บทที่ 10 หมาป่าหนังเหนียว

อัยลดาตื่นขึ้นมาตอนสิบโมงก็เห็นข้อความที่ยศสพลส่งมา เธอรู้ว่าคงเป็นศิลาสั่งไว้ อัยลดาลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอใช้มือเสยผมยาวสลวยไปด้านหลัง ตอนนี้ตัวเธอยังไร้อาภรณ์ทั้งปวง แต่อัยลดาไม่ได้รู้สึกอายแล้ว

“สิบห้านาทีบ้าอะไรของเขาวะ” ต่อไปเธอจะไม่เชื่อคำพูดของยศสพลอีกเป็นอันขาด อัยลดาเลิกผ้าห่มออกจากกายด้วยความหงุดหงิด เตรียมก้าวขาลงจากเตียง “โอย” เธอรู้สึกปวดไปทั่วร่าง อีกทั้งยังรู้สึกเป็นไข้จริง ๆ เขาคงทำกับผู้หญิงเช่นนี้ทุกคนถึงได้เตรียมยาเตรียมข้าวไว้ให้

อัยลดาก้มมองที่เตียงนอนของตนก็รู้สึกแปลกใจ เขาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนใหม่ให้เธอแล้ว รู้สึกถึงความไม่ชอบมากลจึงก้มลงมองเนินเนื้อสาวของตน แล้วอ้าออกเล็กน้อย รู้สึกว่าที่ตรงนั้นยังเนียนกริบ ไร้ซึ่งน้ำกามใด ๆ มีเพียงรอยบวมแดงเล็กน้อยเท่านั้น เธอจึงใช้มือแตะไล้ขึ้นมาดม

เธอเบิกตาโตพร้อมสบถออกมา “บ้าเอ๊ย!” พร้อมกับหุบขาตัวเองอย่างเขินอาย “ไอ้เสี่ยลามก” อัยลดาอยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออกได้แต่ทำหน้าเหยเก ที่รู้ว่าศิลาทำความสะดาดจุดซ่อนเร้นให้เธอจนสะอาดหมดจด อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมดังเดิม เธอยกแขนทั้งสองข้างขึ้นดมสลับกันก็มีกลิ่นหอมเช่นกัน

“ทำไมถึงได้หลับเป็นตายอย่างนี้วะ” กระทั่งเขาพาไปอาบน้ำเธอยังไม่รู้สึกตัว จากที่ไม่อายตอนนี้ร่างของเธอรู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งตัว เมื่อคืนยังมีความมืดอำพรางเอาไว้ แต่ตอนเช้าเธอไม่อยากจะคิด เขาต้องเห็นร่างกายเธอทุกซอกทุกมุมแล้วแน่ ๆ

สายตาของอัยลดาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนหัวเตียง เธอหยิบขึ้นมาอ่าน ‘กินยาคุมด้วยเมื่อคืนฉันไม่ได้ป้องกัน’ มือเล็กขยำกระดาษจนยับย่น “คนเห็นแก่ตัว”

อัยลดาฝืนสังขารตนลุกไปอาบน้ำอีกครั้งเพราะอยากให้อารมณ์เย็นลงกว่านี้ พอเปิดฝักบัวน้ำไหลรดตัวก็รู้สึกแสบจี๊ดที่หัวนม “อา ทำไมแสบจัง” อัยลดาก้มมองยอดถันสีทับทิมของตน ก็รู้สึกตกใจ “โห โดนกัดจนเป็นแผลเลย” สองเต้าที่เคยนวลเนียนก็ช้ำไปหมด

อีกทั้งยังฝากรอยเขี้ยวเอาไว้อีก ปากจึงตะโกนออกด้วยความโกรธมากกว่าเก่า “ไอ้เสี่ยหมาป่าหนังเหนียวเอ๊ย” ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้หื่นอย่างนี้ ดีนะที่เดือนนึงเขาจะมาหาเธอไม่เกินสองครั้ง ถ้ามาบ่อยเธอต้องตายแน่ ๆ

ตอนอัยลดานั่งกินข้าวอยู่ที่ห้องรับแขก ก็ได้รับสายจากกัลยากรว่าเธอสอบสัมภาษณ์งานผ่านแล้ว และฝ่ายบุคคลก็นัดเริ่มงานวันที่หนึ่งเดือนหน้า อัยลดารู้สึกเศร้ากับโชคชะตาของตนอยู่ครู่หนึ่งจึงปัดความรู้สึกลบ ๆ พวกนั้นทิ้งไป และบอกกับตัวเองว่าอดทนเพียงสองปีเท่านั้น

ศิลาตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนบ่ายสาม เขาดื่มเพียงกาแฟดำแก้วเดียวเท่านั้น จากนั้นเปิดแมคบุ๊กขึ้นมาเพื่อตรวจงานต่อ เมื่อมองดูยอดขายของร้านแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ศิลาเข้าใจว่าเป็นเพราะพิษเศรษฐกิจจึงทำให้ยอดขายของเขาตกไปด้วย เพราะเขาเองก็ติดตามข่าวสารรอบกายเช่นกัน