บทที่ 7

“นักเรียนฮัน ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้!”

เฉินเทียนเทียนก้มหน้าลงด้วยสีหน้าเขินอาย

“อือ ไม่มีปัญหา!”

ดวงตาของ Han Xin แคบลงเล็กน้อย และวิญญาณชั่วร้ายก็บุกเข้ามา ตั้งแต่การบาดเจ็บสาหัสไปจนถึงการเจ็บป่วยที่รุนแรง แต่หญิงสาวไม่ได้รู้สึกไม่สบายใดๆ ดังนั้น Han Xin จึงอดไม่ได้ที่จะมองเธอสองครั้ง

เมื่อสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของ Han Xin เฉิน Tiantian หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

"ชิ มันคือหมาป่าจริงๆ!"

เหอเหม่ยเหม่ยยิ้มอย่างเฉยเมยและพูดว่า: "เทียนเถียน เธอช่วยชีวิตคุณ แค่พูดว่าขอบคุณไม่จริงใจ!"

"ใช่ นักเรียนฮัน ทำไมเราไม่เลี้ยงคุณด้วยล่ะ!"

Li Mengyue มีร่องรอยของความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเธอ

"สามารถ!"

Han Xin พยักหน้า ในแง่หนึ่ง เขาหิวเล็กน้อย ในทางกลับกัน เขาได้เห็นแล้วว่าหญิงสาวชื่อ Chen Tiantian มีร่างกายของหยินมากที่สุด ร่างกายแบบนี้เป็นพิเศษมาก ไม่มีปัญหา ผู้หญิงคนนี้ขาดไม่ได้

"ฉันรู้ว่ามีร้านหม้อไฟอร่อยๆ อยู่นอกโรงเรียน ฉันจะพาคุณไป!"

Li Mengyue กำลังรีบ

กลุ่มห้าคนมาถึงร้านอาหารหม้อไฟนอกมหาวิทยาลัยในไม่ช้า

ในโกศแกะสลักเสฉวนสมัยเก่า ซุปพริกน้ำมันสีแดงร้อนจัดและเสียบไม้เสียบลงไป นึ่งร้อนๆ เผ็ดและมีกลิ่นหอม

ด้วยเบียร์หลายคนกินอย่างเต็มที่

"นักเรียนฮัน คุณเป็นนักบวชลัทธิเต๋าหรือไม่"

"เลขที่!"

“คุณคือหมอผีที่พูดถึงในทีวีหรือเปล่า”

"เลขที่!"

"นักเรียนฮัน เกิดอะไรขึ้นกับความชั่วร้ายของ Tiantian ในตอนนี้"

Li Mengyue สนับสนุนกรอบแว่นตาด้วยท่าทางกระหายความรู้

"สิ่งที่เรียกว่าความชั่วร้ายคือร่างกายที่มีพลังงานคล้ายกับสนามไฟฟ้า เรารู้ว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าและการกระทำของคนเราทั้งหมดถูกควบคุมโดยสัญญาณไฟฟ้าที่ส่งมาจากเซลล์ประสาท เมื่อสัญญาณไฟฟ้าของสมองของบุคคลได้รับผลกระทบจากสนามไอออไนเซชันพิเศษ จะเกิดภาพหลอนเป็นปรากฏการณ์ที่ร่างกายควบคุมไม่ได้ ในทางฮวงจุ้ย เรียกว่าเสก!"

“รู้แล้ว เหมือนผีกดเตียง!”

“นักเรียนฮัน ผีมีจริงไหม”

ฮันซินยิ้มจางๆ: "ถ้าคุณเชื่อว่ามันมีอยู่จริง ถ้าคุณไม่เชื่อมันก็ไม่มีอยู่!"

"โอ้!"

“นักเรียนฮันรู้มาก!”

Li Mengyue และคนอื่น ๆ ประหลาดใจ

“คัท มันแค่ล้อเล่น!”

เหอเหม่ยเหม่ยมองอย่างเหยียดหยาม: "เต๋าฮวงจุ้ยแบบไหนกัน โกหกทั้งเพ!"

“แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ เราเห็นกับตา!”

"จริงหรือไม่ถ้าคุณเห็นด้วยตาของคุณเอง เวทมนตร์ก็มองเห็นด้วยตาของคุณเองเช่นกัน ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ของปลอม ฉันคิดว่าเด็กคนนี้แค่ต้องการหลอกคุณเด็กสาวที่ไม่มีประสบการณ์ในโลกนี้!"

“เหม่ยเหม่ย เจ้าพูดแบบนั้นไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนร่วมชั้นฮันที่ช่วยข้าในตอนนี้ ข้าคงลำบากแน่!”

Li Mengyue ยืนขึ้นอย่างเคร่งขรึม

"มาเลย นักเรียนฮัน ให้ฉันปิ้งให้คุณ!"

"ฉัน... ฉันขอเสนอขนมปังปิ้งให้คุณด้วย!"

Chen Tiantian หน้าแดงและเสียงของเธอก็อ่อนแอ

“คุณ...ฮะ...”

เหอเหม่ยเหม่ยมองฮันซินอย่างมืดมน

“ออกไป ออกไป ไปให้พ้น!”

ในเวลานี้มีความวุ่นวายอยู่นอกประตู

ชายฉกรรจ์หลายสิบคนในชุดกีฬาวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

ผู้นำสวมชุดสูทและรองเท้าหนัง มีแก้มที่ยาวและแคบ และใบหน้าของเขาซึ่งแต่เดิมดูเป็นผู้หญิงเล็กน้อย ในขณะนี้ดูเศร้าหมองอย่างมาก

“ประธานนักเรียนจ้าวหมิงหลุน?”

"นี่คือสมาชิกของทีมกีฬาทั้งหมด ดูเหมือนว่าจะมีคนเจ็บ!"

พวกนักศึกษาที่กินอยู่ข้างทางรีบเลี่ยงถนนเพราะกลัวจะไปเกี่ยว

"ในที่สุดก็มา!"

เมื่อเห็น Zhao Minglun รอยยิ้มของ He Meimei ยิ่งเย็นลง

“ฮันซินคือใคร ออกไป!”

Zhao Minglun ปล่อยเสียงคำรามต่ำ และผู้ชมก็เงียบทันที

ฮันซินขมวดคิ้วเล็กน้อย: "คุณกำลังมองหาฉันอยู่หรือเปล่า"

“นายลวนลามแฟนฉันเหรอ”

Zhao Minglun จ้องมอง Han Xin อย่างเย็นชา

"จ้าวหมิงหลุน อย่าพูดไร้สาระ ใครคือแฟนของคุณ!"

Chen Tiantian ดูกังวล

"Tiantian ไม่ต้องกังวล อยู่กับฉันที่นี่ ไม่มีใครรังแกคุณได้!"

Zhao Minglun ยกมือขึ้นและดีดนิ้ว