บทที่ 12 เจ้าหนี้โคตรเถื่อน

ผ่านไปครู่หนึ่งศิลาจึงเอ่ย “มึงคิดว่าทำไมยอดขายของเราถึงตก ทั้งที่จำนวนลูกค้าก็เท่าเดิม” หรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือลูกค้าที่เข้ามาในร้านมากกว่าสองเดือนก่อนด้วยซ้ำ แต่ยอดขายกลับลดลงเรื่อย ๆ แต่ถึงจะดีขึ้นก็ดีแค่ไม่กี่วัน

“ผมคิดว่าลูกค้าน่าจะไม่ได้สั่งอาหารหรือเครื่องดื่มครับ อาจจะมานั่งฟังเพลงหรือพบปะพูดคุยกับเพื่อนเท่านั้น”

ศิลาดูจากรายงานการสั่งอาหารและเครื่องดื่มของลูกค้าก็เป็นดั่งที่น้องชายกล่าวมาจริง ๆ

“พยายามควบคุมของเสียของกะบ่ายหน่อยสิวะ กูรู้สึกว่ามันจะเพิ่มขึ้นทุกเดือนเลยนะ” ตอนนี้ของเสียมีมูลค่ากว่าหนึ่งล้านเกือบทุกเดือน

ดวงตาของพศินสั่นไหวเล็กน้อย “แต่มันก็เสียหายจริง ๆ นะครับพี่หิน หากพี่ไม่เชื่อ พี่ไปนั่งดูกล้องวงจรปิดก็ได้”

“กูไม่ได้ว่างขนาดนั้น ที่จะต้องไปนั่งจับผิดพวกมึง” ศิลาหมายถึงน้องชายและเพื่อนสนิทของเขา เพราะเขาไว้ใจสองคนนี้มาก ไม่เช่นนั้นคงไม่รับเข้ามาทำงานด้วย

“พี่หินอย่าคิดมากเลยครับ ผมเชื่อว่ามันต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน แต่ก่อนพี่หินเจอมาหนักกว่านี้ยังสามารถสร้าง The Room XVII ขึ้นมาใหม่ได้เลย” ตอนนั้นเขาเพิ่งเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ศิลากลัวว่าพ่อและน้องจะลำบาก จึงเสียสละตัวเองลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาดูแลผับแทนพ่อ และเขาก็ทำมันได้จริง ๆ

“เพราะกูสร้างมันมากับมือไง ถึงไม่อยากเสียมันไป” เพราะศิลาได้ยินว่าตอนนี้มีหลายโรงงานหลายกิจการก็เริ่มทยอยปิดกันแล้ว เขาไม่อยากให้ The Room XVII ต้องเป็นหนึ่งในนั้น จึงต้องสืบหาข้อเท็จจริงอยู่เช่นนี้

พศินนั่งเงียบอยู่พักหนึ่งจึงพูด “พ่อบ่นคิดถึงพี่หินแน่ะ ว่าเมื่อไรพี่จะกลับบ้านสักที”

“เอาไว้ว่าง ๆ จะกลับไป แล้วพ่อเป็นยังไงบ้าง”

“ก็เหมือนเดิมครับ มีป้าจาคอยดูแลเป็นอย่างดี” จาริณีย์ก็คือแม่บ้านที่คอยดูแลพ่อของพวกเขาทั้งสองคนตั้งแต่เขาได้รับอุบัติเหตุ

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”

“พ่อชอบบ่นว่าเมื่อไรพี่หินจะมีเมียสักที” ตอนนี้อายุพี่ชายก็ย่างเข้าเลขสามแล้ว แต่ศิลาก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะชอบใครเป็นตัวเป็นตนสักที

“เอามาทำไม ถ้ามีเมียแล้วเป็นเหมือนเมียพ่อกูยอมเป็นโสดซะดีกว่า”

พศินชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดของพี่ชาย “แต่คนที่พี่พูดถึงเขาเป็นแม่ของเรานะครับ”

“มึงนับไปคนเดียวเถอะ อย่ามาบังคับกูนับด้วยก็พอ กูไม่มีเรื่องต้องคุยกับมึงแล้ว ออกไปทำงานต่อเถอะ”

“ครับ” พศินไม่อยากโดนพี่ชายดุจึงเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ

ให้หลังน้องชายศิลาจึงเรียกลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องเข้ามาหา “มีอะไรครับเสี่ย” ยศสพลถาม

“ถามอัยหน่อยว่าหายป่วยหรือยัง”

“แต่ตอนนี้เกือบจะห้าทุ่มแล้วนะครับ”

“ในสัญญาบอกไว้ว่ายังไง ไม่ใช่ว่ากูต้องติดต่อยัยนั่นได้ตลอดเวลาหรือไง” แต่เมื่อคืนเขาเพิ่งละเมิดกฎในสัญญาไปหมาด ๆ

“แต่เสี่ยก็มีเบอร์คุณอัยไม่ใช่เหรอครับ”

“มึงไม่แหกตาดูรึไงว่ากูไม่ว่าง”

“ครับ ๆ” ยศสพลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความแล้วส่งไปทางแชท