บทที่ 8

"ถังจุน คุณ..."

Zhao Minglun กำหมัดแน่นและใบหน้าของเขาเป็นสีน้ำเงินและสีม่วง แต่เขาไม่กล้าโจมตี

เขาอวดรู้และไม่เคยเอาจริงเอาจังกับตระกูลที่ร่ำรวยเหล่านี้ แต่เขาไม่สามารถที่จะรุกรานตระกูล Tang ที่อยู่เบื้องหลัง Tang Jun

“พ่อหนุ่ม ฉันจำคุณได้ คุณรอฉันอยู่ เรื่องนี้ไม่มีที่สิ้นสุด!”

"ไปกันเถอะ!"

Zhao Minglun มอง Han Xin ด้วยสายตาเย็นชา และหันไปกับกลุ่มน้องชาย

“ให้ตายเถอะ ขยะอย่างขยะก็สมควรได้รับใบหน้าของนายน้อยคนนี้!”

Tang Jun กลอกตาด้วยความดูถูกเหยียดหยามและมองไปที่ Han Xin

“เป็นไปตามคาดของเจ้าตัวเล็กแห่งหยุนเฉิง เจ้าสารเลว!”

"จ้าวหมิงหลุนมักจะเป็นคนพาล และเขาไม่กล้าแม้แต่จะผายลม!"

"เป็นไปได้ไหมว่านายน้อยถังมาหาเด็กคนนี้ด้วย"

ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ กำลังคุยกันและมองไปที่ Han Xin อย่างสงสัยมากขึ้น

"ฮัน...นักเรียนฮัน..."

เมื่อเห็น Tang Jun ใกล้เข้ามา Li Mengyue และคนอื่น ๆ ก็ดูประหม่า

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขายังได้ยินมาเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้าเหนือหัวน้อยแห่งหยุนเฉิงคนนี้ทำ

“ไม่เป็นไร เขามาเพื่อตามหาฉัน!”

ฮันซินดูเฉยเมยราวกับว่าเขารู้ว่าอีกฝ่ายจะมา

“คุณฮัน ช่วยด้วย!”

ทันใดนั้น Tang Jun ก็โค้งคำนับเก้าสิบองศาและคำนับ Han Xin ด้วยความเคารพ

"ฟ่อ นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?"

"เด็กคนนี้คือใคร แซ่หานที่สามารถทำให้นายน้อยถังก้มลงได้"

เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ก็เกิดความโกลาหล

Li Mengyue และคนอื่น ๆ ยิ่งอยากรู้เกี่ยวกับตัวตนของ Han Xin

"กลับไป ฉันช่วยเรื่องตระกูลถังไม่ได้!"

Han Xin ส่ายหัวอย่างเฉยเมย

“คุณฮัน ฉันรู้ว่าฉันเคยทำให้คุณขุ่นเคืองใจมาก่อน ถ้าคุณอยากจะทุบตีฉันหรือด่าว่าฉัน คุณจะทำอะไรก็ได้ แต่ชีวิตมนุษย์เป็นเดิมพัน ได้โปรดทำครั้งเดียว!”

Tang Jun โค้งคำนับและขอร้อง

“การกลับชาติมาเกิดของเหตุและผล หนึ่งดื่มและหนึ่งหยดจะมีชะตากรรมของมันเอง!”

ดวงตาของ Han Xin สงบนิ่ง: "บน Baiyun Mountain ปู่ของคุณคิดว่าดี ฉันจะให้โอกาสเขา ไม่ว่าเขาจะอยู่หรือตาย เขามีชะตากรรมของตัวเอง ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งอีก!"

"ไม่... ไม่! คุณฮัน คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้พูดถึงปู่ของฉัน แต่เป็นน้องสาวของฉัน!"

"น้องสาว?"

เมื่อได้ยินคำพูดของ Tang Jun Han Xin ก็ผงะ

สิบนาทีต่อมา Tang Jun เปิดประตูเองและทักทาย Han Xin เข้าไปในรถ

เมื่อเห็นลินคอล์นเดินจากไป นักเรียนทุกคนที่อยู่รอบๆ ก็คุยกัน

Zhao Minglun กัดฟัน ใบหน้าของเขาเศร้าหมอง

"ประธาน Zhao ทำไมคุณไม่ปล่อยเด็กคนนี้ไป ตอนนี้ทั้งมหาวิทยาลัย Baiyun รู้แล้วว่าเขาแตะต้องผู้หญิงของคุณ..."

“ครืด...อ๊ะ...”

ก่อนที่เหอเหม่ยเหม่ยจะพูดจบประโยค จ้าวหมิงหลุนก็ตบหน้าเธอ

“หุบปากไปเลย มันเป็นเพราะเจ้าสารเลวที่ Ben Shao ทำเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ อย่าคิดว่า Ben Shao ไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่!”

"ฉัน……"

เฮ่อเหม่ยเหม่ยปิดหน้าของเธออย่างเสียใจ แต่เธอไม่กล้าพูดอะไรอีก

"หืม Han Xin ใช่ไหม คุณคิดว่ามีคนจากตระกูล Tang สนับสนุนคุณ คุณมีสิทธิ์ที่จะท้าทายฉันหรือไม่"

ดวงตาของ Zhao Minglun เย็นชามาก: "ไม่ว่าตระกูล Tang จะทรงพลังเพียงใด พวกเขาก็ไม่สามารถไปถึงมหาวิทยาลัย Yuncheng ได้ รอก่อน ประธานมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายสำหรับคุณ!"

ลินคอล์นที่ขยายออกนั้นขับไปเรื่อยๆ บนถนน

ฮันซินหลับตาอย่างสงบ โดยไม่รู้ว่าเธอถูกเกลียดชังด้วยความหึงหวง

แน่นอนว่าแม้เขารู้ เขาก็ไม่สนใจ