำลังจะจากไปพร้อมกับลูกน้อง พวกเขาทั้งหมดเป็นนักเรียนธรรมดา พวกเขาเคยพึ่งพากำลังของตัวเองเพื่อทำตัวหยิ่งยโสที่โรงเรียน ตอนนี้เผชิญหน้ากับพระพุทธรูปยักษ์ของอาจารย์ใหญ่ พวกเขามีความกลัวโดยสัญชาตญาณโดยธรรมชาติ

"หยุด!"

Zhang Daguo ตะโกนอย่างเย็นชาและกลุ่มคนก็แข็งตัวทันที

“หานเสียน...นักเรียน” จางต้ากั๋วส่งเสียงทันเวลา “คุณสบายดีไหม”

Zhao Minglun และคนอื่น ๆ ตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้ Han Xin คนนี้มีที่มาอย่างไรถึงทำให้อาจารย์ใหญ่มีความเคารพ?เป็นไปได้ไหมว่าเขาเป็นบุคคลสำคัญจากครอบครัวที่ร่ำรวย?

ฮันซินโบกมือ ตอนนี้เป็นวินาทีสุดท้ายแล้ว เขาโยนกระเทียมคำสุดท้ายลงในชาม หยิบชามขึ้นมา——

ห่วยแตก...

Zhang Daguo เห็นว่า Han Xin กำลังเพลิดเพลินกับอาหารของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่รบกวนเขา และหันศีรษะไปมอง Zhao Minglun และคนอื่นๆ ที่จับจ้องอยู่ที่นั่น

"คุณมาทำอะไรที่นี่?"

Zhang Daguo ถามด้วยเสียงทุ้ม

ไม่สามารถคาดเดาตัวตนของ Han Xin ได้ Zhao Minglun ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องชำระอารมณ์ของเขาก่อน เขาลุกขึ้นยืนและพูดว่า "สวัสดี อาจารย์ใหญ่ Zhang ฉันเป็นประธานสหภาพนักศึกษามหาวิทยาลัย Yun ครั้งนี้ฉันมาที่นี่เพื่อพบ- ตรวจสอบความประพฤติของนักเรียนนอกสถานศึกษา”

“ใช่ ใช่ ทำการสุ่มตรวจ”

...

ทุกคนตอบตามๆกัน

“ตรวจสอบจุด?” จางต้ากั๋วเย้ยหยัน “คุณต้องสู้ไหม”

“ไม่ ไม่ ไม่สู้เด็ดขาด!”

จ้าวหมิงหลุนโบกมือเร็วๆ แล้วมองไปที่หานซิน "ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน ถามเขาสิ เราไม่ได้ทะเลาะกันแน่นอน เราแค่คุยกันเรื่องกินบะหมี่!"

หานซินวางชามในมือทันเวลาที่เห็นสายตาคุกคามของจ้าวหมิงหลุน และถามด้วยความสับสนว่า "ทำไมคุณถึงจ้องมาที่ฉัน"

"อืม?"

Zhang Daguo โกรธเมื่อเขาได้ยินคำพูด

จ้าวหมิงหลุนโบกมือไปทางซ้ายและขวา "อาจารย์ใหญ่ ฉันผิดแล้ว ฉันไม่ได้จ้องเขา ฉันแค่..."

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

Zhang Daguo ขัดจังหวะ Zhao Minglun และพูดด้วยความโกรธว่า "Zhao Minglun คุณอย่าคิดว่าฉันไม่รู้เกี่ยวกับกิจกรรมในสหภาพนักศึกษาของคุณ!"

ฟ่อ!

ทุกคนตกตะลึงและต่างก็อ้าปากค้าง

“อาจารย์ใหญ่ คุณ...ล้อเล่น สหภาพนักเรียนของเราตรงไปตรงมา จะมีเล่ห์เหลี่ยมได้ยังไง”

Zhao Minglun รู้สึกผิดและพูดติดอ่างเมื่อพูด

"ตะคอก!"

Zhang Daguo ตะคอกอย่างเย็นชา "คุณรู้ได้อย่างไร ฉันแค่ยืนอยู่ที่นี่และฟังสิ่งที่คุณพูด!"